Latest News

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2016

Όταν ο κολλητός σου ζηλεύει την γκόμενά σου.

Τι ωραία, τι απλή, τι απροβλημάτιστη που ήταν η ζωή σου πέρσι! Αχ, πάνε τα χρυσά χρόνια και χάθηκαν. Δηλαδή ποια χρυσά, για ένα χρόνο πριν μιλάμε, όχι για την περίοδο της δυναστείας των Δαναών. Όμως ήταν πιο απλά τα πράγματα, πιο στρωτά, πιο δεμένα, ρε παιδί.



Πέρσι ήσουν ελεύθερο πουλί. Δεν πέταγες απλά από καρδάρα σε καρδάρα, είχες σπάσει τα κοντέρ, τύπε. Τι να πρώτο-θυμηθείς τώρα: Τη Νάνσυ, που είχε κάνει σημαία της το «εγώ δε θέλω σχέση, θέλω μόνο sex, κι από δω παν κι οι άλλοι»; Την Κατερίνα, που νόμιζε ότι είχατε σχέση ενώ την έβλεπες μια φορά το δεκαήμερο κι αν, για σουβλάκια ποτό και (φυσικά) σεξ;


Τη Μαριλένα, που κυνηγούσες σαν τρελός για μήνες ολόκληρους κι είχε αναγάγει σε επιστήμη το «σε παίζω μέχρι να παραδώσεις πνεύμα», με τις φίλες της απ' το ίδιο καλούπι, μέχρι που την έφτυσες; Τη Δανάη, που είχε σώμα μεν σαν να είχε βγει από αρχαία τραγωδία, αλλά και το σεξ μαζί της ήταν τόσο μηχανικό κι επαναλαμβανόμενο, σκέτη τραγωδία, μέχρι που την έστειλες σπιτάκι της;

Αυτές και πόσες άλλες, είχαν περάσει απ' το κρεβάτι σου, τα σκέλια σου, τη ζωή σου, λέμε τώρα. Όλα ήταν απλά και μπαμ-μπαμ! Μου κάνεις, σου κάνω, casual εδώ, σχεδόν σχέση πιο πέρα, τίποτα το περίεργο! Και με τα παιδιά, φίλους σου χρόνια, έβγαινες όποτε γούσταρες σχεδόν και τα ματσάκια βλέπατε και για ταινίες πήγαινες, και για ποτάρες και σε κωλάδικα άμα λάχει. Είχες πρόγραμμα, πώς το λένε!

Μέχρι που εμφανίστηκε κάτι το εντελώς διαφορετικό. Η Τζένη, ποια άλλη. Αυτή, που για τα μάτια της (εντάξει, μπέσα τώρα, όχι μόνο για τα μάτια της) τα παράτησες όλα, αποφάσισες να νοικοκυρευτείς και να γίνεις γλυκούλης, καλό παιδί, τζέντλεμαν μωρέ, πώς το λένε. Χωρίς κοστούμια και βλακείες, ‘ντάξει, αλλά το υπόλοιπο πακέτο σου το έβγαλε.

Σεξ στο πρώτο ραντεβού; Δεν κάνατε, για ποια την πέρασες. Στο δεύτερο; Βιάζεσαι, σου πέταξε ορθά κοφτά και πήγες σπίτι να φαντασιώνεσαι τα άλλα βήματα solo κλαρίνο. Φιληθήκατε στο τρίτο, για το σεξ έχασες λίγο το μέτρημα, έκτο, έβδομο, εκεί θα ήταν. Βδομάδες πέρασαν, οι εποχές άλλαξαν λίγο, τα χιόνια έλιωσαν, ξέρεις πώς είν’ αυτά.

Μια μέρα, έκατσες στον καθρέφτη σου μπροστά, καμαρωτός-καμαρωτός κι άρχισες τους αμανέδες. «Α-μαααααν! Τύπε, μπλέξαμε με κορίτσι για σπίτι, κοίτα να δεις… Ξυπνάς το πρωί, αυτήν σκέφτεσαι, πας για ποδόσφαιρο την Τετάρτη, σε αφήνει αδιάφορο η μπάλα, κάθεσαι και της μιλάς στο chat κι οι κολλητοί σε βρίζουν. Μπλέξιμο, πασά μου, μεγάλο μπλέξιμο! Και τώρα τι κάνουμε;»

Και τι άλλο να κάνεις τώρα δηλαδή; Κανονίζεις με τα πολλά «να της γνωρίσεις επιτέλους τους φίλους σου» που σου είχε πρήξει τα συκώτια κι άλλα μέρη του σώματος! Πάτε εκεί πέρα για ένα χαλαρό ποτάκι -και ξεκινάει η μάχη του Βατερλό.

Ό,τι έβλεπες εσύ γλυκούλι και χαριτωμένο, οι φίλοι σου το έβλεπαν στραβό. Δε μιλάγατε για τα ίδια πράγματα, δε μίλαγε πολύ με τους φίλους σου γενικώς. Σε ένα σημείο φιληθήκατε λίγο, στα γρήγορα κι έβλεπες τους άλλους να κρατιούνται να μη γελάσουν.

Όταν πήγε στην τουαλέτα η Τζένη, σε έπιασε ο Στέφανος, ο Στεφανάκος, ο κολλητός σου δέκα χρόνια και σου είπε «Ρε μαλάκα; Πού το ψάρεψες αυτό το Πόκεμον; Το εννοείς τώρα ότι το βλέπεις σοβαρά μ’ αυτήν; Φιλαράκι συμμορφώσου, δεν κάνει η κοπέλα, δεν το καταλαβαίνεις; Είστε άλλο πράγμα, άλλοι άνθρωποι, άλλοι κόσμοι ντε!»

Κοκκίνησες, του είπες εκεί πέρα ένα «Σκάσε μωρέ μαλάκα αμέσως» και βασικά το βούλωσες. Πώς το σώνεις τώρα αυτό…έλα που δε σώνεται εύκολα! Σάλπισε υποχώρηση και τράβα σπίτι να δεις τι θα κάνεις, τώρα που είναι νωρίς!

Ξαναβγήκατε μία φορά, δεν άλλαξε πολύ το κλίμα, άντε πες, από σκληρά πολεμικό έγινε light εχθροπραξίες. Η Τζένη σου εξομολογήθηκε ότι «νομίζει πώς είσαι πιο καλό παιδί απ' τους κολλητούς σου» αλλά «να βγαίνετε μωρέ, μη χαθείτε, κρίμα». Ε βέβαια, τι να σου έλεγε, μην τολμήσεις να ξαναπάς για ποτό με τους Ούνους του Τζέγκις Χαν;

Ο δε Στέφανος, εντάξει, ροδάνι πήγαινε η γλώσσα του. Ξενέρωτη την ανέβαζε, άγευστη άοσμη άχρωμη (κι άκωλη) την κατέβαζε. Όποτε έλεγες ότι έχεις κανονίσει με την Τζένη, μόνο βρισίδια που δεν άκουγες στο τηλέφωνο. Σταδιακά αραιώσατε -δεν ξεκόψατε, δεν κόβονται έτσι οι φιλίες. Όσο να πεις όμως, απ' το κάθε μέρα μαζί, στο βρίσκω μια μέρα στο ΠΣΚ και τα λέμε τότε, δεν το λες κι αυτοκόλλητοι.

Λύση, δε βρήκες βέβαια για πάντα. Μεταξύ τους, κάτι σαν κατάπαυση του πυρός πέτυχες κι ως εκεί. Να μη λέει ο ένας για τον άλλο τις παπαριές του. Για σένα, είναι κι οι δύο σημαντικοί για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Διαφορετικά κενά γεμίζουν, διαφορετικά «θέλω» σου. Και μάλλον έτσι πρέπει να ‘ναι.

Τι θα κάνεις στο μέλλον; Όχι πολλά. Κάτσε να περάσει κάνα εξάμηνο, χρόνος, να δεις αν θα μείνετε μαζί κι αν πραγματικά ταιριάζετε για μεγάλο διάστημα. Δεν ξέρεις αν θέλεις να ταιριάζετε για πάντα, σ’ αυτή τη φάση.

Αν φτάσεις στα πολύ σοβαρά, ε... κουμπάρος ο Στέφανος. Καζούρα, καζούρα, αλλά θα του πεις να βγάλει το άχτι του στο bachelor party. Μετά, αποσύρεσαι απ' την ενεργό δράση. Θα ‘χετε μεγαλώσει μωρέ κιόλας μέχρι τότε. Θα καταλάβει, είσαι σίγουρος. Όλα θα πάνε καλά...



Επιμέλεια Κειμένου Γιάννη Ματζαβράκου: Πωλίνα Πανέρη
loading...
« PREV
NEXT »