Latest News

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2016

Σε όσους μας πλήγωσαν χρωστάμε μόνο ένα ευχαριστώ.


Της Στεύης Τσούτση.

Υπάρχουν άνθρωποι που μια και μόνη ματιά στο πρόσωπό τους, θα σου μαρτυρήσει το χαρακτήρα τους.


Καθαρά μάτια, ειλικρινές χαμόγελο και μια απροσποίητη ταπεινότητα χαρακτηρίζουν τον πίνακα της ύπαρξής τους. Αυτούς τους ανθρώπους θα τους εμπιστευτείς. Είναι αυτοί που θα δώσουν πίσω πολλά περισσότερα από όσα θα πάρουν. Όχι από υπολογισμό ή δεύτερες σκέψεις. Θα το κάνουν μόνο και μόνο επειδή έτσι είναι η στόφα τους.
Βαθιά ανθρώπινη… Μεγαλειώδης.

Μόνο που δεν είναι όλοι οι άνθρωποι έτσι.
Μακάρι να μπορούσες με μια ματιά να δεις την ψυχή τους. Να την ξεχωρίσεις και να γνωρίζεις τι έχεις να περιμένεις. Να μπορείς να αποφασίσεις αν αξίζουν να μείνεις ή αν πρέπει να φύγεις τρέχοντας.
Δυστυχώς, όμως, ξέρουν να κρύβονται.
Άλλοι τους λένε υποκριτές. Άλλοι υστερόβουλους. Πολλοί θα τους περιγράψουν κακούς κι επικίνδυνους.

Εγώ θα στους πω δυστυχισμένους. 
Είναι δηλητηριασμένες ψυχές που δεν εμπιστεύονται κανέναν. Βλέπουν παντού εχθρούς να τους απειλούν. Κι αυτοί αμύνονται… Και για εκείνους, η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση… Στο πρόσωπό σου, ανεξαρτήτως του αν έχεις κάνει κάτι ή όχι, θα βρουν το χειρότερο εχθρό τους. Το όνομά σου και μόνο θα είναι γι’αυτούς κόκκινο πανί. Το κεφάλι τους θα προσπαθεί να συλλάβει τις πιο απίθανες ίντριγκες στις οποίες εσύ θα είσαι ανακατεμένος. Εσύ θα θέλεις να τους βλάψεις. Κι ας μην υπάρχει εμφανής λόγος. Ας μην υπάρχει καθόλου λόγος, ακόμη και να ασχοληθείς. Αυτοί θα τον βρουν… Και θα τον διογκώσουν τόσο μέσα στο κεφάλι τους, που δε θα βλέπουν τίποτα άλλο.
Δεν είναι πως δεν έχουν ζωή να ασχοληθούν. Δεν είναι πως είναι μόνοι και στήνει η μοναξιά τους δαίμονες.

Απλά έτσι είναι αυτοί. Ένα μυστήριο των ανθρώπων, μέσα σε τόσα άλλα. Ένα μυστήριο που δε θα κατανοήσεις ποτέ αν δεν είσαι κι εσύ ένας από αυτούς.
Εσύ απλά απόφυγέ τους. Θα μου πεις πως μπορείς να τους καταλάβεις…
Δυστυχώς δε θα τους καταλάβεις εξ’ αρχής.

Κρύβονται πίσω από ένα εγκάρδιο χαμόγελο. Θα θελήσουν να γίνουν οι καλύτεροι φίλοι σου. Θα κυνηγήσουν να σου γίνουν αναγκαίοι, αναντικατάστατοι, πολύτιμοι.
Χαλί να τους πατήσεις. Χαλί που αν αφεθείς, σύντομα θα τραβηχτεί κάτω από τα πόδια σου και θα σε σωριάσει στο πάτωμα.

Κι εκεί θα καταλάβεις. Αν δεν έχεις, δηλαδή, υποψιαστεί από πιο πριν πως κάτι τρέχει.
Βλέπεις η καλοφορεμένη μάσκα τους, από την υπερβολική χρήση έχει τρύπες. Ανεπαίσθητες τρύπες που από καιρούς σε καιρούς σε αφήνει να δεις, για κλάσματα του χρόνου, το αληθινό τους πρόσωπο. Μα είναι τοσο σύντομο όλο αυτό, που σε αφήνει να αμφιβάλλεις για το αν όντως το είδες ή αν σε γέλασαν τα μάτια σου.

Κι ελπίζεις να σε γέλασαν. Μα άδικα ελπίζεις.
Αυτοί οι άνθρωποι, οι δυστυχισμένοι υποκριτές, χρειάζονται καλοσύνη και κατανόηση. Μα πάνω από όλα ανθρωπιά.

Δε θα γίνουν φίλοι σου, αλλά μην τους θεωρήσεις εχθρούς σου. Απλά πες πως δεν είναι για τη δική σου ζωή και κράτα τους απ’έξω.
Δεν έχει νόημα να μπλέκεις σε διαμάχες που δε βγάζουν πουθενά. Μήτε να σπαταλάς τον εαυτό σου σε συμπεριφορές που δεν μπορείς να καταλάβεις.
Κατανόησε τους, συμπάθα τους και πες κι ένα ευχαριστώ.
Γιατί όπως κι όλα όσα έρχονται στη ζωή, ανεξαρτήτως του αν πληγώνουν και πονούν, είναι μαθήματα.
Και σε αυτούς που μας τα διδάσκουν, καλούς ή κακούς, υποκριτές ή δυστυχισμένους, πρέπει πάντα να λέμε ευχαριστώ…

loading...
« PREV
NEXT »