Latest News

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2016

Θυμώνω που με κοιτάς αγάπη μου αλλά δεν έρχεσαι.

Της Έφης Μπαμπούρη.

Σε βλέπω.
Είσαι πάντα κάπου κοντά. Με παρατηρείς και υποθέτεις ανόητα πως δε σε παίρνω χαμπάρι.
Μα πως είναι δυνατόν; Έχεις το βλέμμα εκείνο που καταφέρνει να με διαπερνά. Τόσο που φτάνει, θαρρώ, στα έγκατα της ψυχής μου. Στην ψυχή αυτή που δεν άφησα κανέναν να μπει. Σε αυτήν την ψυχή που κανείς δεν προσπάθησε να διαβάσει και να καταλάβει.
Είναι τα μάτια σου ακτίνες που λιώνουν κάθε κύτταρο μου. Σαν κάνω να σε κοιτάξω, ακινητοποιούμαι λες και κάποιο ρεύμα με χτύπησε και κοκάλωσα.
Δεν θα μαντέψεις ποτέ τι σκέφτομαι. Θα σου πω, όμως, μόνη μου. Σκέφτομαι τα χέρια σου τυλιγμένα στο σώμα μου. Σκέφτομαι εκείνο το φιλί που με έκανε να βλέπω όλα τα άστρα του ουρανού. Σκέφτομαι και εμένα την ηλίθια που προσπαθούσα μάταια να μη σε κοιτώ. Για να μην με καταλάβεις, και καλά.
Και μετά θυμώνω. Θυμώνω που με κοιτάς αλλά δεν έρχεσαι.
Θυμώνω που μπορώ να δω στα μάτια σου πως με θες αλλά το στόμα σου δεν ανοίγει. Θυμώνω που κάνεις τα πάντα να με έχεις στη ζωή σου αλλά να μην μου μιλάς για τους λόγους. Γιατί φτάνει, λέω, με τις ματιές. Φτάνει με αυτό το εργάκι.
Σε είδα με είδες και αυτό ήταν όλο; Κάνεις ραδιουργίες να βρεθείς δίπλα μου αλλά δεν έχεις κάτι να μου πεις; Τι σόι άντρας είσαι εσύ;
Που πας να χωρέσεις στον έρωτα ύπουλες συμπεριφορές; Δε θέλει τέτοια, μάτια μου, η καψούρα. Θέλει να έχεις τα κότσια να φας τα μούτρα σου. Να κάνεις τη ριμάδα την προσπάθεια, ρε. Την επιλογή σου, θέλει, να κάνεις και να μάθεις να ζεις με αυτή. Εγωισμοί και σχεδιασμοί για το πως και τι, δε σε βγάζουν πουθενά.
Τι περιμένεις από μένα; Τι παραπάνω θα μπορούσα να κάνω;
Εγώ είμαι εκείνη που σου μαρτύρησα με λέξεις και πράξεις τον έρωτα μου. Εγώ είμαι εκείνη που δεν έκανα πίσω, αρνήθηκα κάθε εγωισμό και σύρθηκα μπροστά σου. Και δε ζήτησα, γαμώτο, τίποτα. Ήθελα απλά να ξέρεις. Να ξέρεις για να μην με τρώει εμένα για χρόνια. Κάνε μια επιλογή. Αν έχεις αισθήματα μέσα σου κάνε ένα βήμα. Πίσω ή μπροστά. Αν ο εαυτός που έχεις δείξει είναι ο αληθινός, μίλα ξεκάθαρα. Μη μου δίνεις σκέψεις, που βασανίζουν το βράδυ μου, για παρέα.
Δώσε μου γεγονότα να έχω να χωνεύω. Άσε με να πάω παρακάτω ή έλα να το πάμε μαζί. Η Μαλβίνα άλλωστε το είχε πει μα ποιος το θυμάται.
Άνδρας που δεν είναι τώρα, δεν ήταν ποτέ. Τι να σου πω, ρε άνθρωπε, αιφνιδίασε με!

“Γραμμένο για την κρυφή ιστορία της Κ. Την τόσο κρυφή που βασανίζει τις νύχτες και το μυαλό της.”

loading...
« PREV
NEXT »