Latest News

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2016

Η απιστία δεν ξεπερνιέται.

Κάποιες φορές δεν το θυμάσαι καθόλου. Σαν να μην το έμαθες, σαν να μη στο είπαν, σαν να το έζησε κάποιος άλλος, σαν να το άκουσες με ενδιαφέρον, να λυπήθηκες για λίγο κι ύστερα να γύρισες στο σπίτι σου κι έφυγε τελείως απ' τη μνήμη σου. Άλλες φορές όμως το θυμάσαι. Με ασήμαντη αφορμή ή όχι, δεν έχει σημασία. Ας πούμε πως είναι πληγή που πονάει όταν αλλάζει ο καιρός ή κάποια δύσκολη μέρα του μήνα, πάντα θα εμφανίζεται.



Είχες πει ότι θα το ξεχάσεις, πως θα δώσεις μια ευκαιρία, πως ήταν λάθος και πέρασε -όχι, αυτό δεν το είπες. Δεν πέρασε ποτέ κι ας πίστεψες πως θα περάσει, πως θα ξεχαστεί, πως θα το πετάξεις στα σκουπίδια μαζί με κάτι άλλα παλιοπράματα. Δεν είναι απλή υπόθεση να καταφέρεις να συγχωρήσεις την απιστία όσο κι αν το θες, όσο κι αν οι προθέσεις σου είναι καλές, όσο κι αν ο απέναντί σου έχει αποδείξει με όλους τους τρόπους του κόσμου πως ήταν απλά ένα λάθος.


Λάθος. Περίεργη η έννοια που του δίνουμε. Λάθος είναι κάτι που σβήνεται. Η απιστία δε σβήνεται όμως, τελικά. Φτάνει μόνο μία σπίθα κι όλα εμφανίζονται μπροστά στα μάτια σου. Τότε αρχίζεις και μιλάς με τα χειρότερα λόγια κι ο έρωτας γίνεται εχθρός που θες να εξοντώσεις. Θυμάσαι και θυμίζεις. Όχι, δεν ξεχνιέται η απιστία έτσι απλά.

«Απλά», για μια κατάσταση η οποία σε τσάκισε, σε πέταξε στις λάσπες, σε εξόντωσε κι ύστερα πίστεψες ότι όλα θα εξαφανιστούν με ένα ζεστό μπάνιο, ξέχασες όμως ότι δεν καθαρίζει η σκουριά με ένα απλό ντους. Σκουριά στη σχέση είναι καθετί που θα πέσει επάνω της και θα τη λερώσει κι ας κάνεις ότι δεν τη βλέπεις, είναι πάντα εκεί.

Αρκεί μια αφορμή. Ένα ασήμαντο λάθος κι εμφανίζεται μπροστά στα μάτια σου, στρίβεις το κεφάλι απ' την άλλη, αλλά το βλέμμα σου πέφτει πάντα επάνω της. Δε χρειάζεται να είναι σημαντικός ο λόγος αρκεί να προκύψει μια απλή διαφωνία και τότε θυμάσαι τα πάντα -με λεπτομέρειες- εσύ που έλεγες πως ξεχνάς, πως ξεπερνάς, πως πας παρακάτω κι όμως δεν πηγαίνει.

Βγαίνουν τα μεγάλα «κατηγορώ» και γεμίζουν το δωμάτιο με φωνές στη διαπασών, ανοίγεις το παράθυρο να φύγει η κάπνα, δεν μπορείς να κοιτάς τον άνθρωπο που στέκεται απέναντί σου, κοιμάσαι στον καναπέ κι ας έχουν περάσει χρόνια από τότε.

Ο χρόνος μπορεί να περνάει, αλλά όταν κάτι έχει συμβεί είναι αδύνατον να συμπεριφέρεσαι σαν να μην έγινε ποτέ. Είναι κι εκείνα τα ντοκουμέντα που έχεις κρατήσει στο μυαλό σου, είναι και το βλέμμα του άλλου που αλλάζει, μεταβάλλεται σε κάθε καβγά. Αυτός που έχει απιστήσει κι έχει συγχωρεθεί έστω κι εν μέρει δε γίνεται να έχει δίκιο, σε τίποτα. Αλλά ακόμα κι αν δεχτείς πως κάποιες φορές έχει, έρχεται το παρελθόν του και του το παίρνει.

Όποια κι αν είναι η αιτία του καβγά, η απιστία θα εμφανίζεται σαν ξαφνική μπόρα κι εκεί που ο άπιστος άνθρωπος νομίζει ότι περπατάει στη λιακάδα και προσπαθεί να υπερασπιστεί το δίκιο του, μια ξαφνική βροχή θα τον κάνει μούσκεμα ως το κόκκαλο. Κάθε δίκιο θα χάνεται, κάθε κουβέντα θα φαίνεται λάθος κι ο καβγάς θα καταλήξει στο σημείο εκκίνησης. Εκείνη την ημέρα του λάθους. Η απιστία που έχει προσπεραστεί, γίνεται καρφί, αρπάζει απ' το γιακά τον άνθρωπό σου κάθε φορά που θα έρθει σε αντιπαράθεση και τον αφήνει εκεί να κρέμεται.

Όποιος πιστέψει ότι του συγχωρέθηκε η απιστία είναι καταδικασμένος. Καταδικασμένος να σκύβει το κεφάλι και να καταπίνει τη γλώσσα του σε κάθε ευκαιρία.

Δεν περνάνε όλα με ένα «περασμένα, ξεχασμένα». Για την ακρίβεια κανένα αρνητικό συναίσθημα που έχει προκληθεί σε άλλον άνθρωπο, δεν περνάει. Όσες συγγνώμες κι αν πει, όσα «ήταν λάθος μου» κι αν παραδεχτεί, όσα «δε θα το ξανακάνω» υποσχεθεί. Δεν περνούν οι πληγές με υποσχέσεις, δυο-τρία ράμματα και λίγες σταγόνες ιωδίου, σαν να 'ναι ένα ασήμαντο σκίσιμο. Βασικά, δεν περνάνε γενικά.

Κι αν εχθές έλεγες πάμε παρακάτω, σήμερα είναι μια άλλη μέρα, άλλωστε για τη δική του απιστία μιλάμε, τη δική σου δεν την έμαθε ποτέ. Ευτυχώς.



Επιμέλεια Κειμένου Πέννυς Πηττά: Πωλίνα Πανέρη
loading...
« PREV
NEXT »