Latest News

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Αν δεν λάβεις αγάπη από παιδί, τη γυρεύεις οπουδήποτε.


Της Έλενας Σαλιγκάρα.

Η αληθινή ιστορία της αναγνώστριάς μας Ρ. όπως την απέδωσε η μαγική πένα της Έλενας Σαλιγκάρα.


Όποτε θυμάμαι τις συνομιλίες μας, με πιάνει νοσταλγία. Καθόμουν μπροστά στον υπολογιστή και το μόνο που μ’ ένοιαζε ήταν εκείνο το μικρό παράθυρο του facebook. Εκεί διάβαζα όσα μου έγραφε, εκεί πληκτρολογούσα κι εγώ τις απαντήσεις μου χωρίς να νοιάζομαι τι ώρα έχει πάει, αν την αυριανή ημέρα είχα πρωινό ξύπνημα ή αν ο άνδρας μου κοιμόταν στο διπλανό δωμάτιο. Το μόνο που είχα ανάγκη ήταν οι λέξεις του.

Δεν θυμάμαι πώς γίναμε «φίλοι», άλλωστε δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει ότι κάθε μέρα δεν έβλεπα την ώρα να τα πούμε. Μου μιλούσε για την αξία τη αγάπης, μου εκμυστηρεύτηκε το πιο μεγάλο όνειρό του: να ζει σ’ ένα σπίτι μακριά από τις πολύβουες πόλεις κι απ’ το παράθυρο να βλέπει έναν κήπο γεμάτο με κίτρινες μαργαρίτες.

Όταν έπεφτα επιτέλους για ύπνο, μετά από την πολύωρη συζήτησή μας, αναλογιζόμουν τις κουβέντες που ανταλλάξαμε. Πόσα όμορφα στοιχεία μπορεί να κρύβει κάποιος μέσα του και πόσα με έκανε να ανακαλύψω για τον εαυτό μου. Ίσως ακούγεται περίεργο μα κανείς μέχρι πρότινος δεν το κατάφερε. Δεν τον είχα δει ποτέ αλλά βαθιά μέσα μου πίστεψα πως είχα βρει επιτέλους έναν άνθρωπο για να ταιριάξω.

Μια μέρα δεν άντεξα άλλο. Αποφάσισα πως είχε έρθει η ώρα να βρεθούμε. Πήρα το αμάξι μου και όσο χρόνο κράτησε η πολύωρη διαδρομή, χαμογελούσα. Σκεφτόμουν πως επιτέλους ήρθε η ώρα να δω την κορμοστασιά του. Να συναντήσω το βλέμμα του και αυτό με τη σειρά του θα επιβεβαιώσει πως όσα όνειρα κάνω για τους δυο μας θα βγουν αληθινά. Όχι μόνο πίστευα έτσι αλλά ήμουν έτοιμη να απαλλαγώ από τον πεθαμένο γάμο μου.

Η στιγμή που επιτέλους κοιταχτήκαμε θα μου μείνει αξέχαστη. Μου μιλούσε κι εγώ κρεμόμουν απ’ τα χείλη του, γέμιζα από τη μυρωδιά του, χάζευα τις κινήσεις των χεριών του. Η ματιά του πρόδιδε πως αισθανόταν το ίδιο. Ήρθαμε τόσο κοντά εκείνη την ημέρα.

Όφειλα όμως να είμαι απόλυτα ειλικρινής και να αποκαλύψω όσα είχα κρύψει. Ήμουν μητέρα ενός παιδιού, υπήρχε κι ο πατέρας του στη ζωή μου. Το ύφος του άλλαξε. Όταν χωριστήκαμε, δεν έδειξε την ίδια θέρμη. Την επόμενη μέρα τού έγραψα μα το μόνο που έλαβα ήταν ένα ψυχρό μήνυμα «μη με ξαναενοχλήσεις». Επέμεινα. Του εξήγησα πως με τον σύζυγό μου δεν είχαμε κανένα σημείο επαφής, πως ήθελα να παλέψω για μας. Να κάνω επιτέλους μια νέα αρχή. Δίπλα του.

Αγνόησε τις παρακλήσεις μου λέγοντας πως υπερβάλλω, πως δεν ελέγχω τα συναισθήματά μου. Το ξέρω πως κι εκείνος πάλευε με τους δικούς του δαίμονες, τα δικά του σκοτάδια. Μοιάζαμε τόσο πολύ. Είχαμε καταντήσει παρατηρητές στις ζωές μας.

Συνέχισα την ίδια μίζερη ζωή μου μα δεν έπαψα να τον σκέφτομαι.

Έχει περάσει λίγος καιρός από τότε που η επικοινωνία μας σταμάτησε κι είναι φορές που αναλογίζομαι πως ίσως είχε δίκιο. Ίσως ενθουσιάστηκα περισσότερο απ΄ όσο θα ‘πρεπε. Αν δεν λάβεις αγάπη όταν είσαι στην παιδική ηλικία, τη γυρεύεις οπουδήποτε. Ακόμη και σ’ ένα παράθυρο συνομιλίας κοινωνικών δικτύων.

loading...
« PREV
NEXT »