Latest News

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2016

Η ζωή απαιτεί από σένα να ξέρεις να παλεύεις.

Έχεις νιώσει τα πόδια να λυγίζουν από κούραση; Έχεις κλάψει από εξάντληση, έχεις πιστέψει πως τίποτα δεν πρόκειται να γίνει όπως ονειρεύεσαι;





Της Στεύης Τσούτση.

Μάλλον ναι. Βλέπεις η ζωή μάς βάζει και τρέχουμε να την προλάβουμε.
Και οι απαιτήσεις δεν τελειώνουν ποτέ.

Βλέπεις την επιτυχία, σε ό,τι κι αν είναι, να σου κουνάει το χέρι από μακριά και τρέχεις να την προλάβεις.

Και στο δρόμο τα φτύνεις. Ματώνουν τα πόδια σου, κόβεται η ανάσα από την προσπάθεια. Και η επιτυχία αντί να έρχεται πιο κοντά σού φαίνεται όλο και πιο μακρινή.


Κι απελπίζεσαι. Και κλαις και χτυπιέσαι. Κι όλο σκέφτεσαι πως αδίκως σπαταλάς το χρόνο σου, αδίκως βασανίζεσαι για μια χίμαιρα.

Ναι, χίμαιρα σου φαίνεται η επιτυχία τις στιγμές της μεγάλης σου απογοήτευσης.
Μια χίμαιρα που έπλασε ο αισιόδοξος εαυτός σου μην παίρνοντας στα σοβαρά όλες τις παγίδες που θα βρεθούν στο δρόμο σου.
Αποτυχίες, αστάθμητοι παράγοντες, έλλειψη βοήθειας, άνθρωποι που στέκονται εμπόδια και σε αποσπούν από το στόχο σου.
Όλα αυτά κι άλλα τόσα μπαίνουν στο δρόμο σου και σε ξεθαρρεύουν. Σε κάνουν να χάνεις την αυτοπεποίθησή σου.

Άραγε αξίζουν τα δάκρυα και ο αγώνας σου;
Θα καταφέρεις ποτέ όσα ζητάς;
Αναρωτιέσαι κι αμφιβάλλεις. Και πονάς και λυγίζεις.
Δύσκολη η ζωή κι εκείνα που ποθείς στα δείχνει πολύ μακρινά. Κι εσύ τα θέλεις κοντά σου. Θέλεις να απλώσεις τη χούφτα σου και να τα πιάσεις. Να τα ονοματίσεις δικά σου, να τα γευτείς, να τα χαρείς.

Και θα το κάνεις. Θα φτάσει η μέρα που θα τα καταφέρεις. Ίσως να μη γίνουν όλα όσα φαντάστηκες για σένα. Ίσως κάποια από τα όνειρά σου να μείνουν στο συρτάρι των επιθυμιών. Περνώντας ο χρόνος να τα ανασύρεις και να τα θυμάσαι με νοσταλγική διάθεση κι ένα μικρό παράπονο. Όχι όμως με πόνο. Γιατί τα κυνήγησες κι απλά δεν τα έπιασες. Προσπάθησες, δεν κατέθεσες τα όπλα. Από τη μία λοιπόν θα μετράς τις μικρές σου ήττες κι από την άλλη θα αναθαρρείς με όλα εκείνα που εν τέλει κατάφερες.
Γιατί με πείσμα και υπομονή θα καταφέρεις. Θα πιάσεις όνειρα, θα τα βάλεις στο σακούλι σου. Θα απολαύσεις τους καρπούς τους.
Σκύβεις, βλέπεις, το κεφάλι στην προσπάθεια και τρέχεις να φτάσεις το όνειρο. Και σαν πέφτεις δείχνει μακρινό. Αλλά εσύ σηκώνεσαι και παλεύεις και τρέχεις να προλάβεις, μοχθείς νύχτα και μέρα.
Και σηκώνεις μια μέρα το κεφάλι κι εκείνο είναι δίπλα σου. Απλώνεις το χέρι και το πιάνεις. Είναι πια δικό σου. Είναι η ευτυχισμένη εκείνη στιγμή που κόπιασες να έχεις.
Ανασαίνεις βαθιά, παίρνεις δυνάμεις και ξεκινάς για τον επόμενο σταθμό.
Και για κάθε επόμενο.
Αυτή είναι η ζωή κι απαιτεί από σένα να ξέρεις να παλεύεις.
Μπορείς;





loading...
« PREV
NEXT »