Latest News

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

Σ’ αγαπώ αλλά δε σε θέλω στη ζωή μου.

Μια θέση στην άμμο, παγωμένη κάπως τώρα πια, σε αντίθεση με την ζεστή την καλοκαιρινή.


Όμως αυτό που παρέμεινε το ίδιο είναι οι σκέψεις μου, οι ανησυχίες βαθιά μέσα μου.



Ανησυχώ γιατί δεν μου λείπεις.

Γιατί η ζωή μου κυλά και μακριά σου. Δεν ξέρω πως έγινε, πως δημιουργήθηκε αυτό το κενό, για την ακρίβεια, αυτή η ανωμαλία! Δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο.

Σαν ιατρικό περιστατικό, εκεί που ακόμα και ο γιατρός σαστίζει.

Κάπως έτσι νιώθω. Μουδιασμένη που μπορώ και κάνω όνειρα, να χαμογελώ, και να περνάνε οι ώρες, ευχάριστα χωρίς τη δική σου παρουσία δίπλα μου.

Στην αρχή σκεφτόμουν πως είναι πιο καλά έτσι…τουλάχιστον μου έδινα δικαιολογία.

Όμως καθώς περνούσε ο χρόνος, σκεφτόμουν πως το μοναδικό πράγμα που με άγχωνε ήταν η μόνη επαφή που μας είχε απομείνει. Το κινητό μου με στοίχειωσε. Το άκουγα που χτυπούσε και το χέρι δεν απλωνόταν να το φτάσει. Αργότερα έλεγα, θα μιλήσουμε αργότερα. Και αυτό το αργότερα, το καθυστερούσα για όσο περισσότερο μπορούσα. Έδιωχνα τύψεις και ενοχές, μορφές και αναμνήσεις, να μην τον στήσουν το χορό, στη σκέψη μου μην έρθεις…

Μα ερχόσουν κι ενώ χαμογελούσα δάκρυζα.

Πώς γίνεται να σ’ αγαπώ αλλά να μη σε θέλω; Πόσο μπερδεύεται το μυαλό, και πώς βρίσκεις τις άκριες του νου σου. Θα μιλήσουν οι ειδικοί για ξεκάθαρες κουβέντες και χώρο και χρόνο και διαχείριση.

Ανοησίες… τα πράγματα είναι ξεκάθαρα.

Σ’ αγαπώ αλλά δε σε θέλω στη ζωή μου.

Αναρωτιέμαι αν μπορώ να σου το δώσω να το καταλάβεις!

Ίσως τότε μου εξηγήσεις το λόγο που φτάσαμε ως εδω! Κάτι θα πρέπει να έχεις καταλάβει, ξεχωρίζω ένα τρέμουλο στη φωνή σου, όταν αραδιάζω δικαιολογίες.


Τις δέχεσαι τόσο γρήγορα και αυτό με θυμώνει ακόμα περισσότερο.

Θα το κλείσω τώρα το γράμμα της άμμου, σήκωσε κύμα, και μου σβήνει τις λέξεις.

Για δες, εκεί σταμάτησε, μορφές και αναμνήσεις.


loading...
« PREV
NEXT »