Latest News

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

Μη φοβάσαι ότι δε θα νιώσεις ξανά τόσο δυνατά όπως τότε.

Στ’ αλήθεια δοκίμασες ποτέ; Κι εκεί που όλα είχαν πάρει φαινομενικά το δρόμο τους, η ζωή σου έμοιαζε να έχει βρει το ρυθμό της, περνούσες όμορφα, μοιραζόσουν πράγματα και συναισθήματα μ' έναν, άλλον άνθρωπο κι όλο αυτό ήταν αμοιβαίο -ή τουλάχιστον έτσι νόμιζες-, ανακαλύπτεις ότι happy end έχουν μόνο τα παραμύθια κι οι κινηματογραφικές ταινίες.



Ξυπνάς ένα πρωί κι όλα αλλάζουν με ταχύτητα φωτός. Νιώθεις μόνος κι έρημος. Πως έχασες ό,τι πολυτιμότερο είχες, κανείς δε σε καταλαβαίνει, διερωτάσαι για τα πάντα, αμφισβητείς το παραμικρό, διαταράσσεται όλο σου το είναι, πονάς παντού, σωματικά και ψυχικά, κλείνεσαι στον εαυτό σου και σηκώνεις γύρω σου ένα τείχος ανυπέρβλητο. Νιώθεις ότι άξαφνα όλα κι όλοι έχουν στραφεί εναντίον σου.


Στην πραγματικότητα, σου λείπει ο ένας και μοναδικός άνθρωπος που για τον οποιοδήποτε λόγο έπαψε να είναι ο άνθρωπός σου. Είτε επειδή το προκάλεσες, το θέλησες, το επεδίωξες είτε επειδή έτσι εκείνος επέλεξε κι απλώς οφείλεις να σεβαστείς την επιθυμία του. Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: απέραντη θλίψη, συγκεχυμένες σκέψεις, αναπάντητα ερωτήματα, αναρίθμητες αναμνήσεις -όλα τους να σε οδηγούν σε αδιέξοδο.

Κανένας χωρισμός δεν είναι εύκολος, ακόμη κι ο πλέον ορισμένος ως «συνειδητή και καταλληλότερη επιλογή». Ας μην κοροϊδευόμαστε. Ο έχων αισθήματα, πληγώνεται ακόμα κι όταν πληγώνει. Αμφιβάλλει αν κάνει το σωστό, αναπολεί, θέλει διακαώς να τηλεφωνήσει, ξεφυλλίζει άλμπουμ φωτογραφιών, ακούει αφιερωμένα τραγούδια, αποστηθίζει sms, νοσταλγεί πρωινά Κυριακής.

Είναι κι αυτό μέρος του δράματος όμως. Πρέπει να το ζήσεις ολοκληρωτικά αυτό το στάδιο για να συνειδητοποιήσεις τις αντοχές, τις ανάγκες, τα συναισθήματα και τα πραγματικά θέλω σου. Έτσι μόνο μπορεί να επέλθει η κάθαρση, αν θέλουμε να μιλήσουμε με όρους αρχαιότητας. Γιατί εκείνη τη στιγμή περί τραγωδίας πρόκειται.

Αφού λοιπόν ο χρόνος συνηγορήσει υπέρ σου και καταφέρεις να απεγκλωβιστείς, έστω απ' το αίσθημα του «πώς θα τα βγάλω πέρα και σήμερα;» αλλά και «με ποιο τρόπο θα μάθω να ζω χωρίς εσένα», επανέρχεσαι στη φυσιολογική ζωή.

Αρχίζεις να βγαίνεις ξανά, να πίνεις, γιατί περνάς καλά κι όχι για να ξεχάσεις, να γελάς με την καρδιά σου κι όχι προσποιητά, να φλερτάρεις γιατί σου βγαίνει κι όχι γιατί πρέπει να ξεκολλήσεις. Να γυρίζεις σπίτι σου και να ξαπλώνεις αναλογιζόμενος πόσο όμορφα πέρασες κι όχι γιατί κοιμάσαι κι απόψε μόνος.

Κάπου εκεί, έρχεται ν' αναστατώσει γλυκά την υποτονική κατά τ’ άλλα ζωή σου μία νέα γνωριμία. Ένας άνθρωπος που -κατά πως φαίνεται- θέλει να σε γνωρίσει καλύτερα, θέλει να μπει στη ζωή σου μ' έναν πρωταγωνιστικό ρόλο, θέλει να τον αφήσεις να σε διεκδικήσει απ' τη μοναξιά σου.

Κι εσύ εκεί τι κάνεις; Σου θυμίζεις πόσο πληγώθηκες την τελευταία φορά που αφέθηκες, πόσο καιρό σου πήρε να συνέλθεις απ' την προηγούμενη φορά που πίστεψες στον έρωτα, πόσο όμοια κατάληξη έχουν όλες οι σχέσεις, τεντώνοντας τις παρωπίδες, κλείνοντας τ’ αυτιά απ' τις «σειρήνες», υψώνοντας ακόμη πιο ψηλά το τείχος «μην αγγίζετε».

Όλα τα συναισθήματα ξαφνικά βρίσκουν υπόσταση στη λέξη «φόβος». Φόβος για το καινούριο, το άγνωστο, το πάλι απ’ την αρχή. Φόβος να μην περάσεις πάλι τα ίδια, να μη βρεθείς στο ίδιο έργο θεατής, να μην αφήσεις τον εαυτό σου και πολύ περισσότερο την καρδιά σου σε τρεμάμενα χέρια.

Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα όλα αυτά να συμβούν. Να γνωρίσεις έναν άνθρωπο που στο τέλος ν' αποδειχθεί κατώτερος των προσδοκιών σου. Να δεθείς με κάποιον που δε θα δεθεί μαζί σου, να νιώσεις περισσότερα απ' ό,τι εκείνος -ίσως εκείνος να μη νιώσει και καθόλου για να λέμε την ωμή αλήθεια- και να κληθείς πάλι να μαζέψεις τα κομμάτια σου. Επίσης, η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος λέει ότι μπορεί να συμβούν κι αντίστροφα όλα τα παραπάνω.

Να σε ερωτευτεί ένας άνθρωπος, αν του δώσεις το ελεύθερο, να σε γνωρίσει σε μεγαλύτερο βάθος, να ενθουσιαστεί μαζί σου νομίζοντας ότι βρήκε το άλλο του μισό κι εσύ απλώς να περνάς την ώρα σου λίγο πιο δραστήρια και να γεμίζεις τη μέρα σου ελαφρώς περισσότερο απ’ ό,τι αν ήσουν μόνος.

Κι εκεί πάλι, σηκώνεσαι ένα πρωί απ' το κρεβάτι κι απλώς αγνοείς την ύπαρξή του, συνειδητοποιώντας είτε ότι ακόμη δεν είσαι έτοιμος να μπεις σε νέα σχέση -για πολλοστή φορά- είτε ότι δε σε ιντριγκάρει αρκετά ούτε αυτή η νέα γνωριμία.

Αν όμως δε συμβεί τίποτα απ' τα παραπάνω; Αν με το καινούριο σου φλερτ έχεις παραπάνω κοινά απ' όσα θες να πιστεύεις και ξεχνάς το χρόνο μαζί του; Αν αυτός ο νέος άνθρωπος ήρθε στη ζωή σου για να σου αποδείξει πως υπάρχει ο μεγάλος έρωτας, υπάρχουν οι σχέσεις με τα αμοιβαία αισθήματα διαρκείας κι είναι εκεί για να σε πείσει;

Αν κάποιος είναι διατεθειμένος να προσπαθήσει πολύ και πραγματικά για σένα, για σας, γιατί βλέπει κάτι που εσύ φοβάσαι να δεις; Αν βρεθεί το άτομο εκείνο που είναι πράγματι η καινούρια μέρα για σένα, η επόμενη σελίδα του βιβλίου, η απόδειξη ότι τα καλύτερα έρχονται εκεί που δεν το περιμένεις; 

Πώς θα μπορέσεις να το μάθεις αν δε γκρεμίσεις για λίγο το τείχος σου να δεις, έστω στα πεταχτά, τα μάτια του; Eγώ στη θέση σου ένα τουβλάκι τουλάχιστον θα το έσπαγα.



Επιμέλεια κειμένου Κάτιας Σκίτσου: Νάννου Αναστασία.
loading...
« PREV
NEXT »