Latest News

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2016

Οι άνθρωποι δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται, να το θυμάσαι.


Της Τζένης Ντεμιράι.

Οι άνθρωποι δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται.


Βλέπεις πρόβατα άπραγα που κρύβουν μέσα τους λύκους και τέρατα. Βλέπεις δράκους να σκορπάνε λόγια φωτιές μα μέσα τους να κρύβουν τις πιο αγνές ψυχές. Οι άνθρωποι δεν είναι πάντα αυτό που δείχνουν. Σε αφήνουν να χτίσεις μια άποψη για εκείνους μα οι ίδιοι σου δίνουν τα υλικά για το χτίσιμο. Εσύ απλά χτίζεις με ότι σου δώσουν. 

Μα που ξέρεις ότι αυτό που σου δίνουν είναι πάντα το σωστό υλικό; Σε αφήνουν να τους ανακαλύψεις μέχρι εκεί που θέλουν αυτοί. Πάντα αφήνουν ένα -τουλάχιστον- κομμάτι του εαυτού τους άχτιστο από τα δικά σου χέρια. Πάντα. Ακόμα και αν νομίζεις πως ξέρεις κάποιον καλύτερα και από τον εαυτό σου κάνεις λάθος. Όλοι κρατάνε κάτι για τον εαυτό τους. Δεν το μοιράζονται με κανένα. Και κάποιες φορές αυτό το λιθαράκι που λείπει ίσως είναι αυτό που θα σε κάνει να καταλάβεις αν χτίζεις τελικά κάστρο ή καλύβα. Ένα μικρό ή και μεγάλο λιθαράκι.

Υπάρχουν πράγματα που δεν ξέρει κανείς για σένα; Και αν ναι, τότε πως είσαι σίγουρος ότι και για τους πιο κοντινούς σου ανθρώπους δεν υπάρχουν ; Υπάρχουν. Να εύχεσαι όμως να είναι μικρά λιθαράκια και όχι μεγάλα. Να μην χτίζεις τελικά καλύβα ενώ νόμιζες κάστρο. 
Πρόσεχε λοιπόν. Πρόσεχε πολύ τα κομμάτια που σου δίνονται για το χτίσιμο των γύρω σου. Γιατί αν λείπει ένα μικρό λιθαράκι δεν είναι μεγάλο το κακό. Αν όμως λείπει μεγάλο; και αν δεν λείπει μόνο ένα κομμάτι; και αν εσύ νομίζεις πως το χτίσιμο σου έχει τελειώσει γιατί δεν σου δίνονται άλλα κομμάτια μα ούτε στα μισά δεν έχεις φτάσει; Και αν το κάστρο σου είναι απάτη; Και αν οι άνθρωποι σου είναι διάβολοι με φτερά αγγέλου;

Νομίζουμε. Συνεχώς νομίζουμε διάφορα για όλους. Έχουμε άποψη για όλους και για όλα και ίσως να φταίει και αυτό. Βιαζόμαστε. Βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα από μια κίνηση ,ένα νεύμα ,ένα χαμόγελο, ένα δάκρυ. Η πρώτη εντύπωση είναι τόσο καθοριστική για την μετέπειτα άποψη σου για κάποιον. Πολλές φορές, όμως, η πρώτη εντύπωση είναι λανθασμένη. Μα το καταλαβαίνουμε όταν ο λύκος που κρυβόταν κάτω από το λευκό πρόβατο έχει κατασπαράξει ήδη κομμάτια μας. Το καταλαβαίνουμε αργά γιατί συνεχώς βιαζόμαστε.

Βάζουμε ταμπέλες. Σε όλους σε σε όλα βάζουμε ταμπέλες. Αυτός είναι εγωιστής, αυτός διπρόσωπος, αυτός καλός, αυτός κακός. Δεν κοιτάμε τις στιγμές που εμείς ήμασταν εγωιστές ή κακοί με κάποιον; Όλοι έχουμε κακά και καλά στοιχεία. Άλλοι έχουν περισσότερα καλά και άλλοι περισσότερα κακά. Η τόση βιασύνη μας όμως δεν μας αφήνει να δούμε την ομορφιά του λύκου. Η επιθετικότητα μας δεν μας αφήνει να δούμε την ψυχή του.

Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι άλλοι μας δίνουν τα κομμάτια για το χτίσιμο. Ίσως κάποιοι άνθρωποι να μας δίνουν τα χειρότερα υλικά προορισμένα για το χτίσιμο μιας ετοιμόρροπης καλύβας. Μα όλοι έχουμε καλά στοιχεία. Έστω και ένα. Έστω και κάτι μικρό.

Δε φτάνει λοιπόν να συζητάς απλά με κάποιον για να τον μάθεις. Γιατί τα κομμάτια είναι στα δικά του χέρια και σου πλασάρει ότι θέλει. Να ζεις μαζί του στιγμές. Να κάνετε πολλά πράγματα μαζί. Να παρατηρείς πως κινείται, πως μιλάει σε περαστικούς που τον ρωτάνε μια οδό, πως μιλάει για τους φίλους και την οικογένεια του, πως συμπεριφέρεται σε απρόοπτες καταστάσεις. Να προσέχεις τον τρόπο που μιλάει και όχι τόσο τι λέει. Το πως περισσότερο από το τι. Να κάνετε πράγματα μαζί. Μακριά από καφέδες και μπαράκια. Η γνωριμία δεν είναι συζήτηση είναι στιγμές. Πολλά μπορούμε να λέμε μα σημασία έχει τι κάνουμε και όχι τι θα κάναμε “αν…” Οι γνωριμίες θέλουν προσοχή γιατί οι άνθρωποι δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται. Πριν καν το καταλάβεις οι λύκοι γίνονται πρόβατα και τα πρόβατα λύκοι.

loading...
« PREV
NEXT »