Latest News

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Εμείς οι δύο, κορίτσι μου, δεν τελειώσαμε ακόμη…


Του Σπύρου Αυγερινού.

Πώς περνούν τα χρόνια;


Καθισμένος στο σαλόνι ενός ξενοδοχείου στην Αθήνα, συζητάμε με φίλους το μεγάλο γεγονός του καλοκαιριού, τους αγώνες της Ελλάδας.
Η ευφορία που νοιώθουμε ακόμα φαίνεται στη λάμψη των ματών και στα χαμόγελα όλων μας!

Ολυμπιακοί αγώνες, εθνική περηφάνια!

Ξαφνικά δύο χέρια μου κλείνουν τα μάτια, αλλά η μυρωδιά τους μου ήταν τόσο γνωστή.

Μάντεψε μου είπες.

Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά σαν τρελή!

Έπιασα τα χέρια σου και γύρισα και σε είδα!

Ίδια αντίδραση όπως τότε που σε πρωτοείδα,ξαφνιασμένος σε κοιτούσα, το στομάχι μου ήταν σαν να είχε μέσα δεκάδες πεταλούδες…

Πόσο γκρίζαραν τα μαλλιά σου!
Κατάλαβα όμως το γέλιο σου μου είπες κι ας πέρασαν τόσα χρόνια.

Εσύ όμως ήσουν ίδια. ΄
Μπορεί τα μεγάλα σου πράσινα μάτια να είχαν ωριμάσει ,αλλά ήσουν ακόμη τόσο όμορφη!

Ίδια σκέψη, όπως τότε…Θεέ μου! Τι όμορφο χαμόγελο!

Με έπιασες από το χέρι και με πήγες στο μπάρ του ξενοδοχείου,εσύ μου μιλούσες για τη ζωή σου ,με ρωτούσες για την δική μου…δε θυμάμαι ούτε τί σε απαντούσα, ούτε τί μου έλεγες.

Απλά σε κοιτούσα.

Κοίτα τι σκαρώνει η ζωή, τι παιχνίδια κάνει η στιγμή, ο χρόνος.

Αυτό σκεφτόμουν και σε χάζευα!

Πάμε να κάνουμε μια βόλτα στα στενά της Πλάκας είναι όμορφα αυτή την εποχή το βράδυ, είπες.

Πεπατούσαμε δίπλα διπλα μετά από τόσα χρόνια, έπιασες το χέρι μου και συνέχισες να μου μιλάς.

Νομίζω ότι δεν αφήσαμε στενό που να μην περάσαμε.

Κάποια στιγμή σταθήκαμε μπροστά στα νεαρά παιδιά που έπαιζαν κιθάρα.

Με κοίταξες με το ίδιο βλέμμα, όπως τότε σαν να μου έλεγες ,θα τραγουδήσεις για μένα;

Ζήτησα από το παλικάρι να μου δώσει την κιθάρα, λίγο αμήχανα.

Άρχισα να παίζω και να σου τραγουδώ….
Πες μου ψέματα, πες μου ψέματα
πες μου ψέματα πολλά.
Πες μου ψέματα, τώρα σ’ έμαθα,
δεν με ξεγελάς ξανά….

Γυρνούσες και κοιτούσες γύρω γύρω με εκείνο το βλέμμα: Για μένα τραγουδά!

Οι πιτσιρικάδες χαμογελούσαν και χειροκροτούσαν..

Ξέρεις, σου είπα έχω να τραγουδήσω και να παίξω από τότε.

Όπως έλεγε ο μεγάλος Στέλιος, πληγωμένο αηδονάκι που του πήραν την φωνή.

Με αγκάλιασες και με φίλησες, μαζί με τα χείλη σου γεύτηκα και την αλμύρα από το δάκρυ σου.

Πάμε στο ξενοδοχείο,θέλω να κοιμηθώ μαζί σου όπως τότε, έτσι μου είπες.

Ακόμα κι αυτό το βράδυ ήταν ίδιο με το τελευταίο μας. Όλο πάθος.

Είχα καιρό να κοιμηθώ τόσο γεμάτος.

Σε είχα ξανά στην αγκαλιά μου.

Ξύπνησα, δεν ήσουν δίπλα μου.

Όνειρο ήταν;

Κοίταξα στον καθρέφτη.

Είχες γράψει…Εμείς οι δύο δεν τελειώσαμε.

loading...
« PREV
NEXT »