Latest News

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2016

Kαλά κάνεις που μετανιώνεις που την άφησες να φύγει.

Αν γνώρισες μία γυναίκα που στο βλέμμα της φιλοξενούσε φλόγες μα και θάλασσες, που στα μαλλιά της έμοιαζε να συγκεντρώνεται το άρωμα όλων των λουλουδιών, που στα χείλη της μπορούσες να γευθείς τον απαγορευμένο καρπό, τότε καλά έκανες που εντυπωσιάστηκες όταν την πρωτοείδες.



Της Ανθής Κατερίνη.



Αν το χαμόγελό της φιλοξενούσε τα αστέρια, η ματιά της κάθε ηλιαχτίδα και η πνοή της τον ελαφρύ άνεμο που σε χαϊδεύει απαλά χωρίς να σε τσαλακώνει, τότε καλά έκανες και την κυνήγησες. Αν η ψυχή της έμοιαζε σοφή σαν ηλικιωμένης, συνειδητοποιημένη σαν γυναίκας, αντιδραστική σαν έφηβης και αγνή σαν παιδιού, τότε καλά έκανες που σκέφτηκες πως είναι ιδιαίτερη.

Αν η φωνή της μπορούσε να σε ξυπνήσει από χίλιους λήθαργους και ταυτόχρονα να σε νανουρίσει με την χροιά της σαν μικρό παιδί, τότε καλά έκανες και την είχες ηχογραφήσει σε όλους τους δίσκους του μυαλού σου.

Αν το κορμί της σου ζωντάνευε όλες τις αισθήσεις και σου ξυπνούσε τα άγριά σου ένστικτα, αλλά ταυτόχρονα πρόσεχες το άγγιγμα σου στον φόβο μήπως την τσαλακώσεις, τότε καλά έκανες και αναρωτήθηκες τι σου συμβαίνει.

Αν το γέλιο της ζωγράφιζε αυθόρμητα στο πρόσωπό σου ένα ντροπαλό περήφανο χαμόγελο για το αστείο σου που μόλις εκτιμήθηκε, τότε καλά έκανες και θέλησες να περάσεις χρόνο μαζί της.
Αν επιδίωξες να γδύσεις το μυαλό της, να χαϊδέψεις κάθε ιδέα της, να αγκαλιάσεις κάθε τρομαγμένη σκέψη της, να ημερέψεις κάθε άγρια αντίδρασή της, να γνωρίσεις κάθε ξένη σε σένα άποψη της, τότε καλά έκανες και την έβαλες στην ζωή σου.

Αν ανυπομονούσες κάθε φορά να χαϊδέψεις τα μαλλιά της, το πρόσωπό της, να αποκοιμηθείς μέσα στην μυρωδιά του λαιμού της, να την πειράξεις γλυκά για εκείνο το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της, τότε καλά έκανες που χαμογελούσες μόνος σου και ας σε κορόιδευαν οι φίλοι σου.

Αν σου χτυπούσαν δειλά την πόρτα του νου οι σκέψεις να της χαρίσεις ότι πιο πολύτιμο φύλαξες μέσα σου ως τώρα, να γίνεις για εκείνη η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου, να την προστατέψεις σαν κοριτσάκι, να την σεβαστείς σαν σύζυγο , να την εκτιμήσεις σαν μητέρα, να την ερωτευτείς σαν γυναίκα, τότε καλά έκανες και άρχισες να φοβάσαι μην πληγωθείς.

Αν αισθάνθηκες πως μετά το άγγιγμά της δεν θα μπορούσες ποτέ ξανά να είσαι ο ίδιος, αν έβλεπες το πρόσωπό της μέσα από κάθε όμορφη μελωδία, αν ήταν αυτή που σε προχώρησε ένα βήμα από την σκιά σου, τότε με το δίκιο σου δείλιασες να ψυθιρίσεις στον ίδιο σου τον εαυτό πως ήσουν ερωτευμένος μαζί της.

Και τώρα, αν άρχισες να συνειδητοποιείς πως το βλέμμα της ακτινογραφούσε κάθε μέρα λίγο-λίγο την ψυχή σου, πως θυμόταν κάθε σου μικρή συνήθεια, πως χαμογελούσε με τον τρόπο που προσπαθούσες να κρύψεις την αμηχανία σου, πως ήθελε να γνωρίσει κάθε πιθαμή του εγώ σου, πως έβλεπε μόνο ομορφιά εκεί που έβλεπες ασχήμια στον εαυτό σου, τότε ναι, καλά κάνεις που μετανιώνεις που την άφησες να φύγει.






loading...
« PREV
NEXT »