Latest News

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Έχει κι εκείνος δικαίωμα στην αγάπη.

Πάντα εμείς οι γυναίκες έχουμε τον πρώτο λόγο στο παράπονο. 





Αδικημένες, παραμελημένες, προδομένες… Ίσως επειδή είμαστε πιο εκφραστικές, ίσως επειδή είμαστε πιο ανοιχτές στις κουβέντες με τις φιλενάδες, βγαίνει πάντα μπροστά αυτό μας το παράπονο και διεκδικεί το κομμάτι της κατανόησης και της αποδοχής που πιστεύουμε πως του αξίζει.


Εκείνος όπως πού βρίσκεται; Πώς νιώθει; Ποιος θα μιλήσει για λογαριασμό του;

Όταν ο ένας νιώθει παραμελημένος στη σχέση του, δεν μπορεί ο άλλος να νιώθει ικανοποιημένος. Όταν ο ένας νιώθει μοναξιά μέσα στη σχέση του, δε γίνεται ο άλλος να είναι συναισθηματικά καλυμμένος. Οι σχέσεις θέλουν δυο για να είναι λειτουργικές και ουσιαστικές.

Κι όταν εσύ έχεις απομακρυνθεί από εκείνον, είναι λογικό να νιώθεις μέσα σου την ψυχρότητα αυτής της απόστασης. Δε φταίνε πάντα οι άντρες, ας μην είμαστε υπερβολικές. Κι εμείς οι γυναίκες γνωρίζουμε πολύ καλά πώς να γίνουμε σκληρές, απόλυτες και ισοπεδωτικές στη σχέση μας, όταν εκείνος παύει πια να ικανοποιεί τις ανάγκες μας.

Τον κατηγορούμε για απιστία… Μα με μια γυναίκα ανάμεσά μας μάς απατά. Η οποία πιθανόν να είναι σε σχέση με κάποιον άλλον. Ναι, μπορούμε κι εμείς μια χαρά να απιστήσουμε ή να διεκδικήσουμε τον άντρα μιας άλλης γυναίκας. Γνωρίζουμε κι εμείς πώς να φερόμαστε εγωιστικά, πώς να κοιτάμε την πάρτη μας και να πράττουμε έτσι όπως γουστάρουμε.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάνουν αυτό το σκηνικό πολύ ευκολότερο, χωρίς να υπάρχει καν σωματική επαφή. Θεωρούμε ότι η επικοινωνία με έναν άλλον άντρα – μόνο και μόνο για να μας ανεβάσει την αυτοπεποίθηση ή να δώσει νόημα στην μονότονη συντροφική μας καθημερινότητα – είναι ασφαλής κι ανώδυνη. 

Η συναισθηματική απιστία, όπως, είναι κι αυτή μορφή απιστίας, γιατί έχει ως αποτέλεσμα τη συναισθηματική απομάκρυνση από τον σύντροφό μας. Κι αυτή η συναισθηματική αποξένωση έχει ως αποτέλεσμα και την σεξουαλική απομάκρυνση. Η επαφή μαζί του γίνεται «αγγαρεία», τη στιγμή που στο μυαλό μας η φαντασία μας οργιάζει σε στιγμές πάθους με τον εικονικό μας παρτενέρ.

Καμιά φορά, μάλιστα, ξεπερνάμε τον εαυτό μας και παρασυρόμαστε σε αφιερώσεις στίχων και τραγουδιών που μας προδίδουν. Αλήθεια, αναρωτηθήκαμε ποτέ πώς να νιώθει ο σύντροφός μας όταν τις βλέπει κι ενώ γνωρίζει πολύ καλά πως δεν αναφέρονται σ’ εκείνον; Αναρωτηθήκαμε ποτέ πόσο τον εξευτελίζουμε στα μάτια της οικογένειας και των φίλων του; Πόσο εξευτελίζουμε και τους δυο μας στα μάτια των παιδιών μας;

Όχι! Δεν είμαστε πάντα εμείς οι γυναίκες τα θύματα. Είμαστε και θύτες. Δεν έχει σημασία αν τα κίνητρά μας είναι καθαρά συναισθηματικά. Δεν έχει σημασία αν νιώθουμε μοναξιά ή αν αναζητάμε τον χαμένο έρωτα για να μας δώσει τα φτερά που τόσο μας έχουν λείψει.

Αν δικαιολογούμε τη δική μας συναισθηματική στειρότητα ως την αιτία για να αναζητήσουμε τον απαγορευμένο καρπό, αυτόματα δικαιολογούμε και τη δική του ανάγκη να τον απολαύσει για τους δικούς του λόγους. Το άλλοθι της παραμελημένης συντρόφου ας το αφήσουμε στην άκρη, τη στιγμή που απορρίπτουμε ρητά κι απόλυτα το δικό του άλλοθι του ανικανοποίητου συντρόφου.

Δεν έχω καμιά πρόθεση, γλυκιά μου, να σου κάνω υποδείξεις για το πώς θα ζήσεις τη ζωή σου. Ούτε σου υψώνω το δάχτυλο, γιατί είμαι κι εγώ γυναίκα με τα πάθη της, τα λάθη της και τις επιλογές της. Κάνω απλά μερικές διαπιστώσεις, έχοντας ως δεδομένο πως κάθε νόμισμα έχει δυο πλευρές. Ας μην κοιτάμε μόνο τη δική μας πλευρά.

Ας ρίξουμε μια κλεφτή, έστω, ματιά και στην άλλη πλευρά του νομίσματος. Κι εκεί υπάρχει παράπονο, απογοήτευση και η ανάγκη για συντροφικότητα, για αγάπη και πάθος. Ας τη σεβαστούμε. Γιατί κι ο σεβασμός πρέπει να είναι αμοιβαίος! 

loading...
« PREV
NEXT »