Latest News

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Εγώ στα δύσκολα ανακαλύπτω πόσο μετρώ.

Όταν τα πράγματα μου έρθουν ανάποδα οι εικόνες λες και ισιώνουν. 





Στην ανατροπή καταλαβαίνω τα θέλω μου, στο αναπάντεχο βλέπω το πάθος μου. Στα δάκρυά μου ψαχουλεύω τη μεγάλη απόφαση να ανασκουμπωθώ και να παλέψω. Δεν τα καταφέρνω πάντα. Αλλά όταν το πετύχω… Ω, όταν το πετύχω…


Είναι τότε που ανακαλύπτω πόσο μετρώ. Πόσο με μετρώ. Εγώ, όχι οι άλλοι. Πόσο εγώ θα με ενισχύσω ή θα με καταρρακώσω. Πόσο θα με εκτιμήσω ή θα με φτύσω. Και συμβαίνουν αλήθεια και τα δυο. Γιατί δεν τα καταφέρνω πάντα. Αλλά έχω ανάγκη να με βλέπω καθαρά. Ειδικά στα δύσκολα. Θέλω να με καλοπαρατηρήσω στα μαύρα και να με αξιολογήσω. 

Είναι η στιγμή που θα με αξιολογήσω και ίσως να με χαϊδέψω λίγο, αλλά δε θα μου χαριστώ. Θα με ταρακουνήσω και θα με σπρώξω. Για να μάθω και να με μάθω ξανά και ξανά. Κι αν πέσω θα με σηκώσω, θα με ξεσκονίσω και διώξω από πάνω μου την αδυναμία. 

Εκείνη ακριβώς είναι η στιγμή που αξίζει. Που δε θα με λυπηθώ, δε θα με συμπονέσω αλλά θα με παθιάσω. Θα μου κλείσω το μάτι πονηρά και θα μου ψιθυρίσω ότι μπορώ τα πάντα. Εγώ. Μόνη μου.
Όταν όλα είναι ήρεμα, λες και με χάνω στη μετάφραση. 

Σα να πλατσουρίζω άσκοπα και με παρασύρει το ρεύμα όπου εκείνο θέλει. Χουζουρεύω και χαλαρώνω, κι ίσως το ‘χω κι αυτό ανάγκη, για να μαζέψω τις δυνάμεις μου. Αλλά στην απόλυτη ηρεμία τα “θέλω” κρύβονται, παραχώνονται και παραγκωνίζονται. Τη θέση τους παίρνουν αυτά που νιώθω εύκολα, προσβάσιμα. 

Στασιμότητα στην επιφάνεια και από κάτω να βράζουν οι επιθυμίες κι οι πόθοι. Διαδικασία γνωστή και επαναλαμβανόμενη. Αναπόφευκτη. Η ηρεμία είναι η προετοιμασία για την ανατροπή που πάντα έρχεται αργά ή γρήγορα να με συνταράξει – να με ανασυντάξει.

Όχι δεν αναζητώ την αταξία. Δεν επιθυμώ την αναρχία στη ζωή μου. Μου αρέσουν τα εύκολα, τα απλά, τα ξεκάθαρα. Μου αρέσει το 1+1=2. Οι κρυφές επιθυμίες όμως κάνουν άλλες προσθέσεις – και αφαιρέσεις ακόμη. Οι πόθοι θέλουν πολλαπλασιασμούς για να πάρουν μορφή. Θέλουν πολύπλοκες εξισώσεις για να πάρουν πνοή και για να μου δώσουν ζωή με τη σειρά τους. Αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο όταν τους αγνοείς. Το 1+1 δεν τους φτάνει και δε μου φτάνει ούτε κι εμένα, κι ας με βολεύει στο μέτρημα.

Απώλεια, πόνος, αδικία, αλλαγές, δυσκολίες, φόβος. Όταν με συναντούν με καταρρακώνουν, αλλά με ξυπνούν. Με ακυρώνουν και με αφήνουν στο έλεος τους να με ξανανακαλύψω. Με γδύνουν και με ξαναντύνουν. Με απίστευτη δύναμη και πείσμα με κυριεύουν. 

Με ρίχνουν πρώτα κατάχαμα και μετά μου ψιθυρίζουν λόγια γενναία για να σηκωθώ και να παλέψω. Να πάρω άλλο μονοπάτι και να πιστέψω ότι το χαστούκι ήταν για να ξυπνήσω κι όχι για να πονέσω. Για να ξεβολευτώ και να προχωρήσω. 

Κι εγώ εκεί που αντιστέκομαι και θέλω να παραδοθώ, με κοιτώ και με μετρώ. Και είναι πάντα αίσθηση πρωτόγνωρη όταν σε ξαφνιάζει το μέσα σου. Η στιγμή που θα νιώσεις, και θα πιστέψεις, ότι η σπίθα υπάρχει και μπορεί να γίνει φωτιά που θα τα κάψει όλα με τη δύναμή της. Θα τα ισοπεδώσει και θα τα ξαναχτίσει. Δεν τα καταφέρνω πάντα. 

Αλλά όταν πετύχω… 

Ω, όταν πετύχω..

loading...
« PREV
NEXT »