Latest News

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Θα ρίσκαρα τα πάντα για την αγκαλιά σου.

Στο άκουσμα του έρωτα καλέστηκε ο κόσμος. Φωνές, ορμές και συνειρμοί έτρεξαν να ακουμπήσουν.






Στο άκουσμα του έρωτα τρελάθηκαν οι αγγέλοι. Και τα καλά τους έψαξαν να βάλουν στη φιέστα.

Ποιός είναι τώρα αυτός εδώ που τρέχει να προφτάσει; Φήμες λένε η όψη του πως ήρθε να ταράξει.
Για ιδέστε άνθρωποι εδώ δύο άπιαστες ανάσες. Που μπλέκονται στους ουρανούς και γράφουν ιστοράδες.

Ακούω τώρα τη φωνή που βγαίνει από τα αστέρια. Και μυστικά μου ψιθυρίζει το χορό και τις νότες του που πλέκουν στις νεφέλες.

Τα χέρια αυτά κρατούν κρυφά τις άκρες του κορμιού μου. Τα χέρια αυτά καλύπτουνε σκιάσεις του μυαλού μου. Όταν αλλού κοιτάζουνε, και πάλι εμένα δείχνουν. Κι όταν δεν είναι εδώ και είναι μακρυά, στο σώμα μου ξαπλώνουν. Διπλώνουνε το είναι μου με τρόπο μαγεμένο, τυλίγουνε ψυχή και φόβους χωρίς να σε τσακίζουν, κρατάνε αθόρυβα ουρλιαχτά που η πνοή μου αναδύει.

Μια αγκαλιά, δύο χέρια, τίποτα άλλο. Ό,τι κι αν λες, όπου κι αν είσαι, εκείνη τη στιγμή ο κόσμος μας ακροβατεί, βουλιάζει σε μία αλήθεια που άραγε λογίζεσαι αν βρίσκεται σε παραμύθια.

Να χαθώ για ένα λεπτό, κι όμως για πάντα, σε αυτά τα χέρια, που αγγίζουν και την πιο λεπτή πτυχή του ταραγμένου μου κορμιού, των ματωμένων μας υπάρξεων. Και εκείνη τη στιγμή παγώνουν όλα, κι όλες οι πληγωμένες και αμφίβολες στιγμές μας γίνονται η πιο στέρεη και απείραχτη αλήθεια μας.

Κράτα με! Σου φωνάζω, σου ουρλιάζω. Κράτα με, όχι επειδή σε έχω ανάγκη. Αλλά επειδή αυτό το άγγιγμα μας ξεδιπλώνει αυτό που τα μάτια μας φοβούνται να πουν, αυτό που τα χείλη μας σφραγίζουν και αγνοούν. Αυτό το κράτημα μιας δυνατής επιλογής, και όχι της ανάγκης, αυτό δίνει ουσία σε αυτές τις δυο υπάρξεις.

Η αγκαλιά σου. Τα χέρια σου που έσφιγγαν με δύναμη κάθε λεπτή γραμμή μου με τόση δύναμη που σχεδόν σταμάταγε η αναπνοή μου. Αυτή η αγκαλιά που κατέκλυζε όλο μου το είναι, μέσα και έξω, σαν να σκέπαζε κάθε μου αμφιβολία, κάθε μου σκέψη, κάθε τι περιττό. Και απλά ένωνε την ύπαρξή σου με τη δική μου, τις έκανε ένα, τις κόλλαγε μαζί σε ένα κράμα πάθους, αβεβαιότητας, ασφάλειας, έντασης.

Κι όταν δεν είσαι εδώ να με κρατάς, ξέρω πως με κοιτάζεις. Τα χέρια μπορεί να μην είναι εδώ, σε νιώθω όμως να με σκεπάζεις. Τα χείλη σου, αυτά επισφραγίζουν το πέπλο της μυστικής μας συμφωνίας. Αυτό το χαμόγελο. Το ζεστό, το γεμάτο, που φωτίζει την όψη σου αλλά και το σχήμα του προσώπου μου. Γελάς και πέφτει πάνω μου, γελάει και η καρδιά μου. Και με τελειώνει, με γδύνει από άκρη σε άκρη. Με αποσυντονίζει.

Να με γδύνεις με το γέλιο σου και να ντύνεις το είναι μου με τα χέρια σου. Να ξεσπεπάζεις την αύρα μου με το χαμόγελό σου, και να σκεπάζεις το κορμί και την ψυχή μου με ένα άγγιγμά σου. Τα μάτια σου πάνω στο εύθραυστο κορμί μου, και τα χέρια σου να αγγίζουν δειλά τις σκιές μου.

Θα ρίσκαρα για αυτή την αγκαλιά. Θα ρίσκαρα για αυτά τα χέρια γύρω από το ευάλωτο κορμί μου. Θα ρίσκαρα χιλιάδες στιγμές βεβαιότητας από άλλα συμβατικά χέρια, για ένα ακόμη αβέβαιο κράτημα από τα δικά σου χέρια. Θα ρίσκαρα χιλιάδες ναι για ένα σφιχτό σου ίσως.

Τα 2 χ του έρωτα τα βάφτισαν οι αγγέλοι. Τα έκρυψαν στην όψη σου, τα σκόρπισαν στους αιθέρες. Ο αέρας πήρε τις στάχτες τους και τα ‘φερε στη μορφή μου. Τα χέρια σου σαν πρώτο χ, τα μοίρασε στον κορμό μου. Και με το πέρασμα της πλάνης σου μου χάρισε και το δεύτερο, το άσπρο χαμόγελό σου.
Τα δύο τους σαν αφήνονται επάνω στην ύπαρξή μου, θυμίζουν μου την τρέλα μας, φορούν το άρωμά σου.

loading...
« PREV
NEXT »