Latest News

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

Εγώ θέλω να έχει ευθύνη αυτός που με πληγώνει.

Υπάρχουν φορές που απλά δεν καταλαβαίνω και αυτό μου προσφέρει μια γλυκιά ηρεμία.






Συνεχίζω τη μέρα μου και δε δίνω σημασία στη λεπτομέρεια. Κοιτώ το δάσος και όχι το δέντρο, κι ας γίνεται χωρίς πρόθεση. Στις σχέσεις πρέπει να το κάνεις αυτό, αλλιώς δεν τη βγάζεις καθαρή.


Τα ανάμεικτα μηνύματα που εκπέμπουμε όλοι μας ανά φάσεις μπορούν να μας τρελάνουν αν δεν τα φιλτράρουμε – αν κάποιες φορές δεν τα αγνοήσουμε.

Ξέρω καλά ότι ο καθένας κουβαλά τα δικά του φορτία, πρόθυμος να τα ακουμπήσει στον διπλανό του απαλά ή και βίαια, πολλές φορές. Μια απότομη αντίδραση φίλου, ένα τηλέφωνο που δε χτύπησε την ώρα που υποσχέθηκε ο άλλος ότι θα πάρει, ένα χαμόγελο που δεν ήταν κάτι παραπάνω από φιλικό – όλα μπλεγμένα με τη συναισθηματική φόρτιση ή μη του αποδέκτη, γίνονται ένα κουβάρι και άντε να το ξεμπλέξεις. 

Κινήσεις που όλοι κάνουμε, όλοι δεχόμαστε. Τις φιλτράρουμε, τις ερμηνεύουμε, αντιδρούμε ανάλογα – κάποιες φορές υπερβολικά, άλλες με αδιαφορία. Καθημερινές συμπεριφορές που όταν τις υπεραναλύουμε μας τρελαίνουν.

Υπάρχουν φορές όμως που πρέπει να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν καταλαβαίνει, ή ότι κατάλαβε λάθος. Ότι ερμήνευσε λάθος το βλέμμα που είδε, το νεύμα που έπιασε, την παύση πριν την απάντηση, τη σιωπή. Είναι οι φορές που πιάνεις το νόημα χωρίς λέξεις και εξηγήσεις, ή που νομίζεις ότι το πιάνεις αλλά ουσιαστικά το μυαλό σου ξεφεύγει πατώντας πάνω σε φρίκες και κακές εμπειρίες του παρελθόντος – όλα παγίδες της υπερανάλυσης.

Είναι και οι φορές που οι άλλοι βολεύονται όταν καταλαβαίνω κάτι παραπάνω, για να μη χρειάζεται να κάνουν αυτοί το παραπάνω. Αυτές τις φορές θα ήθελα πραγματικά να μην καταλαβαίνω. Όχι απλά να μη δίνω σημασία. Όχι να προσπερνώ. Όχι να φιλτράρω. 

Θέλω να μην καταλαβαίνω. Θέλω να μην ψυχανεμίζομαι το κακό. Να δίνω στον εαυτό μου την ευκαιρία να ακροβατήσει για λίγο στην αβεβαιότητα, στο είναι όλα καλά μέχρι πραγματικά να μην είναι. Γιατί όταν καταλαβαίνεις το χαλάς μόνος σου, δεν προλαβαίνει να στο χαλάσει ο άλλος. Είναι κάτι σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία. 

Χάλασμα που πιάνεις στον αέρα και το κάνεις δικό σου πριν προλάβει ο άλλος. Και πριν καν αναλάβει την ευθύνη ότι σε χάλασε, έχεις προλάβει εσύ από μόνος σου να το πάρεις πάνω σου.

Εγώ λοιπόν θέλω να έχει ευθύνη αυτός που με πληγώνει. Να μην του το κάνω ευκολάκι, πετώντας μου απλώς υπονοούμενα και βολικά εγώ να αποσύρομαι στη γωνιά μου. Η απογοήτευση και το χάλασμά να έχουν αποστολέα, όχι μόνο αποδέκτη. Όχι φίλε μου. 

Αν ψιχαλίζει θέλω να νιώσω τις σταγόνες. Αν δε γουστάρεις θέλω να μου το πεις και να ακούσεις και την απάντηση. Δε φτάνει να εξαφανιστείς για μια μέρα, να μη σηκώσεις ένα τηλέφωνο, να μη μου κάνεις like σε μια φωτογραφία.
Δεν το αξίζω.
Αξίζω να σε ακούσω να μου εξηγείς και να σε βλέπω να κομπιάζεις. Και εσύ να υπομείνεις την απάντησή μου, την αντίδρασή μου – καταλαβαίνεις δεν καταλαβαίνεις, θέλεις δε θέλεις.

Και γι’ αυτό εγώ απλά θα κάνω ότι δεν καταλαβαίνω. Ακόμη κι αν καταλαβαίνω.
Και καταλαβαίνω…πάρα πολύ καλά.



loading...
« PREV
NEXT »