Latest News

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

Η πίκρα της γυναίκας εκείνης που μίλαγε χωρίς να την ακούν…

Μια φορά κι έναν καιρό ήμουν η μοναδική γυναίκα στον κόσμο και εσύ δεν μπορούσες παρά να με βρεις…





Μέσα μου πεθαίνει σιγά-σιγά το παιδί, όχι γιατί σταμάτησα να νιώθω έτσι,


γιατί άρχισε να πεθαίνει η ελπίδα και η ελπίδα μέσα σε έναν άνθρωπο ή γεννάει καρπούς και καρποφορεί η αισιοδοξία ή καταστρέφει κύτταρα και βυθίζεσαι σε έναν θάνατο γλυκό αλλά χωρίς επιστροφή.

Δεν ξέρω εάν θα διασταυρωθούν ποτέ οι δρόμοι μας…
Αισθάνομαι τόσο τραγικά μόνη και θλιμμένη και τελικά δεν ξέρω αν έχω μάθει έτσι να ζω ή αν φταίει μόνο η μοναξιά μου.

Δε θα υπάρχω για πάντα και θα φύγω με την πίκρα της γυναίκας εκείνης που μίλαγε χωρίς να την ακούν,

που άγγιζε τα ντουβάρια γύρω της για να νιώθει ότι υπάρχει κάτι γύρω της και την κοιτά…

loading...
« PREV
NEXT »