Latest News

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Κάνε ένα βήμα κι εγώ θα κάνω το επόμενο…

«Όταν έχω εσένα κοιμάμαι σαν παιδί, έχω έναν άνθρωπο, μη φοβού κανένα, εσύ κι εγώ στον κόσμο τον απάνθρωπο», παίζει στο repeat σήμερα.






Πάτησα για λίγο το stop και το ακούω στο τέρμα από ένα αυτοκίνητο που πέρασε έξω απ’ το σπίτι. Κι είναι μαγικά εκείνα τα δευτερόλεπτα που σκέφτεσαι πως τίποτα δεν είναι τυχαίο και σχηματίζεται το πιο γλυκό και ήρεμο χαμόγελο στα χείλη σου.


«Κάνε ένα βήμα να κάνω εγώ το επόμενο».

Κι αν δεν ξέρεις να περπατάς σε τέτοια μονοπάτια, θα σε μάθω εγώ. Εμπιστεύσου με, πιάσε το χέρι μου και πάμε προς τη Neverland.

Μη φοβάσαι, μη διστάσεις, ακόμα κι αν σου είναι εντελώς άγνωστα όλα αυτά. Τα ίδια κάνω κι εγώ που τα γνωρίζω και κάπως έτσι χάσαμε μέρες και νύχτες κατάδικές μας. Χάσαμε το σωστό βηματισμό και ταΐσαμε στάχτες τον εγωισμό μας.

Ξέρεις, η παραδοχή και κατόπιν η αποδοχή των συναισθημάτων μας είναι ίσως απ’ τις πιο άβολες καταστάσεις στον κόσμο που ζούμε.
Ναι, σε τέτοιο σημείο μας έφτασαν -ή πιο σωστά, επιτρέψαμε να μας φτάσουν- που δυσκολευόμαστε ακόμα και για τα αυτονόητα.

Τα αισθήματα που νιώθουμε είναι η απόδειξη πως δεν είμαστε πέτρες.
Τις πέτρες τις τοποθετείς όπου θες, τους ερωτευμένους ανθρώπους όχι και αυτό χαλάει το «καθώσπρέπει» σκηνικό τους.

Πάντα το κρυφτό είναι πιο εύκολο, πίσω από τοίχους, πίσω από φράχτες και κατά την ενηλικίωση πίσω από λόγια.
1, 2, 3, 4, 5… φτου και βγαίνω: «δεν μπορώ», «τι θα πουν οι άλλοι», «δεν πρέπει».
Το καλύτερο σημείο τοποθέτησης όλων αυτών είναι τα σκισμένα σου παπούτσια.

«Κάνε ένα βήμα να κάνω εγώ το επόμενο» και σου υπόσχομαι να σε απαλλάξω από ενοχές και πλασματικές, επίκτητες, δευτεροτρίτες σκέψεις.
Το όμορφο μυαλό σου να το γεμίζεις με έρωτα καλέ μου, όχι με τέτοιες κουταμάρες.

Κάνε ένα βήμα για να σταματήσω κι εγώ να σε σκέφτομαι στα κλεφτά, να σε θαυμάζω στα κρυφά και να σε νοιάζομαι με μισόλογα.

Κάνε ένα βήμα και θα κάνω το επόμενο, για να αποκαλύψουμε και οι δύο σε εμάς τους ίδιους το μεγαλείο που κρατάμε φυλαγμένο ο ένας για τον άλλο.

«Εμείς οι δυο στον κόσμο τον απάνθρωπο», σαν εραστές, σαν σύντροφοι, σαν φίλοι, σαν όλα αυτά που μπορούν να ειπωθούν και άλλα τόσα που δε χωράνε στις λευκές σελίδες του κόσμου όλου.

Να ανοίξουμε μαζί το δρόμο που θα ακολουθήσουμε, να ζήσουμε όσα χάσαμε ήδη, να εκφραστούμε όπως μας ορίζει η έλξη.

Και κυρίως για να παραδεχτούμε πως όλες αυτές οι φευγαλέες, βιαστικές ματιές ήταν τελικά έντονα βλέμματα.



loading...
« PREV
NEXT »