Latest News

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Το χαμόγελό σου είναι το βιογραφικό σου.

Όλοι μας έχουμε ξεχωρίσει ανθρώπους στη ζωή μας, θυμόμαστε παιδικά βιώματα και ανθρώπους που μας φέρνουν ένα ήρεμο χαμόγελο στην ενήλικη πια ζωή μας. Σίγουρα θυμόμαστε φιγούρες δασκάλων που μας μάλωσαν, που μας έκαναν να γελάσουμε, που μάθαμε, που κοροιδέψαμε.



Της Μαρίας Κουσαντάκη.



Εγώ από όλους αυτούς, ξεχωρίζω στην παιδική μου ηλικία έναν δάσκαλο, τον αγαπημένο δάσκαλο, τον κύριο Σ.


Τον θυμάμαι σαν χθες. Καινούριος στο σχολείο μας, πέμπτη ή έκτη δημοτικού ήμασταν, όπου ήρθε ο κύριος Σ. Νέος τότε, με μακρυά γκρίζα μαλλιά, γοητευτικός, σαν ηθοποιός του Hollywood, σαν να είχε βγει από κάποιο παραμύθι. Το δικό μας παραμύθι, το «Ένα καράβι το ένατο όνειρο» όπως τραγουδάγαμε σε παραλλαγή το «’Ενα καράβι παλιό σαπιοκάραβο», του Παπακωνσταντίνου.

Με ένα τεράστιο χαμόγελο, και μία σιγουριά έντυνα οι κινήσεις του τα παιδικά μας προσωπάκια. Δάσκαλος με Δ κεφαλαίο, που μας δίδαξε όχι μόνο μαθήματα που πρόσταζε η φύση του σχολείου, αλλά μαθήματα ζωής, κομμάτια της, ήθος, αξίες. Άνθρωπος πρώτα και μετά ο δάσκαλός μας. Ο πρώτος σημαντικός άνθρωπος μετά την οικογένειά μου, που στιγμάτισε τα πρώτα μου βήματα στη διαμόρφωση των σταθερών θεμελίων της προσωπικότητάς μου.

Ο κύριος Σ. Τόσο γλυκός άνθρωπος, τόσο ευγενική ψυχή, τόσο Άνθρωπος.

Στην πορεία της ζωής μου γνώρισα ανθρώπους που επηρέασαν τις απόψεις μου, που ενίσχυσαν αμήχανες κρυμμένες σκιές του είναι μου, που έφεραν στο φως τις ικανότητές μου, που πίστεψαν σε μένα, που αποτέλεσαν και ένα σταθμό στη διαδρομή μου. Ο πρώτος μου σταθμός είναι ο κύριος Σ.

Ένας σταθμός αβέβαιος. Η πρώτη στάση στο βαγονάκι εκείνο που κουβάλαγε μόλις λίγα χρόνια από εμένα. Και με μία διαδρομή που φαινόταν τεράστια, δύσκολη, αβέβαιη, ανυπόμονη, γεμάτη. Η ζωή ήταν μπροστά μου. Και ο κύριος Σ μου το έδειξε αυτό.

Ακόμα θυμάμαι όταν τελειώναμε την έκτη δημοτικού πόσο κλαίγαμε για το κλείσιμο αυτό, ζούσαμε το δράμα μας, ήταν ίσως η πρώτη απώλεια με την οποία ήρθα σε επαφή. Θα άλλαζα σχολείο, θα έχανα εκείνα τα παιδικά χαμογελάκια, θα έχανα τον κύριο Σ. Η ζωή αργότερα βέβαια, και μερικές δεκαετίες μετά, μου έδειξε πως, αυτά τα παιδικά χαμογελάκια, με κάποιο τρόπο υπάρχουν μέσα μου. Είτε ως αναμνήσεις, είτε ως διδάγματα, είτε ως υπενθυμίσεις του πως ήμουν και πως εξελίχθηκα, είτε ακόμα και ως κομμάτια του παρόντος μου με τη μορφή ενήλικων πλέον και συνειδητών σχέσεων με μερικούς από εκείνους τους φίλους.

Ήταν ώρα να προχωρήσω. Το τρενάκι έπρεπε να φύγει. Με περίμενε το γυμνάσιο και μια ολόκληρη ζωή με συναισθήματα, σκέψεις, αμφιβολίες, πόνο, δυσκολίες, χαρά, έρωτα, πάθη, λάθη, αγάπη, θυμό, που μέχρι τότε αγνοούσε το παιδικό μου μυαλουδάκι.

Κοιτούσα με βουρκωμένα μάτια το σταθμό που άφηνα πίσω. Τα ανέμελα χρόνια του δημοτικού, με τα τόσο τραγικά προβλήματα που νόμιζα τότε πως είχα. Ήταν ώρα να προχωρήσω τη διαδρομή μου και να ζήσω τη συνέχεια του ταξιδιού μου μέχρι την επόμενη σημαντική στάση. Με μία βαλίτσα μεγάλη, όμως ακόμη άδεια.

Στη βαλίτσα αυτή, είχα ήδη κομμάτια ωκεανού των γονιών μου, χρυσαφένια πέπλα αδερφικής αγάπης, λίγο κρητικό παράδεισο και λίγο από το χαμόγελο του κύριου Σ.

Σήμερα, σχεδόν 20 χρόνια μετά, και έχοντας κρατήσει επαφή με τον κύριο Σ, σκέφτομαι και χαμογελάω. Πως, αυτή η επαφή, δεν αποτελεί επιτακτική ανάγκη και πίεση να κρατήσω σύνδεση με το παρελθόν μου, ούτε φόβο αποξένωσης από τις αναμνήσεις μου. Αλλά αποτελεί συνειδητή, ενήλικη και αβίαστη επιθυμία επαφής με ένα κομμάτι μου τόσο σημαντικό, τόσο αμοιβαία όμορφο, ένα κόσμημα που φοράω στο σήμερά μου πολύ ώριμα.

Συναντώντας τον κύριο Σ. όλα αυτά τα χρόνια, με την τελευταία μας πρόσφατη συνάντηση να επισφραγίζει έναν κικεώνα συναισθημάτων ζωτικής σημασίας, νιώθω μία οικεία σιγουριά σαν εκείνη που ένιωθα τότε που ήμουν παιδί. Είναι πολύ όμορφο και συγκινητικό να έχεις δίπλα σου τον αγαπημένο σου δάσκαλο και να σου επιβεβαιώνει τις αξίες που έχεις πλέον συνειδητά, να είναι υπερήφανος για σένα, να σε εκτιμάει. Να σε κοιτάει και να σου λέει με αυτοπεποίθηση «Χαμογέλα! Το χαμόγελό σου είναι το βιογραφικό σου!», από τα ωραιότερα δώρα που μπορεί τόσο απλόχερα να σου δώσει ένας άνθρωπος σταθμός στη ζωή σου.

Τον κοιτάζω, και ενώ συμφωνούμε πως οι άνθρωποι προχωράμε, αλλάζουμε, διαμορφωνόμαστε… Και πως πολλές φορές απογοητευόμαστε με την εικόνα που έχουμε για κάποιον από παλιά και αυτή που έχει σήμερα, συμφωνούμε πάλι πως είμαστε υπερήφανοι ο ένας για τον άλλον και την πορεία του. Να σου μιλάει ο τόσο σημαντικός άνθρωπος της παιδικής σου ηλικίας και να σου λέει ότι θαυμάζει αυτό που έχεις γίνει, επιλέγοντας πλέον και οι δυο με επίγνωση να διατηρήσουμε τόσα χρόνια αυτή την αμοιβαία εκτίμηση, ευγνωμοσύνη, αγάπη.

Καθοριστικό κομμάτι του χθες μου, ηθελημένη ανάγκη στο τώρα μου, όμορφη επιθυμία στο αύριό μου.

Τα χρόνια περνάνε, οι μέρες, οι απόψεις αλλάζουν, το χθες φαντάζει άλλοτε οικείο και άλλοτε τόσο μακρυνά ξένο. Η ζωή κυλάει, η καθημερινότητα τρέχει χωρίς να μας ρωτάει αν έχουμε χρόνο για συναντήσεις με κάποιο ζωντανό παρελθόν μας. Κι εγώ, είμαι απλά ευγνώμων που κομμάτια εκείνου του χθες, τα κρατάω σαν θησαυρό σήμερα, αναλλοίωτα ή καλύτερα πλασμένα σε βάθος ετών. Ετών που σου δίνουν τη δύναμη, εκείνη την τότε παιδική ώθηση, να στέκεσαι όρθιος στο τώρα σου, διατηρώντας λίγη από εκείνη την ουτοπική μαγεία. Μια μαγεία, τελικά κάπως αληθινή.

Σχεδόν 30 πια, και ακόμα του απευθύνομαι στον πληθυντικό, κι ας επιμένει τόσο για εκείνο τον ενικό. Όχι, όχι από ντροπή, ούτε τυπική ευγένεια. Είναι ίσως η γέφυρα αυτού που ήμασταν τότε, η γέφυρα της τότε συνάντησης. Δεν είναι για να κρατήσει απόσταση. Ίσα ίσα. Υπάρχει μία τόσο οικεία και ζεστή επικοινωνία, που δε χωράει αποστάσεις. Κύριε, λέω, και αγκαλιάζει μέσα της αυτή η λέξη όλα τα συναισθήματα, την ευγνωμοσύνη και την αγάπη που νιώθω.

Κύριε Σ., όσα μας μάθατε, έχουν αποτυπωθεί σε αυτό που είμαι. Ευχαριστώ για όλα όσα μας- μου δώσατε. Ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη στο παιδικό μου βλέμμα, και παρά την αμφίβολη εξέλιξη της ήπιας- σχεδόν υποτονικής- τότε προσωπικότητάς μου, ευχαριστώ για την ακόμη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στο ενήλικο χαμόγελό μου. Ένα χαμόγελο, που όταν έρχεται στην επιφάνεια, είναι μετά από δουλειά, προσωπική πορεία, μία πορεία στην οποία υπήρξατε και ΥΠΑΡΧΕΙΣ, στοιχείο που συντελεί στο τελικό του σχήμα.

Ευχαριστώ.






loading...
« PREV
NEXT »