Latest News

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

Στα 30 η γυναίκα ξέρει τι θέλει από τη ζωή της και το κυνηγά.

Ετών; 30 και κάτι μήνες! Ε, και; 






Από τα 25 και μετά πάντα σε συζητήσεις μου έλεγαν: Κάτσε να φτάσεις 30 και θα καταλάβεις, θα δεις.

Τι θα καταλάβω και τι θα δω αναρωτιόμουν.

Άλλοι πάλι έλεγαν τα καλύτερα χρόνια μιας γυναίκας είναι από τα πρώτα άντα μέχρι τα δεύτερα, δηλαδή μετά τι; Δεν ειναι τα καλύτερα; Καμία ελπίδα;

Αν πάλι ρωτούσες εμένα τότε ποια θα ήταν τα καλύτερά μου χρόνια θα σου απαντούσα: Ας πήγαινα ξανά σχολείο κι ας ήταν η τσάντα πιο βαριά κι απο μένα.

Τα χρόνια αυτά δε θα τα άλλαζα. Τότε το μόνο μέλημα ήταν να διαβάσεις για να παίξεις στη γειτονιά. Έζησα στην εποχή που παίζαμε μήλα, κρυφτό, περνά-περνά η μέλισσα κι όλα τα συναφή και ήμασταν ευτυχισμένοι. Δεν είχαμε κινητά και το βασικότερο δεν κυνηγούσαμε πόκεμον, ψάχναμε τα άλλα παιδάκια που είχαν κρυφτεί κάτω απο το θρανίο κι η ευτυχία κρυβόταν στο αν θα προλάβεις να κάνεις φτου ξελευθερία για όλους.

Νοσταλγικό θα έλεγα το τότε που βιαζόσουν να μεγαλώσεις και να γίνεις ανεξάρτητη, περίμενες διακαώς να φτάσεις τα 18. Έφτασα 30 και ποτέ δεν κατάλαβα πως πέρασαν έτσι τα χρόνια. Σαν χθές βλέπω να με πηγαίνει η μαμά μου σχολείο με τα κολλαριστά μου μοσχομυριστά απο quanto ρούχα.

Τελικά είδα όμως αυτό που μου έλεγαν, είδα πως πλέον εγώω σιδερώνω τα ρούχα μου μυρίζοντας lenor κι όχι για το σχολείο μα για τη δουλειά, αντικαθιστώντας το ζεστό γάλα με καφέ παγωμένο. Δεν έχω πια στην τσάντα μου το κολατσιό μα το φαγητό μου, δε με πηγαίνει η μαμά μου πια αλλά μόνη μου.

Στα 30 σου έχεις μάθει και ξέρεις ποιο το σωστό και ποιο το λάθος τι αξίζει και τι όχι, επωμίζεσαι τις ευθύνες σου και παίρνεις αποφάσεις, αποφάσεις που δεν μπορείς να είσαι σίγουρη αν θα σου βγουν σε καλό μα είναι δικές σου. Κατεβαίνεις από το ροζ συννεφάκι σου που έχει πάντα ήλιο και συνειδητοποιείς πως υπάρχει παλέτα χρωμάτων καθώς και η πιθανότητα “βροχής” απο το πουθενά. Κάποιες φορές απογοητεύεις και απογοητεύεσαι, προχωράς όμως δεν μπουσουλάς.

Φοράς τακούνια και τρέχεις, παίρνεις φόρα και πας για το σπρίντ. Ακόμα και να γκρεμοτσακίστεις θα σηκωθείς και θα συνεχίσεις γιατί έτσι έμαθες.

Στα 30 μαθαίνεις να ξεχωρίζεις τι είναι ξεχωριστό και τι όχι, σε νοιάζει η ποιότητα κι όχι η ποσότητα, ξέρεις που χρειάζεται να δώσεις την προσοχή σου και που οχι, μαθαίνεις να ακούς περισσότερο από το να μιλάς, τα πολλά λόγια κουράζουν άλλωστε και οι πράξεις μετρούν περισσότερο.

Μαθαίνεις να έχεις υπομονή κι ο χρόνος θα δείξει, δεν βιάζεσαι πλέον γιατί “όποιος βιάζεται σκοντάφτει”κι εκεί καταλαβαίνεις πως κάποιες παροιμίες ήταν κυριολεκτικές.

Στα 30 γνωρίζεις κάθε μέρα και κάτι καινούριο για Σένα, εξελίσσεσαι λόγω των καταστάσεων και των εμπειρίων, διασκεδάζεις και χωρίς το κινητό σου γιατί η παρέα σου ειναι πιο σημαντική απο ένα άιφον με χιλιάδες εφαρμογές.

Το ήξερες πως βγαίνοντας έξω για ένα ποτό κι ακούγοντας μουσική χάνεσαι στον ρυθμό, σιγοτραγουδάς και χορεύεις ανέμελα; Όπως τότε στα παιδικά σου χρόνια; Αν όχι στο λέω εγώ που χωρίς μουσική δεν μπορώ να ζήσω και που ακόμα και με 40 πυρετό χορεύω σαν να μην υπάρχει αύριο.

Θα σου πω λοιπόν και τι είδα στα 30 … ένα κορίτσι που γίνεται γυναίκα, διεκδικεί αυτά που θέλει και καταλαβαίνει τα πάντα της, είναι ο εαυτός της και όχι αυτό που θα ήθελαν οι άλλοι, έχει αντίληψη και μπορεί να σταθεί σε συζητήσεις κάθε είδους γιατί η απόψή της έχει σχηματιστεί για αρκετά πράγματα και μαθαίνει συνεχώς καινούρια, κρατάει την ψυχική της ηρεμία και διώχνει οτιδήποτε τοξικό.

Θα βοηθήσει, θα προσφέρει και θα ειναι ευγνώμων που κάθε μέρα ανοίγει τα μάτια της κι ας μην είναι εκείνο το κοριτσάκι που περιμένει το πρωινό της …

Μεγάλωσε, ωρίμασε, βάζει στόχους και προτεραιότητες.

Ξεκινάει μια υπέροχη δεκαετία και τη συνεχίζεις με όποιο χρώμα διαλέξεις.

Τα 30 έχουν χρώμα και ειναι Χρυσά, Λαμπερά και Ατόφια σαν κι Εσένα.



loading...
« PREV
NEXT »