Latest News

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Η αγάπη δε χωράει σε «κουτάκια», είναι ελεύθερη…

Όταν αποδέχεσαι κάποιον, σημαίνει ότι τον δέχεσαι έτσι όπως είναι.






Σημαίνει ότι τον αγαπάς. Όμως η αποδοχή δεν ενέχει την έννοια του συμβιβασμού; Δεν υπάρχουν, δηλαδή, αποφάσεις ζωής ενάντιες στις δικές σου πεποιθήσεις, διαφορετικές επιλογές από εκείνες που έχεις κάνει ή θα έκανες;


Το ότι αποδέχεσαι κάποιον δε σημαίνει ότι σταματάς να έχεις κριτική σκέψη. Σημαίνει όμως, ότι τον αφήνεις ελεύθερο να ανοίξει τα δικά του φτερά.

Ο συμβιβασμός παίρνει την έννοια της αναγκαστικής επιλογής. Αναγκάζεσαι να συνυπάρχεις με κάτι που δε σου προκαλεί ευχάριστα συναισθήματα. Και αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο συμβιβασμό και στην αποδοχή: Το συναίσθημα.

Όταν συμβιβάζεσαι, δεν είσαι χαρούμενος. Νιώθεις εγκλωβισμένος μέσα σε ένα παρόν που δεν έχεις επιλέξει. Νιώθεις ότι βρίσκεσαι μέσα σε ένα δωμάτιο χωρίς καμία διέξοδο.
Θέλεις να ξεφύγεις, όμως δε μπορείς. Πνίγεσαι.

Όταν όμως αποδέχεσαι κάποιον, η πράξη σου αυτή αποπνέει ωριμότητα, είναι αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής. Απαιτεί πολύ κόπο ν΄αποδεχτείς κάποιον. Θέλει μαγκιά να ξεφύγεις απ΄τον μικρόκοσμό σου. Ακόμη και αν είσαι ένας άνθρωπος που πιστεύει ειλικρινά στο δικαίωμα της επιλογής του άλλου, είναι πολύ δύσκολο ν΄αλλάξεις έμπρακτα και ουσιαστικά τον τρόπο σκέψης σου και να του αφήσεις χώρο να δείξει αυτό που πραγματικά είναι.Είναι τρομερό να πας κόντρα σε όλους και σε όλα.

Και τότε έρχεται η πιο δύσκολη στιγμή: Πόσο πραγματική, δυνατή και πιστή είναι η αγάπη σου για κάποιον, ώστε να τον αποδεχτείς; Έχεις το σθένος να πάρεις την απόφαση να σκεφτείς λίγο παραπέρα από τα δικά σου καλούπια, να προσπαθήσει να μπεις στη θέση του άλλου; Ακόμη κι αν το θες πραγματικά, θέλει κότσια για να το καταφέρεις.Πρέπει να πάψεις να σκέφτεσαι εγωιστικά.

Πρέπει να αφήσεις χώρο στον άλλον να αναπνεύσει.

Καθώς κάνεις αυτήν την προσπάθεια, θα βρίσκεσαι σε συνεχή πάλη με τον ίδιο σου τον εαυτό. Όμως ο εαυτός σου πια δεν είναι ο ίδιος με παλιά, γιατί φέρει ένα καινούριο κομμάτι: το κομμάτι της θέλησης και της προσπάθειας να αγαπιέσαι ειλικρινά με κάποιον.

Και τότε αρχίζεις να νιώθεις ήρεμος, να γαληνεύεις. Νιώθεις ελεύθερος απ΄τα δεσμά που τόσο καιρό κρατούσαν την ψυχή και τα συναισθήματά σου εγκλωβισμένα στο φαύλο κύκλο του εγωισμού. Λυτρώνεσαι. Τότε αρχίζεις να αγαπάς τον άλλον όπως είναι, τον αποδέχεσαι.

Ακόμη και αν στην αρχή συμβιβάστηκες με αυτόν που είχες απέναντί σου, κατάφερες να μετατρέψεις αυτό το συμβιβασμό σε αποδοχή. Πάλεψες ν΄αλλάξεις αυτήν την αρνητική εικόνα που είχες σε κάτι αληθινό και παντοτινό.

Ξέρεις ότι θα μπορούσες να είχες επιλέξει τη φυγή. Και η φυγή όμως συμβιβασμός είναι.
Συμβιβάζεσαι με την ιδέα να απομακρύνεις έναν άνθρωπο από τη ζωή σου γιατί δεν πληροί τις προϋποθέσεις σου.

Όταν, τελικά, αποδέχεσαι έναν άνθρωπο, αγαπάς, στηρίζεις την απόφασή σου. Δε φοβάσαι να πας κόντρα σε καθετί που προσπαθεί να μπει εμπόδιο και να σε αποτρέψει από αυτόν που έχεις επιλέξει.
Τα πάντα, λοιπόν, είναι θέμα δικής σου επιλογής για το τι είδους άνθρωπος θέλεις να΄σαι και άρα τι είδους σχέσεις θέλεις να συνάπτεις. Αξίζει να βρεις τη δύναμη να αγαπήσεις πραγματικά, όσο και αν η λογική θα προσπαθεί να χτίζει τα «κουτάκια» που εσύ με τόσο κόπο γκρεμίζεις… Η αγάπη δε χωράει σε «κουτάκια». Η αγάπη είναι ελεύθερη…

loading...
« PREV
NEXT »