Latest News

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Είμαι μαμά κι αυτή είναι η μεγαλύτερη ευλογία.

Είναι λίγο μετά τις επτά το πρωί. Ανοίγω τα μάτια μου από τον ήχο της βροχής. Δίπλα μου, τα παιδιά κοιμούνται άτσαλα πάνω στο κρεβάτι μου. 





Η βροχή τα βοηθάει να ονειρευτούν. Σηκώνομαι σχεδόν αθόρυβα. Θέλω να απολαύσω ένα και μόνο καφέ προτού ξυπνήσουν. Βγαίνω στο μπαλκόνι. Ο ζεστός ελληνικός καφές, αχνίζει μέσα από τη κούπα. Αισθάνομαι ρίγος ενώ μυρίζω τον υγρό αέρα. Είναι απίστευτο το πόσο εκτιμά τις μικρές λεπτομέρειες μια μάνα.


Αν και βρίσκομαι σε διακοπές, η ιδιότητα της μητέρας δε σταματά. Κλείνω τη κούπα στα δυο μου χέρια, προσπαθώντας να νιώσω τη ζεστασιά, και γεμίζω το στόμα μου με μια μεγάλη γουλιά καφέ. Αναστενάζω από τη συγκίνηση που έχω λίγο χρόνο μόνο για μένα. Λίγο χρόνο, που οι αισθήσεις μου δεν είναι σε εγρήγορση. 

Αυτή είναι μια πραγματικά χαλαρωτική στιγμή, που προσπαθώ να την απολαύσω στο έπακρο γιατί δε θα διαρκέσει για πολύ. Η καθημερινότητα και οι δουλειές θα ξεκινήσουν αμέσως μόλις ξυπνήσουν τα αγγελούδια μου. βλέπεις, αυτά δε σταματούν με το mood των διακοπών!

«Λίγη ξεκούραση», σκέφτομαι, και απολαμβάνω σε μια ακόμα γουλιά, το πλούσιο χαρμάνι του καυτού καφέ. Προσπαθώ να χαλαρώσω, μα διάφορες σκέψεις βομβαρδίζουν το μυαλό μου συνεχώς. Όταν είσαι μάνα, είσαι σα να λέμε λίγο ρομπότ. 

Αμέσως έρχονται στο μυαλό τα παιδιά μου και χαμογελάω τρυφερά. Φέρνω το σώμα μου μπροστά και ακουμπάω τώρα στα κάγκελα. Απλώνω το βλέμμα μου όσο πιο μακριά μπορώ. Η ορατότητά μου είναι περιορισμένη λόγο της βροχής.

Αυτές οι λίγες στιγμές, είναι ανεκτίμητες. Οι στιγμές που το μυαλό αδειάζει από το βάρος της ευθύνης που έχει ένας γονιός για τα παιδιά του. στη Τρίτη γουλιά, αισθάνομαι στο στόμα μου το κατακάθι… υποσυνείδητα ξέρω πως δεν υπάρχει πολύς χρόνος για το καφέ. 

Οι συνήθειες δε κόβονται στις διακοπές. Κάθε πρωί πίνω το καφέ μου σε τρείς γουλιές προτού ξεκινήσω για τη δουλειά, παράλληλα με το να ετοιμάζω και τα παιδιά για το σχολείο. Σήμερα όμως, ζω την ανάγκη να περάσω κάποιες στιγμές με τον αυτούσιο εαυτό μου.

Παρατηρώ μερικές καφέ κηλίδες στα χέρια μου. θυμήθηκα που σα παιδί, τις έβλεπα και εγώ στα χέρια της μάνας μου, και αναρωτιόμουν τι ήταν. «Είναι από τον ήλιο και το λάδι που πετάγεται κατά το μαγείρεμα» μου έλεγε… Χαμογέλασα βουρκωμένη, καθώς περνούσα τα δάχτυλά μου πάνω από τις δικές μου καφέ κηλίδες, χαϊδεύοντας τες! 

Μέσα στη συγκίνηση, σηκώνω την κούπα για μια τελευταία γουλιά, μα μάταιο, είχε τελειώσει στη προηγούμενη. Ρίχνω το βλέμμα μου μέσα απ τη σήτα, στο δωμάτιό μου. το μικρό μου ζουζουνάκι αρχίζει να κουνιέται! Μένω να το παρατηρώ να τεντώνει το μικρό κορμάκι του και να κάνει διάφορες γκριμάτσες χουζουρέματος. Την ίδια στιγμή, ξυπνάει και το μεγάλο. 

Χαμογελούν το ένα στο άλλο πονηρά, για τη νυχτερινή τους επίσκεψη. Λίγες στιγμές αργότερα, σηκώνονται και τα δυο γεμάτα ενέργεια για τη καινούρια ημέρα. Έρχονται στο μπαλκόνι και αγκαλιαζόμαστε σφιχτά. Απολαμβάνω στο έπακρο αυτή την αγκαλιά. Αισθάνομαι ευλογημένη που είμαι μαμά, όσο μεγάλο και αν είναι το τίμημα.

«Πρέπει να μπούμε μέσα προτού κρυώσετε! Για να δω, ποιος θα φτάσει πρώτος»; είπα και τρέξαμε όλοι μαζί προς το σαλόνι !



loading...
« PREV
NEXT »