Latest News

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Η ζωή έχει στιγμές που γερνάνε και φεύγουν μαζί σου.

Μόνη ανάμεσα στην παρέα, να γελάς να συμμετέχεις, όμως στη πραγματικότητα, το μυαλό σου να ταξιδεύει… όχι πολύ μακριά.





Δε βρίσκεσαι κάπου αλλού, ούτε επιθυμείς κάτι εξωτικό.

Την παρέα που είχες, την τελευταία φορά στο ίδιο μπαράκι αναζητάς, σε αυτόν ταξιδεύει ο νους σου.
Να εκεί, στο γωνιακό τραπέζι.

Σαν να βλέπεις τον εαυτό σου και εκείνον να κάθεστε αγκαλιασμένοι, και να ψιθυρίζετε τα μελλούμενα του σύμπαντος. Με τις ώρες οι κουβέντες, οι αναλύσεις, οι φόβοι, οι χαρές.

Πάντα είχες ένα καλό λόγο να τον ακουμπάς, το ίδιο έκανε κι εκείνος.
Να ψάχνει με τα μάτια του τη φιγούρα σου, και να σου στέλνει ένα φιλί… ανάμεσα σας η κεντρική λεωφόρος, και εκείνος να σου κουνά το χέρι λες και δεν τον είχες δει.

Πριν ακόμα σε κοιτάξει εσύ ήξερες που βρισκόταν, ήξερες σε ποια θέση προτιμούσε να στέκεται.
Σου άρεσε να παριστάνεις την ξαφνιασμένη, να χαμογελάς πλατιά, ένα μικρό παιχνίδι μαζί του, εν αγνοία του.

Μικρές χαρές σας στόλιζαν τη ζωή, σας έκαναν να χαμογελάτε, όμως κάπου θεώρησες πως δεν ήταν αρκετό. Πιάστηκες θύμα συναισθηματικής απληστίας. Σκέφτηκες πως μπορείς να έχεις περισσότερα, πως εκεί έξω υπάρχει το καλύτερο…γιατί να αρκεστείς στο καλό. Έτσι έφυγες, χωρίς να κοιτάξεις πίσω.

Η επιτυχία, στον εργασιακό χώρο ήταν καλό σημάδι για αρχή, η απουσία του ενοχλούσε το σώμα σου λίγο πριν κλείσεις τα μάτια σου. Ούτε που κατάλαβες πότε σταμάτησες να χαίρεσαι τη ζωή. Πότε το χαμόγελο έγινε απλά μια στραβή καμπύλη, ένας αναγκαστικός μορφασμός.

Τα ψηλά σου τακούνια περπάτησαν στα ακριβότερα χαλιά, αλλά ήσουν πάντα μόνη. Τα μαύρα σου μαλλιά, κρύβουν το πρώτο τους γκρίζο, αλλά το αναθεματισμένο (καλύτερο) δε λέει να κάνει την εμφάνισή του.

Και εσύ, το παράδειγμα προς μίμηση στις νεώτερες, αλλά και η συμβουλή, για την αποφυγή του ιδίου λάθους στις μεγαλύτερες.

Πώς γίνεται αυτό… πώς το κατάφερες;

Η αποδόμηση σου, απο σένα την ίδια, ξεκίνησε όταν κάπου στο πλήθος, εντελώς τυχαία, είδες τον καλό σου. Όχι μόνο του φυσικά… τόσο καλά χαρτιά δεν τα καίνε ρίχνοντάς τα στο τραπέζι. Αλλά πού να το ξέρει τότε η έπαρσή σου, πώς να κατανοήσει πως τα αστέρια είχαν κατέβει τόσο χαμηλά, που σχεδόν τα άγγιζες. 

Όταν είδες τα πλεγμένα δάχτυλα, όταν θυμήθηκες την αφή τους επάνω στα δικά σου….τότε κατανόησες το γεγονός, πως ποτέ ξανά δεν θα ένιωθες πλήρης. Το δικαίωμα το είχες χάσει κλείνοντας την πόρτα πίσω σου. Στην αποδόμηση σου πέρασες πόνους που δεν ήξερες πως υπάρχουν, και όταν έφτασες στο έσχατο σημείο, άρχισες πάλι την ανάβαση σου.

Περιμένεις ακόμα να παίξεις το ίδιο παιχνίδι… να χαμογελάσεις ξαφνιασμένη, και ας φανούν οι μικρές σου ρυτίδες.

Ποιος είπε πως η ζωή είναι μικρή… λάθος η ζωή είναι μεγάλη, πολύ μεγάλη. Και έχει στιγμές που γερνάνε και φεύγουν μαζί σου.. Γιατί μια στιγμή ήταν και αυτή που σου όρισε το μέλλον .. το άνοιγμα μιας πόρτας. Μόνο μια στιγμή, πόση αξία να έχει πια!

loading...
« PREV
NEXT »