Latest News

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Για μια καλύτερη ζωή. Για μια ελπίδα…

Ξημέρωσε η Ελλάδα της κρίσης. Μια Ελλάδα που καταστρέφει τα παιδιά της, με ρυθμούς αργούς. 





Μέχρι να τους δώσει τη χαριστική βολή της αγανάκτησης και να τα χάσει μια για πάντα από την αγκαλιά της. Πόσοι και πόσοι άνθρωποι που θέλουν να λέγονται ακόμη Έλληνες, δεν την εγκατέλειψαν με βάρος καρδίας για ένα καλύτερο αύριο; Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους μόνο που το δυσκολότερο όλων, είναι η ρίψη της μαύρης πέτρας. 


Όλοι διαβάζουμε τα ατράνταχτα στοιχεία, αλλά αδιαφορούμε, ελαφρώς. Μέχρι η κατάσταση αυτή να χτυπήσει και το δικό μας σπίτι, το δικό μας οικείο περιβάλλον, τον περίγυρο που είχαμε συνηθίσει και είχαμε ίσως βολευτεί, μένοντας άπραγοι, τελικά. 

Λένε πως στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί. Κι όμως πρέπει να ενεργοποιηθούμε επιτέλους σαν λαός, να αφήσουμε τις βαρύγδουπες λέξεις και να περάσουμε στις πράξεις ή στην αντεπίθεση. 

Γιατί από αυτούς που φεύγουν, ελάχιστοι είναι ευχαριστημένοι που τα άφησαν όλα πίσω και βρήκαν τελικά κάτι καλύτερο εκεί που πήγαν. Για μια τέτοια περίπτωση ήθελα να σας μιλήσω, γιατί κανένας δεν πρέπει να ξεχνάει πως όταν υπάρχει πίστη, όλοι μας μπορούμε να πετύχουμε κάτι καλύτερο.

Έφυγε λοιπόν αυτή η ψυχή, για κάτι καλύτερο όπως τόσοι άλλοι. Άφησε πίσω της οικογένεια, φίλους, γνωστούς. Τα χώματα που πατούσε χρόνια τώρα, την υπέροχη λίμνη σήμα κατατεθέν του τόπου της.

Να μόλις προσγειώθηκε το αεροπλάνο μετά από κάποιες ώρες πτήσης μέσα σε έναν ουρανό γεμάτο βροχή στην Γερμανία. Μια διαφορετική καθημερινότητα μόλις επισφραγίστηκε, με τα μάτια μετέωρα να ψάχνουν για μια αλήθεια φώς. 

Η επιλογή της χώρας τυχαία, έχει μια συνεχόμενη ανάπτυξη λένε αρκετοί, έχει σειρά και σηκώνει ακόμη κι άλλο εργατικό δυναμικό στους κόλπους της. Έτσι ξεκίνησαν όλα, με πολλά όνειρα, από το μηδέν. Και με πολύ πείσμα.

Τον πρώτο καιρό, κανένας δεν αντέχει. Μετά, όπως σε κάθε νέα κατάσταση, αρχίζεις και συνηθίζεις και στο τέλος σου λείπει κιόλας. Τι ειρωνεία να σου λείπει ότι στην αρχή μισούσες; Περίεργα παιχνίδια που παίζει το μυαλό σκέφτεσαι, ξανά και ξανά. 

Άλλη μια βάρδια τελείωσε κι εσένα το μυαλό σου τρέχει πίσω στις βόλτες με τους φίλους στο γύρο της λίμνης και στα τσιπουράδικα που παίρνατε σβάρνα κάθε τόσο. Άλλο ένα τσιγάρο έσβησε και μαζί του κι οι αναμνήσεις που ξεθώριασαν, έγιναν για άλλη μια φορά στάχτη. Ως πότε;

Δύσκολο πράγμα να φεύγεις από τον τόπο σου για κάπου αλλού. Ποιόν να εμπιστευτείς τελικά; Που βρίσκονται οι άνθρωποι εκείνοι που θα μπορούσαν να θεωρηθούν εν δυνάμει φίλοι σου; Μα που έχουν κρυφτεί;

Τα δικά μας παιδιά κύριοι υπεύθυνοι και υπαίτιοι των καταστάσεων πονάνε σε ξένα χώματα, αιμορραγούν. Κι εμείς ανοίγουμε δρόμο και βοηθάμε ξένα στόματα. Δε λέω ωραία η κίνηση μας και ανθρωπιστική αλλά τι θα γίνει με τους Έλληνες της Διασποράς;

Να επανέλθω, μέσα λοιπόν στις γκρίζες αυτές μέρες αν προσπαθείς, μόνο κερδισμένος θα βγεις. Και οι φίλοι βρίσκονται και σχέσεις ζωής ίσως δημιουργούνται σε ελάχιστες των περιπτώσεων. Ίσως επειδή η ανέχεια των στιγμών σε μια ξένη χώρα, μπορεί να φέρει πιο κοντά δύο ανθρώπους παρά να τους απομακρύνει. Είστε θεατές στο ίδιο κωμικοτραγικό σκηνικό του δράματος. 

Ξεριζωμένοι από την γενέτειρα πόλη σας ο καθένας, σε ένα μέρος άγνωστο και στην αρχή αφιλόξενο πολύ. Και μέσα από την ανυποψίαστη γνωριμία ενός τυχαίου ανθρώπου, ξεπηδάει καμιά φορά κι ο έρωτας κλέφτης. Και ζεις μόνο γι’ αυτόν. Είναι η αιτία που σε κάνει να τα βλέπεις όλα πιο γλυκά. Δύσκολες που είναι οι σχέσεις των ανθρώπων.

Επιτέλους μετά από τόσες κακουχίες ο καθένας σαν μονάδα, ήταν μαζί. Εκείνη μια αισιόδοξη Ελληνίδα με όνειρο ζωής να γίνει νηπιαγωγός. Τσαμπουκαλεμένη από τα σπάργανά της ακόμα, δεν το έβαζε κάτω ποτέ. Κι εκείνος ένας επαναστατημένος έφηβος με έφεση στα γράμματα και αγάπη για τη μουσική που τελικά έγινε γιατρός. 

Και κάπως έτσι ενώνεται η Κολομβία με τα Ιωάννινα με ανύπαρκτες γραμμές για όλους τους υπόλοιπους, όχι όμως για μένα που τυγχάνει να γνωρίζω την ιστορία τους.

Τα παραμύθια έχουν τέλος, η δική τους ιστορία όμως δεν θα τελειώσει ποτέ, γιατί βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, ένα σύμπλεγμα από αλήθεια και ψέματα, κάθε μέρα θα γράφεται και μια διαφορετική εκδοχή.

Ας αφήσουμε όμως τα παραμύθια κι ας κρατήσουμε ότι, αργά ή γρήγορα εμείς οι Έλληνες πρέπει να καταλάβουμε πως η αδράνεια φέρνει την καταστροφή. Έχουμε όλα τα καλά του κόσμου κι όμως μας λείπει η θέληση για αγώνα. 

Προερχόμαστε από μια χώρα δοξασμένη χρόνια τώρα κι εμείς καθημερινά απαρνιόμαστε τις ρίζες μας. Έχουμε γίνει πιόνια στο σκάκι που άλλοι επέλεξαν να παίξουν εις βάρος μας. Άλλη μια κίνηση και θα ακούσουμε πάλι την τρισκατάρατη φράση, ρουά μάτ.
Κι η Ελλάδα μας, θα αργοπεθαίνει. Κάθε που η παρτίδα στο σκάκι θα χάνεται.

loading...
« PREV
NEXT »