Latest News

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Το χρονικό μιας συνύπαρξης… του Θεού και της μοίρας.

Ενός ανώνυμου αναγνώστη των Αναπνοών…





Εκείνος, ταλαιπωρημένος από ανούσιους έρωτες. Μέσα στα χρόνια της ωρίμανσής του, οδηγημένος μια ζωή σε ρηχά και στάσιμα νερά. Έδινε ευκαιρίες σε ανθρώπους και καταστάσεις. Και όλο έτρωγε τα μούτρα του. Λίγη χαρά και μετά σε ένα παγκάκι να βλέπει να λήγει η χαρά. Ξανά και ξανά. Προσπάθησαν να τον κρατήσουν με τη βία, με απόπειρες αυτοκτονίας, με επαγγελματικές απειλές και τεχνάσματα. Πάντα έχανε ένα κομμάτι του στο τέλος. Κι όμως δεν έχανε πίστη στην καλύτερη εκδοχή της ζωής.

Μια μέρα….

Εκείνη, μια ταλαιπωρημένη σάρκα από μικρή. Θύμα μιας διαλυμένης οικογενειακής ισορροπίας, οδηγήθηκε στην αυτοταπείνωση. Κυλίστηκε στα πειράματα των ουσιών, στις στιγμιαίες ερωτικές απολαύσεις και κάθε τρεις και λίγο άλλαζε τόπο, να σβήνει και να χτίζει ξανά νέο όνομα. Χωρίς τη ρετσινιά του προηγούμενου τόπου.

Εκείνος τη γνώρισε σε απόλυτο συναισθηματικό κενό. Δεν τον ενδιέφερε τίποτα και κανείς. Παρά ένα μικρό μωράκι, ο ανηψιός του. Και ήρθε και του συγκλόνησε την ύπαρξη, μια νύχτα τυχαία. Με σφηνάκια και βόλτες που κράτησαν μέχρι το ξημέρωμα. Την ήξερε, την είχε ξαναδεί, δεν την είχε σε εκτίμηση μέχρι εκείνη τη νύχτα. Το τελευταίο σφηνάκι το κέρασε η μοίρα, χαμογελώντας με το σάπιο χαμόγελό της…

Για εκείνη, δεν ξέρουμε σε αυτή την παράγραφο. Δεν μάθαμε ποτέ.

Εκείνος προχώρησε μαζί της. Προσπέρασε τα προβλήματα του παρελθόντος της που με το καλημέρα χτύπησαν την πόρτα. Έκανε στην άκρη τη φωνή της λογικής, της έκλεισε το διακόπτη γιατί του φώναζε φύγε όσο προλαβαίνεις. Ήταν η εμφάνιση του Θεού, που τότε εκείνος την ερμήνευσε σαν καρδιοχτύπι. Δεν ήταν έτσι. Τον είχε στείλει στο δρόμο της.

Εκείνη, προσπάθησε να θάψει το παρελθόν. Εργάστηκε σκληρά να γυρίσει στο τίμιο πρωινό, στην καθημερινή υποστήριξη θεμελίωσης ενός σπιτιού. Ήταν καθαρή, διαρκής και αφοσιωμένη. Έδινε συμβουλές σε εκείνον, για τα δικά του υπάρχοντα λάθη. Τον γαλούχησε, δείχνοντας του την σπιτική ηρεμία, την αγάπη και την αφοσίωση. 

Ουσιαστικά του έβαζε στον προτζέκτορα, να δουν την ίδια ταινία, αυτό που πάλευε μέσα της για να έχει. Ότι δεν μπόρεσε ποτέ να βρει, στις ουσίες στο παρελθόν, στους εραστές του συμφέροντος, στους λύκους φίλους της. Ήταν η λύτρωση της. Και αυτός την ρούφηξε την πληροφορία και την έκανε αυτοσκοπό…

Εκείνος συνέχισε να την πιστεύει, να θέλει να ζήσει το άπιαστο όνειρο. Κλώτσαγε ότι του έλεγε φύγε. Και αφοσιώθηκε να χτίσει θεμέλια για το όνειρο. Την εμπιστεύτηκε, την αγάπησε όσο δεν γνώριζε ότι μπορεί να αγαπήσει. Δεν δείλιασε, ήθελε να την κάνει μάνα, να την κάνει γυναίκα του. Και μέσα στο άγχος του να τα καταφέρει, άθελα του την παραμέλησε.

Εκείνη, το πάλεψε. Δεν της άρεσε γιατί έζησε μια φορά καβάλα στο άλογο το όνειρο και τα ήθελε όλα. Να κλείσει το φάκελο και να πει πως τα κατάφερε.
Ομολογουμένως, μεγάλη επιτυχία από το μηδέν να φτάσεις στο ένα. Και αφού στο χρόνο που ήθελε εκείνος δεν πρόλαβε, τον πακέταρε και τον έστειλε.

Εκείνος έχασε τον κόσμο του. Η γη άνοιξε στα δυο και είδε της φωτιές στον πυρήνα της. Σαν ένα εφιάλτη, που τον έζησε ξύπνιος. Και η κατηφόρα του μόλις ξεκίνησε. Λίαν συντόμως, διαπίστωσε από τους λογαριασμούς στο κινητό της, ότι σε λίγα μόνο εικοσιτετράωρα εκείνη τον πρόδωσε. Και η λίστα, γεμάτη πόνο. Εραστές, κακόφημοι, έμποροι. Η παλιά της ζωή, ξανά στην επιφάνεια. Λίγες μόνο ημέρες μετά.

Εκείνη, οχυρώθηκε πίσω από τη φτηνή της δικαιολογία. Ας πρόσεχε. Εγώ του έδωσα την ευκαιρία. Προχώρησε το πρωί με τη βιτρίνα της πληγωμένης. Στον κόσμο έδωσε το προφίλ που πάλευε να σχηματίσει. Η καλή, που εκείνος δεν εκτίμησε. Και όταν ήταν μόνη, ξανάχτιζε τον παλιό της εαυτό και η μοίρα έτριβε τα χέρια της χαμογελόντας.

Εκείνος έχοντας χάσει κάθε έλεγχο, έπεσε σε λάθη. Προσπάθησε να τη μισήσει, δοκίμασε άλλη γυναίκα στο πιώμα του, μόνο και μόνο για να θρέψει τις ορέξεις της η μοίρα. Της έδωσε πάτημα να τον κατηγορεί στον έξω κόσμο. Και εκείνη να μπορεί να φθείρεται ψυχή και σώμα με άνεση. Σε ταξιδάκια αστραπή, με εραστές που άλλη μια φορά, άρπαξαν την ευκαιρία να εκμεταλευτούν το ωραίο κορμί της.

Εκείνη σήμερα, δυναμώνει το εξωτερικό της προφίλ. Και ισοπεδώνει ότι ίσως μια μέρα ονειρεύτηκε. Προχωράει με την κάλπικη ψευδαίσθηση πως είναι καλά. Πως δεν κάνει κάτι λάθος. Και ας ξέρει βαθειά μέσα της, πως εκείνος ακόμα την αγαπάει σαν τρελός. Πως ψάχνει να ολοκληρώσει την αποστολή του και να τη σώσει. Αδιαφορεί σε κάθε του απεγνωσμένη κίνηση αγάπης, μιας και τον έσβησε από παντού. Και ας της πληρώνει ακόμα το κινητό που έχει για να κανονίζει με τους εραστές της.

Εκείνος, αφοσιώθηκε στο σκοπό του. Σκότωσε τον εγωισμό, αθόρυβα την στηρίζει, μπας και μια μέρα ξυπνήσει με όρεξη για ζωή. Άφησε τον εαυτό του να τσαλακωθεί και την ψυχή του να ρημάξει. Και σιωπηλά τις νύχτες κοιτάζει το τατουάζ που έκανε με τα αρχικά της, για να παίρνει δύναμη να μην την εγκαταλήψει. Την αγάπησε στο μέγιστο βαθμό και πλέον ζει με αυτό το γολγοθά.

Για εκείνη δεν μάθαμε ποτέ τελικά τι πίστεψε, τι ένιωσε. Αν υπήρξε ίχνος αλήθειας. 

Και από αυτή την λυπηρή ιστορία αγάπης, εύχομαι μια μέρα να σας πω το αποτέλεσμα της συνύπαρξης του Θεού με τη μοίρα.
Γιατί ακόμα, το παιχνίδι είναι σε εξέλιξη.

loading...
« PREV
NEXT »