Latest News

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Το ότι μια αγάπη τελείωσε, δε σημαίνει ότι δεν υπήρξε ποτέ.

Της Κατερίνας Καρρά.

Το πρώτο μας καλοκαίρι κάναμε διακοπές στην Αμοργό. Και όλα ήταν ονειρικά. Ο έρωτας ξεχείλιζε από τα μάτια και τις λέξεις μας. Το χαμόγελο ήταν αδιάκοπα χαραγμένο στα πρόσωπά μας. Οι καρδιές μας έλιωναν από αγάπη. Τα χέρια μας δεν ξεχώριζαν το ένα από το άλλο. Ούτε και τα χείλη μας.

Έτσι, οι μέρες πέταξαν ανέμελα και ευτυχισμένα. Το τελευταίο βράδυ είχα φορέσει το αγαπημένο σου λευκό φόρεμα. Αλλά φυσούσε λίγο και είχα αρχίσει να κρυώνω. Πέρασες το χέρι σου γύρω μου για να ζεστάνεις. Περπατήσαμε για λίγο στα σοκάκια και ξαφνικά σε ένα μικρό μαγαζάκι είδες ένα υπέροχο λευκό φουλάρι που ήταν σαν να φτιάχτηκε για να ταιριάζει με το φόρεμά μου. Μου το αγόρασες χωρίς δεύτερη σκέψη και το πέρασες στους ώμους μου λέγοντας:

«Για να σε αγκαλιάζει, όταν εγώ δεν θα είμαι εκεί». Με κοίταζες και έλιωνες.

Και εγώ αναρωτήθηκα αν υπάρχει άλλος άνθρωπος στον κόσμο που να έχει νιώσει τόσο ερωτευμένος όσο νιώθαμε εμείς εκείνη τη στιγμή.

Πέρασαν δύο χρόνια. Τώρα πια οι υποχρεώσεις μας πίεζαν πολύ. Ο ελεύθερος χρόνος μας ήταν σχεδόν ανύπαρκτος. Ο καθένας μας είχε το πρόγραμμά του. Δεν μοιραζόμασταν πια την καθημερινότητα, ενώ τα βράδια ανυπομονούσαμε απλά να κοιμηθούμε. Οι μέρες περνούσαν χωρίς χαμόγελα. Δεν με κοίταζες όπως παλιά. Δεν σε ήθελα όπως παλιά.

Μία από αυτές τις θλιβερές μέρες βρήκα στην ντουλάπα μου εκείνο το φουλάρι. Το κοίταξα και αναρωτήθηκα: «Τι έχει απογίνει εκείνος ο έρωτας; Πώς μας εγκατέλειψε χωρίς να το καταλάβουμε, χωρίς να το θέλουμε;» Μετά το αγκάλιασα και σκούπισα τα δάκρυά μου.

Το βράδυ σε κοίταξα καθώς δούλευες στον υπολογιστή. Σε πλησίασα: «Σ’ αγαπώ». «Και εγώ σ’ αγαπώ» μου απάντησες και με τράβηξες κοντά σου. Μείναμε αγκαλιασμένοι για λίγα λεπτά. Προσπάθησα να νιώσω όπως τότε. Αλλά δεν μπόρεσα. Κάτι ήταν διαφορετικό. Ήμασταν τόσο κοντά. Αλλά ένιωθα τόση απόσταση.

Όσο και αν προσπάθησα, δεν μπόρεσα να βρω τι μας πήρε αυτό που είχαμε. Ίσως η ρουτίνα, το άγχος, οι υποχρεώσεις; Το ξεθώριασμα του ενθουσιασμού και του πάθους; Οι επιθυμίες και τα όνειρά μας που δεν ταίριαζαν πια; Εμείς οι ίδιοι που αλλάξαμε; Το ότι δεν προσπαθήσαμε περισσότερο; Ότι δεν προσπαθήσαμε μαζί;

Ίσως όλα αυτά. Ίσως κάτι άλλο που το μυαλό δεν μπορεί να δει.

Ή ίσως να μην έχουν φτιαχτεί όλοι οι έρωτες για να κρατάνε.

Θα μου πεις, συνήθως οι έρωτες δεν κρατάνε.

Αλλά τι γίνεται με την αγάπη; Δεν αρκεί αυτή;

Δεν ξέρω.

Ίσως η δική μας αγάπη να μην ήταν αρκετή. Ίσως εμείς να μην ξέραμε πώς να τη χειριστούμε.

Ίσως στις σχέσεις η αγάπη να είναι το καύσιμο που μας κάνει να συνεχίζουμε να προχωράμε, αλλά αν εμείς δεν ξέρουμε να οδηγούμε ή δεν ξέρουμε πώς να την ανανεώσουμε, πόσο μακριά θα μπορέσει να μας πάει;

Εμείς δεν ξέραμε τι να κάνουμε με την αγάπη. Και ούτε προσπαθήσαμε να μάθουμε.

Πέρασαν εφτά μήνες ακόμα. Δε μένουμε πια μαζί.

Χθες ονειρεύτηκα ότι φορούσα ξανά εκείνο το φουλάρι. Φυσούσε λίγο, αλλά δεν κρύωνα. Δεν το χρειαζόμουν πια. Το έβγαλα και το έδωσα στον άνεμο. Το άφησα να φύγει.

Άφησα εσένα να φύγεις. Χωρίς να πονάω πια.

Το πρωί το σκέφτηκα και χαμογέλασα.

Δεν είναι φτιαγμένες όλες οι σχέσεις για να κρατάνε για πάντα. Ούτε όλες οι αγάπες.

Αλλά το φουλάρι αυτό θα το κρατήσω για πάντα.

Για να μου θυμίζει ότι όταν μια αγάπη «τελειώνει», δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξε ποτέ. Ούτε ότι ήταν ψεύτικη.

Γιατί η αγάπη είναι πάντα τόσο αληθινή όσο τη νιώθουμε όταν τη ζούμε.

loading...
« PREV
NEXT »