Latest News

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Ας βάλουμε φωτιά να κάψουμε τις λύπες.

Όταν ήμουν μικρός μου είχαν πει πως ό,τι δεν αντέχει το μυαλό να θυμάται το θάβει. Η ταφή εμπειριών και συναισθημάτων είναι η απόρροια της σκληρότητας που μας πρόσφεραν και της επιρροής που είχαν πάνω μας. Κι εμείς αδυσώπητοι -ντυμένοι στα μαύρα- αποχαιρετούμε όλα αυτά που δημιούργησαν αυτό που είμαστε σήμερα. Αποχαιρετούμε, με περίσσια στεναχώρια, το κατακάθι της ζωής μας.



Θρηνούμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Τα δάκρυα βρέχουν το χώμα της ψυχής μας που βαραίνει τα θαμμένα μας συναισθήματα. Οι λυγμοί ηχούν τόσο δυνατά μέσα μας που εμποδίζουν οποιαδήποτε φωνή του υποσυνειδήτου να φτάσει στο μυαλό μας. Κρατάμε την καρδιά μας να μη σπάσει, την ίδια ώρα που κηδεύουμε κομμάτια του εαυτού μας. Τα κομμάτια που κρατούσαμε για χρόνια κλειδωμένα μέσα μας.



Μάθαμε ανέκαθεν να θάβουμε. Μας μάθανε να θάβουμε με χώμα τα συναισθήματα και με μπετό τα όνειρά μας. Γι’ αυτό δεν αφήσαμε ποτέ το μυαλό μας ελεύθερο να αυτοσχεδιάσει και μοναδική μας επιδίωξη ήταν να έχουμε τον πλήρη έλεγχο της ζωής μας. Φοβηθήκαμε μήπως τα όνειρά μας δεν πάρουν ποτέ σάρκα κι οστά. Όσο μας κυρίευσε ο φόβος, τόσο χάσαμε τη ζωντάνια της ψυχής μας.


Κάναμε το μυαλό μας φυλακή ιδεών κι ονείρων και χάσαμε το κλειδί μέσα στα όνειρα του κόσμου. Εκεί που μας μάθανε να ζούμε και να ονειρευόμαστε. Διότι μάθαμε να χτίζουμε τα όνειρά μας πάνω στα όνειρα των άλλων. Μάθαμε να περιμένουμε την εκπλήρωση των δικών μας ιδανικών μέσω της ικανοποίησης των άλλων, παρ’ όλο που αυτοί ποτέ τους δεν ήταν ικανοποιημένοι με εμάς.


Λυτρώναμε την ψυχή μας ενώ γινόμασταν συναισθηματικά χαλάκια βρόμικων ψυχών. Ψυχών που δεν μπορούσαν να δουν καν τα όνειρά μας και να αγγίξουν την ψυχή μας. Εμπιστευτήκαμε καταραμένους ανθρώπους. Ανθρώπους που κουβαλούσαν την πιο βαριά και σκοτεινή κατάρα. Κι αυτή η κατάρα έγινε δεύτερη μας φύση, η κατάρα της συναισθηματικής μοναξιάς.


Μεγαλώσαμε και τα παραμύθια που διαβάζαμε, όταν ήμασταν παιδιά, έγιναν οι χειρότεροι εφιάλτες μας. Λατρέψαμε το happy ending που μας υποσχέθηκαν και ξεχάσαμε πως δε θα το βρίσκαμε ποτέ σε ξένες ζωές και σκέψεις. Αλλά όσο ο κόσμος μας έπειθε ότι τα λάθη μας μάς καθορίζουν, θεοποιήσαμε εκείνους που δικαιολογούσαν τα λάθη τους, παρ’ όλοι που εν τέλει αποδείχτηκαν κατώτεροί μας.


Η δική μας ευτυχία ταυτίστηκε με την ευτυχία των ανθρώπων που υπήρχαν γύρω μας στην εκάστοτε περίοδο της ζωής μας. Η δική μας σκέψη έγινε ένα με τις σκοτεινές σκέψεις των πιο κενών ανθρώπων. Το καταλάβαμε όμως. Είδαμε μετά από τόσα χρόνια τα μαύρα σύννεφα που σκίαζαν την ψυχή και τα όνειρά μας. Κι απελπιστήκαμε που αφήσαμε τόσα χρόνια να περάσουν και τόσα σκορπισμένα συναισθήματα που μπορούσαμε να έχουμε δώσει σε άλλους, φωτεινούς ανθρώπους.


Φλεγόμαστε πλέον στη δική μας φωτιά. Αυτή τη φωτιά που καίει ανθρώπους, σκοτώνει συναισθήματα κι όνειρα κι ελευθερώνει την ψυχή μας. Αρχίζουμε να πιστεύουμε ξανά στους ανθρώπους και τους αφήνουμε να αγγίξουν τη φωτιά μας. Διότι αυτή τη φορά αφήσαμε στη ζωή μας μονάχα ανθρώπους που ξέρουν να χειρίζονται τη φλόγα μας και δεν τους τρομάζει. Αφήσαμε ανθρώπους που έχουν κάψει αυτά που εμείς θάβαμε.



Συντάκτης: Θάνος Κουλουβάκης

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη






loading...
« PREV
NEXT »