Latest News

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Ο δικός μας έρωτας δεν έχει ανάγκη από μεγάλες τρανταχτές δηλώσεις.

Ξέρεις γουστάρω να σε βλέπω με τακούνια ψηλά, φούστες στενές κι ανοιχτές μπλούζες. Μ᾽ αρέσει το κραγιόν σου και τα καλοστρωμένα μαλλιά σου όταν βγαίνουμε. Ο τρόπος που σκίζεις τον αέρα όταν πλησιάζεις την πόρτα του αυτοκινήτου όταν έρχομαι να σε πάρω.

Γουστάρω τη θηλυκότητα που εκπνέεις στην καμπύλη του ποτηριού όταν πίνεις αργά το κρασί σου. Ο τρόπος που τυλίγεσαι στο μπράτσο μου όταν το πλακόστρωτο είναι άτσαλο και φοβάσαι μην πέσεις.

Σ᾽ αρέσει που νιώθεις πως μπορείς να στηριχτείς πάνω μου κι ας μην το έχεις ανάγκη. Μ᾽ αρέσει που με κάνεις να νιώθω άντρας κι όχι απλά να φαίνομαι.

Στο γυρισμό ξέρουμε καλά κι οι δυο πως δε θα γυρίσεις σπίτι, κι ας έχει ένα μάτσο δουλειές το πρωί. Επιμένεις πως δεν πρέπει, μα τελικά υποκύπτεις γιατί είναι πιο γλυκιά η αμαρτία όταν ξέρεις πως τουλάχιστον αντιστάθηκες.

Γι᾽ αυτό και πιο πολύ γουστάρω όταν ξυπνάμε σπίτι μου. Χωρίς ρούχα, κι έπειτα εσύ με το φούτερ μου που γίνεται φόρεμά σου. Μάτια ξεβαμμένα, χείλη κόκκινα που δεν είναι πλέον απ᾽ το κραγιόν. Το κινητό σου κλειστό από μπαταρία κι εγώ δήθεν δε βρίσκω το δικό μου.

Δυο πακέτα τσιγάρα, δυο καφέδες, ο καναπές εγώ κι εσύ.

Η ώρα περνάει και φέρνεις την κουβέρτα. Σήμερα δε θα πάμε πουθενά. Δε θα συναντήσουμε κανέναν. Δε θα ρωτήσει κανείς πώς περάσαμε τη μέρα μας. Είναι πιο όμορφη η εξαφάνιση όταν την κάνεις από επιλογή κι όχι από ανάγκη.

Δεν το κανονίσαμε, μα ξέρουμε καλά τι θα κάνουμε απόψε. Δεν είναι έρωτας, δεν είναι αχαλίνωτο βρώμικο σεx στον τριθέσιο καναπέ του σπιτιού μου.

Ανοίγω την τηλεόραση καθώς τραβάς την κουβέρτα προς το μέρος σου. Πέφτω δίπλα σου και πιάνω το τηλέφωνο.

«Δυο πίτσες, μια σαλάτα και μια κόκα-κόλα μεγάλη και δυο βάφλες σοκολάτα», λέω. Γκρινιάζεις που παραγγέλνω περισσότερα απ᾽ όσα θα φάμε. Γελάω, αφού ξέρεις πως πάντα έτσι κάνω.

Ο δικός μας έρωτας δεν έχει ανάγκη από μεγάλες τρανταχτές δηλώσεις. Δεν έχει ανάγκη να φανεί σαν κάτι μεγάλο στον έξω κόσμο, φτάνει η μυρωδιά του να γεμίζει τα 70 τετραγωνικά μας.

Φτάνει να έχουμε τον στενό καναπέ με το ξεθωριασμένο προσκέφαλο την επόμενη. Μερικά ψιλά για ντελίβερι κι ηλεκτρικό για να δούμε ταινίες το βράδυ. Η απλούστευση των πραγμάτων φέρνει την ευτυχία γι᾽ αυτό και σε θέλω πιο πολύ χωρίς περιτύλιγμα.

Θέλω να περνάμε τις νύχτες μας στον καναπέ εγώ κι εσύ. Ξενύχτι και φαΐ.

Γράφει ο Γιάννης Καλαμπούκας

loading...
« PREV
NEXT »