Latest News

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Ποιος έχει δικαίωμα να σε χαρακτηρίσει;

Σήμερα ξύπνησα άρρωστη. Πονάει απίστευτα το στομάχι μου κι έχω αναγούλα. Κάθομαι για λίγο στο καναπέ προκειμένου να συντονιστώ. 





Όσο ξυπνάει ο εγκέφαλός μου, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ πως αισθάνομαι απαίσια. Τώρα έχω και ναυτία… «πωπω, σκέφτομαι, πώς θα πάρω το τρένο να πάω στη δουλειά; Πως θα δουλέψω και οχτώ ώρες έτσι άσχημα που αισθάνομαι»;


Με τη σκέψη αρχίζει να με λούζει κρύος ιδρώτας. Μένω λίγα ακόμη λεπτά στο καναπέ, προσπαθώντας να ηρεμήσω. Φτάνει η ώρα να ετοιμαστώ για να φύγω. Μόλις σηκώνομαι, όλα γυρίζουν. Φαίνεται πως τελικά άρπαξα κι εγώ γαστρεντερίτιδα. Αρχίζω να αγχώνομαι πολύ για το πώς θα καταφέρω να κάνω όλη τη διαδρομή με το τρένο ως τη δουλειά, αφού ήδη ζαλίζομαι και έχω επισκεφθεί ο μπάνιο αρκετές φορές. «Ίσως αν φτάσω, να τα καταφέρω να δουλέψω»… 

Ρίχνω λίγο νερό στο πρόσωπό μου. είμαι κατάχλωμη. Είναι αδύνατο να εργαστώ σήμερα. Αρχίζω και αισθάνομαι τύψεις. Για πολλά χρόνια τώρα, δεν έχω λείψει ποτέ απ τη δουλειά. Πως θα τα βγάλουν πέρα οι συνάδελφοί μου; Θα τους πέσει περισσότερη δουλειά αν εγώ λείψω. Ίσως σκεφτούν ότι έλειψα επίτηδες για να μην καθίσω παραπάνω, μια και σήμερα έχουμε μίτινγκ. Αγχώνομαι περισσότερο με αυτές μου τις σκέψεις.

Σηκώνω το τηλέφωνο για να ειδοποιήσω το διευθυντή μου. Το κλείνω προτού ακόμα το σηκώσει. «καλύτερα να καλέσω τη συνάδελφό μου που είμαστε λιγάκι πιο κοντά, και να της ζητήσω να ειδοποιήσει εκείνη»…

Ξαφνικά συνειδητοποιώ πως φοβάμαι περισσότερο για τη δουλειά παρά για την εξέλιξη της υγείας μου. Σκέφτομαι για λίγο τους ρυθμούς που δουλεύω και τους πολλαπλασιάζω επί πολλά χρόνια… προσπαθώ ξανά να θυμηθώ αν ποτέ έχω λείψει απ τη δουλειά, και δε θυμάμαι να έχει ξανασυμβεί. «Οπότε γιατί σκας; Ρωτάω εκνευρισμένη τον εαυτό μου… ποιος έχει το δικαίωμα να σε χαρακτηρίσει»; Έχουμε φτάσει σε μια εποχή που φοβόμαστε ακόμα και να αρρωστήσουμε, και ζούμε κάτω από τόση πίεση που ακόμα και αν το κάνουμε, να το περνάμε στη δουλειά, στο πόδι, με ένα ζεστό καφέ στα χέρια και με ντεπόν σα καραμέλες για να αντέξουμε λίγο ακόμα ώσπου να έρθει η ώρα να σχολάσουμε…

Σήκωσα το τηλέφωνο γεμάτη θάρρος, και κάλεσα το διευθυντή μου.

-Καλημέρα κύριε τάδε, ξύπνησα πολύ άρρωστη και δε θα καταφέρω να έρθω σήμερα στη δουλειά… (πρόσθεσα ότι έχω και πυρετό, για να είναι ακόμα πιο δικαιολογημένη η απουσία μου, και σ’ εκείνον και σ’ εμένα την ίδια).

-Καλώς, είπε με παγωμένη φωνή. Κάνε το ρεπό σου σήμερα, και αύριο να είσαι καλά…

Και μετά απ’ αυτή τη γεμάτη ανθρωπιά συζήτηση, έβαλα στο βιολογικό μου χρονόμετρο, να μετρούν αντίστροφα οι εικοσιτέσσερις ώρες της αρρώστιας μου. Αυτό το χρονικό περιθώριο είχα να παραμείνω άρρωστη. Πήρα λοιπόν τη κουβερτούλα μου, και αποφάσισα να απολαύσω το ρεπό μου…

loading...
« PREV
NEXT »