Latest News

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Κάθε κύτταρό μου θέλει να φωνάξει σ’ αγαπώ…

Συνήθιζα να γράφω γράμματα από την ημέρα που σε είδα για πρώτη φορά. Έγραφα όλα αυτά που θα ήθελα να σου πω, μα κάτι με σταματούσε. 





Δεν ήθελα μάλλον να ακουστούν από τόσο νωρίς, γιατί σίγουρα θα χανόταν κι ένα μέρος της αξίας που έχουν οι λέξεις, πριν ο άνθρωπος αποφασίσει να τις φτιάξει, ολόκληρες φράσεις.


Δεν ξέρω αν ήταν έρωτας λοιπόν, με την πρώτη ματιά, μα ξέρω πως από τη στιγμή που η εικόνα σου σχηματίστηκε δειλά μέσα στα αυλάκια της μνήμης μου, ήθελα να σε γνωρίσω, με όποιο κόστος. Ήθελα να ακούσω τη φωνή σου. Να νιώσω την ζεστασιά από ένα σου άγγιγμα.

Σε ερωτεύτηκα πριν προλάβω να το καταλάβω, δε μου έμεινε ούτε ο ελάχιστος χρόνος για αντίδραση. Έστω για να προλάβω να ψελλίσω ένα ναι ή ένα όχι. Δε με ρώτησε κανένας, μονάχα όταν περιπλανήθηκες στο χώρο και ενώθηκαν για λίγο οι ματιές μας, το ήξερα καλά πως πλέον ήταν μονόδρομος. Ένιωσα ένα κάψιμο στην καρδιά, θαρρείς και ένα νοητό βέλος βρήκε μονομιάς το στόχο, κατευθείαν κέντρο. 

Και τα μάτια μου, αδιάψευστοι μάρτυρες του σκηνικού να στέκουν πετρωμένα και να σε κοιτάζουν. Παρατηρούσαν την φιγούρα σου να απομακρύνεται, το περίγραμμα που άφηνε η σκιά σου στο πάτωμα. Μεγάλη ζημιά τελικά τα καταγάλανα μάτια σου. Άργησα να το καταλάβω. Και οι νότες που άφηνε πίσω το άρωμά σου, πραγματική μέθη.

Τις επόμενες μέρες, βάλθηκα να σε ψάχνω. Κι όσο δεν σε έβρισκα, η φαντασία μου, δημιουργούσε εικόνες. Μόνη μου επιθυμία να δω ξανά, έστω και νοερά το πρόσωπό σου για λίγο. Ήξερα πως η αγάπη άρχισε να σχηματίζεται δειλά μέσα στα περιθώρια της αντοχής μου. Άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά και να μου ζητά αιτίες. Να ψάχνει να βρει απαντήσεις, σε ερωτήσεις ρητορικές.

Ξέρω πως καθένας, όπως λένε στον έρωτα και στο θάνατο πορεύεται μόνος. Έτσι κι εγώ, μόνη μου από δική μου επιλογή θα το περάσω κι αυτό. Δεν ξέρω αν κάποια στιγμή θα βρω το θάρρος, να σου πω κάποια από αυτά που γράφω στο χαρτί από κοντά. Ξέρω όμως ότι θα είναι μεγάλη αδικία να μην τα μάθεις ποτέ. Να μην ακούσεις τη φωνή μου να στα ψιθυρίζει σιγανά.

Και αυτό που ξέρω περισσότερο απ’ όλα είναι ότι είμαι γεμάτη από εσένα, κάθε κύτταρό μου θέλει να φωνάξει σ’ αγαπώ. Μα από φόβο σωπαίνει. Ίσως κάποια στιγμή όλα αυτά τα γράμματα ταχυδρομηθούν σε εσένα. Μέχρι τότε δεν θα σταματήσω να γράφω.



loading...
« PREV
NEXT »