Latest News

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Ποια λόγια και ποια συναισθήματα κάνουν έναν άνθρωπο κουβάρι;

Ο φόβος γεννά έλεγχο. Με αυτή τη σκέψη ξεκινώ μια ιστορία για να πω.





Γεννήθηκαν μαζί.


Δηλαδή με δύο λεπτά διαφορά.

Τα δίδυμα κορίτσια με τα εκφραστικά μάτια.

Τα χρόνια περνούσαν και τα κορίτσια μεγάλωναν με τον παππού και τη γιαγιά σε ένα ξύλινο σπίτι στην εξοχή.

Οι γονείς τους ερχόντουσαν συνήθως τα Σαββατοκύριακα και κάποιες από τις μέρες των Χριστουγέννων και του Πάσχα που δε δούλευαν.

Μερικές φορές ερχόντουσαν για δυο τρεις ώρες το βράδυ , την ώρα που κοιμόντουσαν για τις δώσουν ένα φιλί.

Κάθε φορά που έρχονταν τους έφερναν από μια κούκλα πορσελάνινη στην καθεμία.

Μέχρι την ηλικία των 15 είχαν ολόκληρη συλλογή, η οποία διακοσμούσε τρία μεγάλα δωμάτια του σπιτιού.

Κούκλες πορσελάνινες, μεγάλες μικρές, με καταγωγή από όλες τις χώρες του κόσμου, με διαφορετικά χτενίσματα και διαφορετικά ενδύματα, κούκλες που έμοιαζαν με χαρακτήρες από ταινίες και από κινούμενα σχέδια.

Ώσπου έφτασε η μέρα που θα γινόντουσαν 15 χρονών.

Οι γονείς οργάνωσαν για τα γενέθλιά τους ένα μεγάλο πάρτι.

Συγγενείς και φίλοι των γονιών ,των παππούδων και των παιδιών ήταν καλεσμένοι.

Μπαλόνια , και κορδέλες στόλισαν τον κήπο .

Και στο ζαχαροπλαστείο του χωριού έφτιαχναν μια τούρτα δύο μέτρων, στολισμένη και πέταλα από λευκά και κόκκινα τριαντάφυλλα.

Τα κορίτσια που πλέον δεν ήταν κορίτσια ,αλλά κοπέλες προσπαθούσαν να σκεφτούν τι να κάνουν ως έκπληξη στους γονείς τους αλλά και στους καλεσμένους.

Για την ακρίβεια, πώς θα τους εκπλήξουν και πώς θα τους εντυπωσιάσουν.

Χμ…

«Το βρήκα!»

«Θα ντυθούμε σαν τις κούκλες μας!» λέει η Σουζάνα.

«Εεε;! Τι ;;!!» απόρησε η Άννα.

«Ναι! Ναι! Θα ντυθούμε αυτό που γονείς αγαπάνε περισσότερο! Θα ντυθούμε κούκλες και έτσι θα μας αγαπάνε περισσότερο σήμερα!» συνεχίζει η Σουζάνα

«Έτσι λες; Δεν είμαι σίγουρη!» απαντά η ‘Αννα.

«Έλα έλα μην είσαι κατσούφα! Είναι η τέλεια ιδέα!» της αποκρίνεται (με ενθουσιασμό) η Σουζάνα.

Έτσι λοιπόν, τα κορίτσια ντύθηκαν σαν κούκλες.

Περίμεναν κρυμμένες στο δωμάτιο της Σουζάνας μέχρι να μαζευτεί ο κόσμος και …

Εμφανίστηκαν.

Υπήρξαν διάφορες αντιδράσεις άλλες πιο έντονες, άλλες πιο ήπιες.

Άλλοι σαν να τρόμαξαν και έμειναν με ανοιχτό το στόμα, άλλοι εντυπωσιάστηκαν και έβγαλαν και επιφωνήματα θαυμασμού, άλλοι σκέφτηκαν ότι είχαν ντυθεί κάπως υπερβολικά, σε άλλους θύμισαν καρναβάλι, άλλοι αναρωτήθηκαν γιατί ντύθηκαν σαν κούκλες,…

Μέχρι που πέρασε λίγο η ώρα, πέρασε και το πρώτο σοκ και όλα γύρισαν σε μια κανονικότητα και μια ηρεμία.

Κάπου εκεί εμφανίστηκε και ο φωτογράφος και έβγαλε τα κορίτσια μια φωτογραφία.

(Τη φωτογραφία που υπάρχει πιο πάνω!)

Ή τουλάχιστον έτσι έμοιαζε.

Το πάρτι συνεχίστηκε.

Μουσική, χορός , γέλια, φωνές κέφι!

Και η Τούρτα ήρθε και δίμετρη τούρτα με τα λευκά και τα κόκκινα πέταλα από τριαντάφυλλα και τα τριάντα κεράκια!

Δεκαπέντε λευκά κεράκια και δεκαπέντε κόκκινα, μπερδεμένα μεταξύ τους.

Σβήσανε τα κεράκια στην τούρτα με την βοήθεια όλων των καλεσμένων!

Ήταν έθιμο στο χωριό.

Όταν κάποιος έκλεινε τα δεκαπέντε του , η τούρτα έπρεπε να είναι όσο το δυνατόν πιο μεγάλη και τα κεράκια τα σβήνανε όλοι μαζί.

(ίσως αυτό να κρύβει και κάποιο συμβολισμό για τους κατοίκους του χωριού Κάλι, αλλά δεν το γνωρίζω)

Καθένας έκοψε από ένα κομμάτι τούρτα και το έφαγε.

Το πάρτι συνεχίστηκε με άφθονο κέφι μέχρι που ο ήλιος έδυσε.

Ο κόσμος έφυγε. Ο παππούς με τη γιαγιά πήγαν για ύπνο.

Και οι γονείς πλησίασαν τις κόρες τους που καθόντουσαν στην κούνια του κήπου.

Τα κορίτσια κάθονταν στο κέντρο και οι γονείς κάθισαν δεξιά και αριστερά και τις πήραν αγκαλιά και τις φίλησαν από ένα γλυκό φιλί.

Τότε πετάχτηκε η Σουζάνα και είπε «Μαμά, μπαμπά σας αρέσει το πώς ντυθήκαμε;! Ντυθήκαμε έτσι για να μας αγαπάτε περισσότερο!»

Οι γονείς πάγωσαν και κοιτάχτηκαν μεταξύ τους.

Συνέχισε η Άννα λέγοντας «Ναι μας λείπετε πολύ!» και δύο δάκρυα άρχισαν να τρέχουν από τα μάτια της.

Οι γονείς δάκρυσαν και αυτοί …

Κοίταξαν με αγάπη τα παιδιά τους και …

Η μαμά είπε πρώτη «Σας αγαπάμε πάρα πολύ για αυτό που είστε.»

Ο μπαμπάς συνέχισε λέγοντας «Και σε εμάς λείπετε πολύ! »

Και αγκάλιασαν τα παιδιά τους .

Από εκείνη την ημέρα οι γονείς πήγαιναν κάθε μέρα μετά τη δουλειά και έβλεπαν τα παιδιά τους.

Στο χρόνο επάνω οι γονείς μετακόμισαν στο χωριό.

Βρήκαν τρόπο να συνδυάζουν τη δουλειά και το να έχουν χρόνο για τα παιδιά τους.

Οι κούκλες ξεχάστηκαν και μετά από χρόνια δώρισαν τη συλλογή τους στο Παιδικό Μουσείο της γειτονικής πόλης.


Κλείνοντας αυτή την ιστορία …

Θα επανέλθω ότι ο φόβος γεννά έλεγχο.

Στη συγκεκριμένη ιστορία η απουσία γέννησε το φόβο.

Το φόβο της απόρριψης.

Και ο φόβος της απόρριψης γέννησε τον έλεγχο.

Δεν έχει τόση σημασία το πώς και το γιατί.

Σημασία έχει ότι συνέβη στην ιστορία και ότι συμβαίνει και στην πραγματική ζωή.

Και μερικές φορές η ανάγκη αυτή για έλεγχο ταυτίζεται με την αγάπη.

Είναι όμως;

Και αν κάνει κανείς ένα βήμα πίσω θα δει μια ερώτηση να αχνοφαίνεται αρχικά…

«Ποια είναι τα λόγια, τα συναισθήματα που είτε δεν λέγονται είτε δεν ακούγονται που κάνουν έναν άνθρωπο κουβάρι;»

loading...
« PREV
NEXT »