Latest News

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

Εκείνες οι άθλιες ψυχές που δεν ξέρουν από μετάνοια…

Άκουσε, άκουσε, προσπάθησε να διακρίνεις τους ήχους. Καταλαβαίνεις τι γίνεται εκεί έξω; Καταλαβαίνεις τι ακούς; Ακούμπησε στο τζάμι και άκουσε, προσπάθησε…






Είναι οι ψυχές που σε πλήγωναν εφ’ όρου ζωής. Οι ψυχές που κυκλοφορούσαν σαν παράνομες εκεί έξω και ήθελαν να καταστρέφουν και να ισοπεδώνουν τα πάντα. Ήταν πάντα υπό αναζήτηση. Ήθελαν να απομυζήσουν τον έρωτα, την φιλία, την αγάπη, το κάθε χάδι. Ήθελαν να εξαφανίσουν όλα τα καλά. Για να φανούν εκείνες πως είναι υπεράνω όλων. Μέχρι που είπε κάποιος, ότι δεν πάει άλλο. Τις άρπαξε και τις φυλάκισε εκεί, μαζεύοντας τις, μια μια, όχι όμως όλες, και τις έχωσε σε εκείνο το σκοτεινό, κλειστό κελί με τα αδιαπέραστα τζάμια.


Πώς μπορείς να διακρίνεις την κάθε κραυγή απόγνωσης με τις ψυχές που βρίσκονται εκεί όταν είναι τόσες πολλές αυτές που σε πλήγωσαν ανεπανόρθωτα… Είναι πρακτικά αδύνατο! Βλέπεις όμως, είναι τόσες πολλές, τόσες πολλές, όσο οι κόκκοι της άμμου της θάλασσας. Και δεν είναι μόνο εκείνες. Είναι μαζί με άλλες, που έκαναν τόσο κακό και σε άλλους. Πολλοί υπόφεραν από απιστία, υπέστησαν απώλειες υλικών αλλά και άψυχων κτημάτων, έχασαν ακόμα και την ίδια τους τη ζωή…

Αυτές όλες, μπήκαν σε ένα κελί… Στριμώχτηκαν όλες η μια πάνω στην άλλη και εξαγριωμένες με κάτι τρομακτικές κραυγές ζητούσαν να βγουν έξω. Μάταια ζητούσαν την έξοδο τους. Έξοδο για τι όμως; Για να ξανασπείρουν τον πανικό και να επαναλάβουν αυτά που έχουν πράξει; Η μετάνοια είναι μια λέξη αγνώριστη για εκείνες…

Είναι αυτές οι άθλιες ψυχές, που τώρα μπήκαν στα πλυντήρια και με μια ψεύτικη ελπίδα, σαπουνίζονται προκειμένου να αλλάξουν… Να καθαριστεί η βρωμιά… Να αλλάξουν, να εξαγνιστούν. Κάτι που ξέρεις κατά βάθος ότι είναι αδύνατο. Εσύ ακουμπάς εκεί με το αυτί κολλημένο στο τζάμι. Τις ακούς και πραγματικά φρικάρεις. Κλείνεις τα μάτια και εύχεσαι να μην είναι τόσο πολλές την επόμενη φορά…

loading...
« PREV
NEXT »