Latest News

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Έχω μια σχέση κρυφή, μυστική, παράλληλη και πολύτιμη… Με τον εαυτό μου.

Έχω μια σχέση κρυφή. Μυστική και παράλληλη. Είναι για μένα ιερή και τη βάζω πάνω απ’ όλες.






Όταν ερωτεύομαι δεν την ξεκόβω και όταν χωρίζω τρέχω εκεί να κρυφτώ. Διατηρώ τη σχέση αυτή χρόνια και την εξελίσσω.


Είναι υπέροχη και κουραστική μαζί, αναγκαία και αφόρητη ταυτόχρονα.
Η σχέση αυτή συχνά μου δίνει ανάσα και χώρο να σκεφτώ.
Άλλοτε με καταπιέζει και άλλοτε μου δίνει όσα δεν παίρνω από αλλού.

Συχνά ζηλεύει τους άντρες που με πλησιάζουν και αντιδρά. Έπειτα με βαριέται και με διώχνει σε άλλες αγκαλιές.

Έχω μια σχέση μυστική, παράλληλη, κοπιαστική και δύσκολη. Πότε μου τα δίνει όλα απλόχερα και πότε μου ζητά τα πάντα μου. Τα βράδια κοιμάται μαζί μου και τα πρωινά με πηγαίνει στη δουλειά. Όταν είμαι μόνη μου μου κρατά συντροφιά και μου διαβάζει αγαπημένα βιβλία.

Μονολογεί μαζί μου τα βάσανά μου και μου δίνει συμβουλές. Ξεμπροστιάζει τους έρωτές μου, τις φιλίες μου και τις αδικίες μου και απαιτεί να είναι πάντα μα πάντα προτεραιότητα στη ζωή μου. Τις νύχτες πίνει μαζί μου και τις μέρες μου μιλά ακατάπαυστα. Όταν της λέω να πάψει, θυμώνει και με πονάει με τρόπους που με τρομάζουν. Σα με βλέπει όμως να λυγίζω μου ψιθυρίζει λόγια σοφά και καταφέρνει να με συνεφέρει.

Στη θλίψη ερχόμαστε πιο κοντά και στη χαρά χαίρεται μαζί μου. Πού και πού την ξεχνώ, αλλά δεν εγκαταλείπουμε ποτέ ο ένας τον άλλο. Μπαίνει ανάμεσα στις άλλες σχέσεις μου και διεκδικεί το χώρο της. Χωρίς να το καταλαβαίνω επηρεάζει τις σκέψεις μου, τα θέλω μου, τις συνήθειές μου, τους φόβους μου. Έχω μια σχέση μυστική, κρυφή, παράλληλη μ’ όλους τους άλλους. Αναντικατάστατη.

Με τον άνθρωπο που θαυμάζω για όσα μπόρεσε και χλευάζω για όσα δείλιασε. Με τον άνθρωπο που έχω ανάγκη πιο πολύ από όλους και συχνά δεν αντέχω. Το καλό και το κακό μονάχα εγώ έχω τη δύναμη να του τα προκαλέσω με τέτοια ένταση.

Μόνο εγώ επηρεάζω τόσο τον άνθρωπο αυτό, κανείς άλλος. Υποχείριό μου είναι και κάνει ό, τι του πω. Όταν δε με ακούει τον τιμωρώ με τους χειρότερους τρόπους. Τον πληγώνω ξανά και ξανά και σκληρά. Απόλυτα και καταστροφικά. Όταν όμως τον χρειάζομαι, τον λυπάμαι, ή τον συμπονώ, τότε τον προσέχω περισσότερο από μάνα κι αδερφή. Τότε τους παρατώ όλους, γάμους, έρωτες, άλλες σχέσεις, και υπάρχω μόνο για εκείνον. Μένω μόνη μαζί του μερόνυχτα και τον φροντίζω. Μέχρι να κάνει κάτι και να πέσει πάλι στα μάτια μου. Να με απογοητεύσει και να του θυμώσω. Έχω μια σχέση κρυφή, μυστική, παράλληλη και πολύτιμη.

Με τον εαυτό μου.
Με εμένα την ίδια, που πότε με περιφρονώ και πότε με χαϊδεύω.

Πότε με βρίζω και πότε με κανακεύω. Πότε με μισώ, πότε με ανέχομαι και πότε με λατρεύω. Πότε με εκτιμώ και πότε με κατακρίνω. Έχω μια σχέση που τη βάζω πάνω απ’ όλες. Με τον εαυτό μου. Κι όμως, συχνά αναρωτιέμαι, τον αγαπώ άραγε;



loading...
« PREV
NEXT »