Latest News

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Τα συναισθήματα παγώνουν όταν αγγίξουν την οθόνη.

Νιώθεις την ανάγκη να ουρλιάξεις, να φωνάξεις… Θέλεις με κάθε τρόπο και με κάθε κόστος να βρουν τον αποδέκτης τους τα λόγια, οι σκέψεις και τα συναισθήματά σου .





Η δική σου ανάγκη, όμως, δεν είναι και δική του. Εκείνος δε θέλει να ακούσει, δε θέλει να καταλάβει, δεν μπορεί να σε νιώσει.


Κι εσύ ξεσπάς στην οθόνη σου. Εκσφενδονίζεις πάνω της τα ανείπωτα, τα καταπιεσμένα, τα απωθημένα. Ελπίζοντας πως θα φτάσουν σ’ εκείνον έστω και μ’ αυτόν τον τρόπο. Νομίζοντας πως ακόμα και αυτό το λίγο θα κάνει τη διαφορά σ’ αυτό το κάτι που με τόση λαχτάρα περιμένεις.

Κι όμως δε φτάνουν, μάτια μου… μένουν σκαλωμένα κάπου ανάμεσα στα καλώδια και στο παράπονό σου.

Λυπάμαι που στο λέω, αλλά δεν έχει κανένα νόημα να αναλώνεις τα συναισθήματά σου πάνω στο γυαλί. Να τα ξεσκεπάζεις πάνω στην ψυχρή οθόνη. Γιατί παγώνουν μόλις ακουμπήσουν πάνω της. Κι αυτό δε βοηθάει να ζεσταθούν τα μέσα σου.

Τα συναισθήματα θέλουν να αντικρίζουν το πρόσωπο, να ακούν τη χροιά της φωνής και να νιώθουν τρυφερά το άγγιγμα του άλλου στο πετσί σου.

Μόνο έτσι ηρεμούν. Είναι πεισματάρικα και απαιτητικά σαν μικρά παιδιά.

Τα συναισθήματα θέλουν τις αισθήσεις για να βρουν το δρόμο για τον αποδέκτη τους.

Μην τα στριμώχνεις άτσαλα μπροστά στα μάτια των τρίτων. Κουμπώνονται τα μάτια και τα χείλη εκείνου που τα αναγνωρίζει για δικά του.

Κι εσύ θες τόσο πολύ να ξεκλειδώσεις τη σιωπή του… έτσι δεν είναι;

loading...
« PREV
NEXT »