Latest News

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Μου λείπεις παραπάνω από όσο περίμενα.

Βραδιά που έξω έχει κρύο, που φυσάει ένα αεράκι, όχι από κείνα τα γλυκά που σε δροσίζουν κάτι καλοκαιρινές νύχτες, αλλά από κείνα που νιώθεις μια ψύχρα μέσα σου, ένα ρίγος να σε διαπερνά. 



Για κάποιο ανεξήγητο λόγο αποφάσισα να μείνω και σήμερα μέσα, να αποστασιοποιηθώ για λίγο απ’ τη χαρούμενη και ξέγνοιαστη ατμόσφαιρα μιας φιλικής παρέας, να συνυπάρχουμε μόνο εγώ, ο εαυτός μου κι οι σκέψεις μου.



Και ενώ ξεκίνησα με το mood της χαλαρής διάθεσης, πιστεύοντας ότι ακούγοντάς τη, σύντομα θα με πάρει ο ύπνος, η βραδιά τελικά αποδείχτηκε ατελείωτη. Το ένα τραγούδι έφερε το άλλο, δε χρειαζόταν καν playlist, η αυτόματη αναπαραγωγή επέλεξε να βάλει τα τραγούδια με τέτοια σειρά λες κι είχε κάποιο συγκεκριμένο σκοπό. Λες κι ήθελε να μου ξυπνήσει αναμνήσεις, να κινητοποιήσει όλες μου τις αισθήσεις, να μου θυμίσει πόση ψύχρα μπορεί να αποκτήσει αυτή η Τετάρτη.


Δεν άργησε η ήρεμη και χαλαρή διάθεση να εξελιχθεί σε μελαγχολία, σε εκείνη την κατάθλιψη που σε πιάνει κάποιες στιγμές ακούγοντας μουσική και δεν ξέρεις τι σου φταίει.. Ή μάλλον ξέρεις: σου φταίνε τα πάντα! Κι από τραγούδι σε τραγούδι, δεν άργησε το μυαλό να φτάσει και σε σένα. Λες κι έχει μια τάση να γυρνάει σε ιστορίες, να κολλάει ώρες-ώρες και να ψάχνει «πώς» και «γιατί».


Κι όμως μέσα στη μελαγχολία μου δε σκέφτηκα ούτε για ένα λεπτό τις άσχημες στιγμές μας. Αντιθέτως, περνούσαν διαδοχικά σαν εικόνες απ’ το μυαλό μου όλες εκείνες οι μέρες που γελάσαμε, περάσαμε καλά και ένιωθα σαν μικρό παιδί. Και τώρα που έμπλεξα σε αυτόν τον κυκεώνα σκέψεων, σε αυτόν τον λαβύρινθο που το μυαλό μου θα κάνεις ώρες να ξεμπερδέψει, τι κατάλαβα; Κατάλαβα ότι μου λείπεις. Μου λείπεις, γαμώτο. Για πρώτη και τελευταία φορά, απόψε, το παραδέχομαι στον ίδιο μου τον εαυτό.


Βάζω ένα ποτό κι αναλογίζομαι πού πήγε εκείνο το όμορφο δέσιμο, εκείνες οι στιγμές που σου ήμουν απαραίτητη. Δεν είναι ότι σε θέλω πίσω ούτε ότι το παρόν με απογοητεύει, ίσα-ίσα το αντίθετο. Δε νιώθω πια θλίψη, όσα δάκρυα σπατάλησα ήταν ήδη αρκετά για σένα. Μόνο μια γλυκιά νοσταλγία, στιγμές που είχα ξεχάσει και τώρα, όταν ξαναπερνάν απ’ το μυαλό μου, μου ψιλοχαλάνε τη διάθεση.


Παίρνω το κινητό στο χέρι και θέλω να σου στείλω, να μάθω αν είσαι καλά, αν περνάς όμορφα. Ή μήπως αυτό που με νοιάζει είναι αν περνάς καλύτερα από ό,τι μαζί μου; Κι αν η απάντηση είναι «Ναι» είμαι άραγε έτοιμη να τη δεχτώ; Πληκτρολογώ ένα μήνυμα: «Μου λείπεις παραπάνω από όσο περίμενα…». Κι όμως δεν το στέλνω, το κοιτάζω απλώς στην οθόνη του κινητού μου με παραλήπτη εσένα κι αναλογίζομαι πόσο καιρό έχω να σου στείλω μήνυμα. Τι με έπιασε και τα σκέφτομαι όλα αυτά βραδιάτικα; Καλύτερα να είχα βγει, το ξέρω.


Κι όμως δεν το μετανιώνω. Άραγε σκέφτεσαι κι εσύ πού και πού τα ίδια; Όχι, δεν είμαι για πισωγυρίσματα, αλλά η μελαγχολία που με πιάνει κάποιες ώρες είναι ανεξήγητη. Μου αρέσει που ακόμα νιώθω πως υπάρχεις, ακόμα κι αν είσαι σε διαφορετική γωνιά μες στη γη. Που περιμένω να χτυπήσει το τηλέφωνο και να είσαι εσύ, να με πάρεις να μου πεις καλημέρα, να μου κάνεις παρέα να μην είμαι μόνη μου, να μου πεις πως περιμένεις πώς και πώς πότε θα βρεθούμε.


Από ποτό σε ποτό θα περάσουν κι απόψε οι ώρες. Όχι, δεν πίνω για σένα, δεν έχω γίνει και δε θα γίνω ποτέ αλκοολική για να ξεχάσω. Κι αυτό γιατί δε θέλω να ξεχάσω. Ήσουν ένα όμορφο κομμάτι που δε βρίσκω λόγο να κάνω σαν να μην υπάρχει. Ξεχνάμε ό,τι μας πονάει, ό,τι δε θέλουμε να θυμόμαστε, αυτά που μετανιώσαμε ή αυτά που μας πλήγωσαν τόσο πολύ που δεν αντέχουμε να τα ξανασκεφτούμε.


Εσύ, ήσουν απλώς μία όμορφη ιστορία. Κι όλα τα «για πάντα» που είπαμε δεν τα λησμονώ ούτε τα αναζητώ πια. Ο χρόνος, αγάπη μου, είναι σχετικός και θα είναι πάντα σχετικός. Το δικό μας για πάντα ήταν το «για όσο κρατήσει». Κι ήταν όμορφο, πολύ όμορφο για να το ξεχάσω.


Δε με πειράζουν οι υποσχέσεις που δεν κράτησες, οι όρκοι που αθέτησες, το μήνυμα που δεν έστειλες ποτέ για να μάθεις αν είμαι καλά. Ούτως ή άλλως, δεν έχουν κανένα νόημα τώρα πια. Το μόνο που με πειράζει, είναι ότι ώρες- ώρες οι μικρές καθημερινές στιγμές μαζί σου, αυτές που εσύ αποκαλούσες «συνήθειες», μου λείπουν.. Ίσως τελικά και να μου λείπουν παραπάνω από όσο περίμενα…



Συντάκτης: Βασιλική Γουγούλα

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη






loading...
« PREV
NEXT »