Latest News

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Ψέματα έλεγα, τελικά σ’ αγαπάω…

«Πως είσαι;» «Αρκετά καλά.» Ψέματα, ψέματα…






Ψέματα σου είπα εκείνο το βράδυ όταν με ρώτησες αν είμαι καλά.


Όχι, δεν ήμουν.

Συνένοχοι στο ψέμα μου, το ασήκωτο κρύο ενός Δεκέμβρη, μια περίεργη ντροπή που έστεκε μπροστά από τον σίγουρο εαυτό μου, μία αντιδραστική αδιαφορία, μια στεναχώρια απ’ όσα έπνιξα και αρκετή απογοήτευση απ’ όσα ήξερα πως δεν θα ακούσω.

Ψέματα είπε το βλέμμα μου μη θέλοντας να στραφεί σε σένα.
Ήθελα να σε δω. Να με δεις δεν ήθελα.

Είναι αστείο, μπερδεύομαι φαίνεται, νομίζω πως έτσι γίνομαι αόρατη. Ψεύτικος ο τοίχος μου, αντίδραση στον δικό σου, γιατί δεν θέλω να κοπανάω το κεφάλι μου ,η τυφλή, ευχόμενη να γίνει πόρτα.

Ψέματα, εγώ η ειλικρινής, είπα στον εαυτό μου πως θα μπορούσα να κοιμηθώ μέσα σε μια αγκαλιά χωρίς να δεθώ ούτε λίγο. Ψέματα στον εαυτό μου, εγώ η λάτρης της αυτογνωσίας, μάλλον δεν με γνωρίζω πια καθόλου. Με έχασα μπλεγμένη ανάμεσα στο χρώμα και στο άχρωμο, μέσα σε λέξεις και πράξεις που δεν ταυτίστηκαν, μέσα σε στιγμές που ποτέ δεν ταίριαξαν, μέσα σε ελπιδοφόρα ξεκινήματα που σαν άδοξα τέλη με αποχαιρέτησαν.

Μπερδεμένη από το χάος που πάντα με τραβάει κοντά του ενώ προσεύχομαι για λίγη τάξη. Από τους σκοτεινούς δρόμους με ταμπέλες που γράφουν κίνδυνος και πάντα τρέχω μέσα τους χωρίς φακό. Μπερδεμένη από εμένα. Και ίσως όλα αυτά να είναι ψέματα. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω την αλήθεια από το ψέμα μέσα στο χάος που κουβαλάω στο κεφάλι μου.

Εγώ η ειλικρινής…σήμερα σε αγαπάω, χθες σε μισούσα, αύριο ποιος ξέρει; Ακόμη και οι τοίχοι στα μέρη που βγαίναμε πιο ειλικρινείς είναι από εμένα. Ουρλιάζουν την αλήθεια, δεν κρύβονται. Σημαδεύονται για πάντα με αυτήν και την φορούν αιώνια. Τολμούν να λερωθούν. Ίσως κάποιος σου φωνάξει την αλήθεια αντί για μένα.

Φύγε λοιπόν, σε παρακαλώ.

Την ένιωσα την χημική σου σύσταση και ίσως χανόμουν μέσα στην αντίδραση ενός επιτυχημένου πειράματος. Δεν θέλω να χαθώ, γιατί θα χαθώ μόνη. Το δικό σου στοιχείο θα υπερισχύσει δυνατότερο. Δεν θέλω να χαθώ γιατί δεν θα χαθείς μαζί μου. Θες και κάτι αληθινό; 

Ένα πλαστό αντίγραφο σκότους είσαι για μένα, για να κρύβομαι μέσα στην νύχτα που πλάθεις, γιατί δεν θέλω να με λούσει η μέρα. Μια παροδική απασχόληση για το μυαλό μου γιατί είναι ερημικοί οι ρομαντικοί του δρόμοι και εσύ προσδίδεις απλά μια αίσθηση πολυκοσμίας. Ένας εγωισμός είναι που δεν έτρεξες στον δρόμο να με προφτάσεις, όχι επειδή θέλω να βαδίσουμε μαζί αλλά γιατί δεν μ’ άρεσε να βαδίζω μόνη.

Μια φαντασία ενός χαρακτήρα είσαι που έπαιξε σε χίλιες ταινίες γιατί είχες τις προδιαγραφές του μυστηρίου για τον ρόλο. Σε σκηνές παραμυθιού, σε όνειρα ζωντανά.

Μα δεν υπήρξες πουθενά πέρα από εκεί. Γιατί δεν είναι εσύ. Εσύ είσαι κάτι ξένο, που δεν πρόλαβα να γνωρίσω. Γνωστοί και άγνωστοι, γνωρισμένοι μέσα σε μια ψευδαίσθηση, να χαμογελάω με τις νεκρές μακρινές λέξεις σου που καλύπτοντας πειστικά την απουσία σου, αφήνοντας στον νου μου την δουλειά να τις πλέξουν με λίγη ζωή.

Δε σ’ αγαπάω άκου με, αγαπώ όσα θα μπορούσες να είσαι μα όχι εσένα. Όχι εσένα… Και όλα αυτά τα έλεγα χτες, χθες που μιλούσα με τον οργισμένο εαυτό μου.

Σήμερα όμως λέω άλλα, μιλώ με μια φωνή που δεν ξέρω αν πιστεύω.

Ειλικρινής ή όχι για σήμερα, το μόνο που μου λέει είναι ‘’ψέματα έλεγα, τελικά σ’ αγαπάω…με μια αγάπη που ποτέ δεν θα γνωρίσεις’’ .



loading...
« PREV
NEXT »