Latest News

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Η ζωή είναι στο τώρα κι εσύ ζεις στο πριν και το μετά φίλε μου!

Γράφει ο Γιάννης Παπαντώνης.
Μια μέρα!
Μια μέρα είναι αυτή που θα σου αλλάξει τα δεδομένα σου. Αυτή που θα σε κάνει να νιώσεις άλλη μια φορά απόλυτα χαμένος.
Να βρίσκεσαι να κάνεις μια ανασκόπηση της ζωής που έζησες.
Ανθρώπους που αγάπησες, στιγμές που σε έχουν ωριμάσει…σε δοκιμάσανε.
Είναι αυτή η φορά που πρέπει να φανείς δυνατός, ώριμος, ψυχρός και συνειδητοποιημένος!
Τόσα πολλά συναισθήματα μαζεμένα, ανάμεικτα και μπερδεμένα, αναμνήσεις ανεξίτηλες στον χρόνο. Τόσο έντονα όλα που σου γεμίζουν το κορμί σου με ρίγος, το μυαλό σου με εικόνες, την καρδιά με χαρές και λύπες. Όσα μπορεί να έχεις βιώσει σε μια ολόκληρη ζωή να τα νιώθεις τώρα σε μια στιγμή!
Είναι αυτές οι στιγμές που μουδιάζουν τα έσω σου και εσύ να επιμένεις να αναζητάς την λύτρωση της ψυχής σου…
Είμαστε όλοι μας κάθε μέρα σε μια συνεχόμενη τρομακτική διαδικασία επιβίωσης, ψάχνοντας πάντα το καλύτερο για εμάς, χωρίς να ξέρουμε και να γνωρίζουμε τελικά τι είναι αυτό το καλύτερο για εμάς.
Χανόμαστε σε αυτά που μας ορίζουν οι πολλοί, σε αυτά που φαντάζουν υπέροχα, πλούσια σε υλικά αγαθά και καταστάσεις γεμάτες άνεση. Δεν κοιτάξαμε ποτέ μέσα μας. Δεν γνωρίσαμε ποτέ τον εαυτό μας στον βαθμό που χρειάζεται, ώστε να είμαστε γνώστες των ηθικών αξιών μας!
Προσπαθούμε μόνο να μάθουμε που νιώθουμε όμορφα και χαρούμενα, επιφανειακά γεμάτοι με ανήθικα ιδεώδη!
Κρίμα για εμάς!
Κρίμα για τον υπέροχο εαυτό μας.
Συνεχίζουμε να χάνουμε τις στιγμές μας που μας δίνουν τις πραγματικά όμορφες προσωπικές χαρές μας.
Βλέπω ανθρώπους γύρω μου κάθε μέρα να νομίζουν και να δείχνουν ότι είναι καλά, μα κοιτάζοντας τους στα μάτια καλά καταλαβαίνεις πως τους λείπουν πολλά…
Κάτι δεν καταλαβαίνουμε τελικά, όλοι μας κάνουμε το ίδιο λάθος. Μας κρατάμε χαμηλά, δεν μας αφήνουμε να βγάλουμε στην επιφάνεια τις αληθινές μας αρετές. Δεν μιλάμε σωστά με τον εαυτό μας, δεν μας ψάχνουμε σοβαρά. Να κάνουμε κινήσεις χωρίς να θέλουμε να δείξουμε κάτι, χωρίς να αποζητάμε την επιβράβευση.
Όλοι κοιτάμε να μας δουν οι υπόλοιποι γύρω μας για να μας πούνε μπράβο και ότι είμαστε ωραίοι. Δεν κοιτάξαμε ποτέ να βρούμε πρώτα από όλα την προσωπική μας ευτυχία για να χαμογελάει η καρδιά μας, τα μέσα μας να χοροπηδάνε από χαρά!
Βαρέθηκα να μας κοιτάω να κινούμαστε άσκοπα και ανούσια. Γεμίσαμε τους εαυτούς μας με εγωισμό. Πιέζουμε το εγώ μας να ανταγωνίζεται με τον διπλανό μας για να γινόμαστε ολοένα καλύτεροι από τους άλλους και όχι να γινόμαστε καλύτεροι από αυτό που ήμασταν εμείς εχθές. Να τα κάνουμε όλα δήθεν και καλά.
Αλλάξαμε… και έχουμε μείνει πλέον όλοι μόνοι μας να χειροκροτάμε ο καθένας τον εαυτό του…
Που είναι όλοι αυτοί που κάποτε σε θαύμαζαν; Που είναι όλοι αυτοί που επικροτούσαν τις επιτυχίες σου; Τότε που ήσουν εσύ! Που είναι οι επιτυχίες σου που έχεις κάνει μέχρι τώρα;
Έχουν χαθεί, πάλιωσαν, έφυγαν, ξέφτισαν και ξεθώριασαν!
Το μόνο που έχει μείνει, είναι οι αμυδρές αναμνήσεις και πάνω από όλα έμεινες εσύ να παρηγορείς τον ίδιο σου τον εαυτό!
Κουρασμένος από την ζωή που πρόσφερες εσύ σε εσένα και απατημένος πάλι από τις δικές προσδοκίες, συνεχίζεις να κοιτάς φυσικά μια άλλη αρχή, ίδια με την προηγούμενη. Να διορθώνεις πάλι μόνο την επιφάνεια, μόνο αυτό που βλέπουν οι πολλοί.
Το μέσα σου πονάει και δεν του δίνεις σημασία, δεν του δίνεις καμία ματιά για να του απαλύνεις τον πόνο, παρά μόνο του δίνεις προσωπικές οπτασίες και το μυαλό σου παραμένει στην δικιά του θαλπωρή, που εσύ ξανά του προσφέρεις. Να βρίσκετε χαμένο μέσα στα πρέπει και τα γιατί. Να κοιτάει την λογική και να το πονάει η αλήθεια της ψυχής σου!
Είναι δύσκολο για το μυαλό να βάλει την τάξη μόνο του. Δεν μπορεί να πάει κόντρα στην καρδιά σου, ούτε να της επιβληθεί. Και αισθάνεται κουρασμένο και ανήμπορο…σε τραβάει στα χειρότερα μονοπάτια. Σε επιλογές που δεν αναζήτησες ποτέ σου. Εσύ το μόνο που κάνεις, χαρίζοντας για ακόμα μια φορά ψεύτικες ελπίδες στο εγώ σου, είναι να ακολουθείς όλα αυτά που δεν σου χρειάζονται, όλα αυτά που τελικά θα σε αφήσουν κενό!
Μεγαλώνουμε! Μεγαλώνουμε και συνέχεια βρισκόμαστε στο ίδιο επίπεδο. Βρισκόμαστε να είμαστε ακόμα παιδιά σε σώμα ενήλικα. Να μαθαίνουμε ακόμα, να παίζουμε ακόμα παιχνίδια χαζά, χάνοντας την σοβαρότητα της ψυχής μας που μας προσφέρει η ζωή.
Και τις χάνουμε απλά γιατί διαρκώς κοιτάμε το μετά!
Ένα μετά που δεν ξέρουμε αν θα προλάβουμε να το ζήσουμε.
Η στιγμή είναι που μετράει, η στιγμή έχει όλη την ουσία φίλε μου!
Η στιγμή είναι το τώρα… τώρα που γράφω, τώρα που με διαβάζεις!
Την απολαμβάνω και την ζω τώρα εδώ και την λατρεύω, απόλαυσε την και εσύ την ώρα που θα με βρεις και θα με διαβάζεις!
Μην σκέφτεσαι τι θα γίνει μετά, το μετά θα έρθει και αυτό στην ώρα του και θα το νιώσεις και θα το ζήσεις και αυτό, αλλά μην χάνεις το τώρα, νιώσε το έντονα, άσε το ”είναι” σου να του δώσει όλη την προσοχή του, ψάξε να δεις στις στιγμές σου τι θέλουν να σου δώσουν, όλες έχουν κάτι υπέροχο να σου πουν… σου μιλάνε πάντα!!!
Μάθε τον εαυτό σου και δώσε του όσα ακριβώς πραγματικά χρειάζεται!
Εγώ αυτό προσπαθώ να πετύχω χρόνια τώρα και ήρθε πάλι αυτή η μέρα, αυτή η στιγμή, να κάνω αυτό το κάτι για εμένα, να ψάξω να με βρω…
Ταξιδεύω πάλι, όχι με τα θέλω του κόσμου και τα πρέπει, αλλά τα δικά μου. Ταξιδεύω με τον εαυτό μου και την υπέροχη δύσκολη ζωή μου, με τα θέλω της καρδιάς μου!
Μάθε να φεύγεις από όσα σε πνίγουν, μάθε να αλλάζεις σελίδες αν το ζητάει η καρδιά σου, χωρίς να αφήνεις έξω τις αξίες σου και τα θέλω που σε κάνουν να χαμογελάς ολόκληρος, να μην χάνεις την στιγμή.
Να αφήνεις το παρελθόν να φεύγει και το μέλλον να περιμένει, να ζεις αυτό που νιώθει η καρδιά σου στο έπακρο! Εμένα η καρδιά δεν με πρόδωσε ποτέ, αλλά ούτε και εγώ! Δεν μας ένοιαξε ποτέ τι θα πουν οι γύρω μας, αρκεί να χαμογελάμε μαζί, μάθε να είσαι ευτυχισμένος με εσένα και θα είναι συνάμα όλοι γύρω σου, αυτοί που νιώθουν θα σε κοιτάνε στα μάτια και θα χαμογελάν μαζί σου!
Η ζωή είναι στο τώρα, στο σήμερα.. σε αυτή την ώρα που τα λέμε μαζί.
Ακόμα και όσα διάβασες ανήκουν και αυτά στο παρελθόν!
Γύρνα λοιπόν τώρα στο παρόν!!!
”Ξεκίνα και εσύ το δικό σου μοναδικό ταξίδι και ίσως κάποια μέρα να συναντηθούν οι δρόμοι μας και να είμαστε ευγνώμων, να χαμογελάμε με τις επιτυχίες του διπλανού μας, χωρίς ανταγωνισμούς και ζήλιες, χωρίς ψεύτικα προφίλ, μόνο με αυτό που είμαστε! Όποιοι και να είμαστε, φτάνει να σε ξέρεις καλά εσύ και να εκφράζεσαι με σεβασμό και αγάπη!!!
Εγώ αυτός είμαι και ας με λένε ονειροπόλο! Θα χαρώ πολύ να συναντηθούμε στους δρόμους της ζωής…να συναντηθούμε στο τώρα, όχι στο χθες μα ούτε και στο αύριο…”

LoveLetters
loading...
« PREV
NEXT »