Latest News

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Μην ταΐζεις τον έρωτα με λόγια. Δώστου στιγμές και πράξεις.

Γράφει ο Κωστής Παναγιωτόπουλος

Επιτέλους! Η ώρα πήγε 21:00 και εσύ ετοιμάζεσαι να φύγεις από την δουλειά. Ο καθένας θα αισθανόταν ανακούφιση.
Μία ακόμη μέρα έφτασε στο τέλος της. 
Όχι για σένα, εσύ θα πρέπει να μπεις στο αυτοκίνητο για να φτάσεις στον καναπέ, όπου για ακόμη ένα βράδυ θα χωθείς στην αγκαλιά του.

Βάζεις το κλειδί στη μηχανή και είσαι έτοιμος να ξεκινήσεις με έναν κόμπο στο στομάχι.
Το ραδιόφωνο ξεκινά να παίζει το ίδιο τραγούδι που άκουσες και την τελευταία φορά που οδήγησες.

Η ίδια διαδρομή, που για άλλους θα διαρκούσε 15 λεπτά, για σένα διαρκεί μία και πλέον ώρα.
Το ίδιο τραγούδι ξανά και ξανά…
Τα φώτα της πόλης αρχίζουν να σβήνουν και το φως του φεγγαριού, καθώς αντανακλά πάνω στην σχεδόν ακίνητη θάλασσα, σε συντροφεύει.
Δεν τραγουδάς τους στίχους, τους φωνάζεις, μπας και βγει από μέσα σου όλος αυτός ο οδυρμός, όλο αυτό το συναίσθημα που το εξωτερικεύει η ψυχή σου μέσα από το συγκεκριμένο τραγούδι.

Έτσι είναι ο άνθρωπος.
Είναι στο DNA του να κρύβει συναισθήματα και επιθυμίες στο βάθος του μυαλού και της καρδιάς του, με την ψυχή να παλεύει να τα βγάλει προς τα έξω.

Όσο καλά κρυμμένα και αν νομίζουμε πως τα έχουμε, θα έρθει ένα μέρος, ένα τραγούδι, μια στιχομυθία, που θα μας φανερώσει όλα όσα θεωρούσαμε θαμμένα. Αυτό όμως δεν είναι και το νόημα του έρωτα;
Αυτό δεν είναι που κάνει αυτόν τον φτερωτό τύπο με το χαζό τόξο τόσο ξεχωριστό;

Ο έρωτας είναι το νεογέννητο μωρό της αγάπης, όσο καλύτερα το φροντίσεις, τόσο πιο δυνατό θα γίνει όταν μεγαλώσει και θα έρθει η σειρά του να σου ανταποδώσει όλα αυτά που του πρόσφερες όταν σε είχε ανάγκη.

Τάισε το στοργή, στιγμές, αγκαλιές, φιλιά, χάδια, μα όχι λόγια.
Τα λόγια θα τιθασεύουν την πείνα του έρωτα, αλλά, στο 99% των περιπτώσεων, αφήνουν νηστική την ακόρεστη πείνα της αγάπης για αναμνήσεις, για στιγμές που θα την κάνουν να κρατηθεί δυνατή και ζωντανή σε μια δύσκολη στιγμή που κάποτε σίγουρα θα έρθει.

Ακούστε, λοιπόν, όχι το αγαπημένο σας τραγούδι, αλλά αυτό με το οποίο η ψυχή σας αφήνεται ελεύθερη, αυτό με το οποίο νοιώθετε έναν δυνατό και σίγουρα επίπονο κόμπο στο στομάχι. Ακούστε το κρατώντας τα μάτια σας κλειστά, χωρίς να το σιγοτραγουδάτε. Αφήστε απλά την ψυχή σας να σας πάει εκεί που ξέρει αυτή, εκεί που εσείς οι ίδιοι δεν πιστεύατε ότι θα μπορέσετε να φτάσετε ποτέ.

Πολλές φορές μπορεί και να μας τρομάζει ο δρόμος όσο και ο προορισμός, αλλά στο κάτω κάτω αυτό είναι που υποσυνείδητα θέλουμε. Ας αφήσουμε στην άκρη τον εγωισμό.

Γιατί πρέπει να κερδίζει τον αγώνα με την καρδιά και τα θέλω μας; Γιατί πρέπει να κρυβόμαστε από όλα αυτά που η ψυχή και η καρδιά μας ξέρουν ότι θα είμαστε ευτυχισμένοι;

Κερδίζουμε μια εύκολη και συνάμα πρόσκαιρη ευχαρίστηση με τον εγωισμό και μετά πέφτουμε με την διπλάσια ταχύτητα στον τοίχο του.

Αφήστε τα όλα, πάρτε το αυτοκίνητο, βάλτε στην playlist σας κομμάτια τα οποία σημαίνουν κάτι για εσάς και ξεκινήστε να πάτε σε ένα μέρος γεμάτο από αναμνήσεις.

Εκεί θα δείτε αν πραγματικά κάτι έχει τελειώσει ή όχι…

loading...
« PREV
NEXT »