Latest News

Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

Παντρεμένος ή όχι, αυτό πρέπει να το διαβάσετε

Aυτό το γράμμα ενός συζύγου για το μαρτύριο που περνούσε η γυναίκα του κάνει το γύρο του διαδικτύου εδώ και 10 χρόνια. Λέγεται πως κυκλοφόρησε πρώτη φορά στη Μαλαισία και ο συγγραφέας παραμένει ανώνυμος, αλλά αλλάζει τη ζωή όσων το διαβάζουν.

Κι αυτό γιατί περιέχει ένα σπουδαίο μήνυμα…

30 Μέρες που κουβάλησα τη γυναίκα μου.

Γύρισα σπίτι ένα βράδυ και την ώρα που η γυναίκα μου μου σέρβιρε το βραδινό μας, της κράτησα το χέρι και της είπα “Θέλω διαζύγιο.” Δεν έδειξε να την ενοχλούν τα λόγια μου. Αντί για αυτό, με ρώτησε τον λόγο. Απέφυγα την ερώτηση και αυτό την εξαγρίωσε. Έριξε κάτω τα τσόπστικ και μου φώναξε “Δεν είσαι άντρας!”. Δεν μιλούσαμε ο ένας στον άλλο για το υπόλοιπο βράδυ. Έκλαιγε. Ήξερα ότι ήθελα να μάθει τί είχε συμβεί στο γάμο της, αλλά μετά βίας θα μπορούσα να της δώσω μια απάντηση. Δεν την αγαπούσα πια. Απλά τη λυπόμουν.

Με ένα βαθύ αίσθημα ενοχής, έφτιαξα τα χαρτιά του διαζυγίου, σύμφωνα με τα οποία θα μπορούσε να κρατήσει το σπίτι, το αμάξι και το 30% του εισοδήματος της εταιρίας. Της έδωσα τα χαρτιά και αφού τα κοίταξε τα έσκισε. Εκείνη η γυναίκα που είχε ζήσει 10 χρόνια της ζωής της μαζί μου ήταν μια άγνωστη πλέον. Ένιωσα να λυπάμαι για τα χρόνια που είχε σπαταλήσει μαζί μου, τα αποθέματά της και την ενέργεια που μου είχε αφιερώσει, αλλά δεν μπορούσα να πάρω πίσω όσα είχα πει. Στο τέλος έκλαψε δυνατά μπροστά μου, το οποίο ήταν και αυτό που περίμενα να δω από την πρώτη στιγμή, ώστε η ιδέα του διαζυγίου να μοιάζει πιο αληθινή.

Την επόμενη μέρα γύρισα αργά από τη δουλειά και τη βρήκα να γράφει κάτι στο τραπέζι. Δεν είχε ετοιμάσει φαγητό κι έτσι πήγα κατευθείαν για ύπνο.

Το πρωί μου παρουσίασε τους όρους του διαζυγίου. Δεν ήθελε τίποτα από μένα, αλλά απαιτούσε για τον επόμενο μήνα να προσπαθήσουμε να ζήσουμε όσο πιο κανονικά γινόταν μαζί. Οι λόγοι της ήταν απλοί. Ο γιος μας σε ένα μήνα θα έδινε εξετάσεις στο σχολείο και δεν ήθελε να τον αναστατώσουμε με τη διάλυση του γάμου μας.

Μου ζήτησε επίσης να θυμηθώ πώς την είχα μεταφέρει στο υπνοδωμάτιό μας κρατώντας την στα χέρια μου την ημέρα του γάμου μας και απαιτούσε να το κάνω αυτή τη φορά από το υπνοδωμάτιο προς την πόρτα κάθε πρωί για τον επόμενο μήνα. Πίστεψα ότι είχε τρελαθεί, αλλά αποφάσισα να συμφωνήσω για να κάνω βιώσιμες τις τελευταίες μέρες μας μαζί.

Κι οι δυο ήμασταν αδέξιοι όταν την κουβάλησα την πρώτη φορά, αλλά ο γιος μας έδειχνε χαρούμενος “Ο μπαμπάς κουβαλάει τη μαμά στα χέρια του” φώναζε χειροκροτώντας. Τα λόγια του με γέμιζαν πόνο. Την κουβάλησα από το δωμάτιο στο σαλόνι και από εκεί στην πόρτα. Έκλεισε τα μάτια της και μου είπε “Μην πεις στο γιο μας για το διαζύγιο.” Έγνεψα ναι και την άφησα κάτω μπροστά στην πόρτα.

Την επόμενη μέρα ήμασταν λιγότερο αδέξιοι. Έγειρε στο στήθος μου και μύριζα τη μπλούζα της. Συνειδητοποίησα πόσο καιρό είχα να της ρίξω μια ματιά. Δεν ήταν πια νέα. Είχε λεπτές ρυτίδες στο πρόσωπό της και τα μαλλιά της είχαν αρχίσει να γκριζάρουν. Ο γάμος μας την είχε εξαντλήσει. Για μια στιγμή αναρωτήθηκα τί κακό της είχα κάνει.


Την τέταρτη μέρα που την κουβάλησα, ένιωσα μια αίσθηση οικειότητας να επιστρέφει. Ήταν η γυναίκα που μου είχε χαρίσει 10 χρόνια από τη ζωή μας. Την πέμπτη και έκτη μέρα, κατάλαβα ότι αυτή η αίσθηση όλο και μεγάλωνε. Ήταν όλο και πιο εύκολο να την κουβαλάω καθώς πέρναγε ο καιρός και κατάλαβα ότι είχε αδυνατίσει πολύ.

Ένα πρωί με χτύπησε εκείνη η σκέψη ότι έθαβε μέσα της τόση πίκρα και πόνο, που χωρίς να το σκεφτώ της άγγιξα το χέρι. Μπήκε μέσα ο γιος μας και είπε “Μπαμπά, ήρθε η ώρα να κουβαλήσεις πάλι τη μαμά!”

Για εκείνον, το να με βλέπει να το κάνω αυτό, είχε γίνει ένα σημαντικό κομμάτι των πρωινών. Η γυναίκα μου έγνεψε στο γιο μας να πλησιάσει και τον αγκάλιασε σφιχτά. Έστρεψα το πρόσωπό μου αλλού γιατί φοβήθηκα ότι θα άλλαζα γνώμη βλέποντας εκείνο το θέαμα. Την κουβάλησα και το χέρι της τυλίχτηκε ενστικτωδώς γύρω από το λαιμό μου. Κράτησα το σώμα της σφιχτά όπως τη μέρα του γάμου μας.

Την τελευταία μέρα που την κουβάλησα δεν μπορούσα να κάνω βήμα. Ήξερα τι έπρεπε να γίνει. Πήγα στο σπίτι της Jane, της ερωμένης μου, και της είπα ότι δεν μπορούσα να χωρίσω τη γυναίκα μου πια.

Όλα ήταν πλέον ξεκάθαρα. Είχα κουβαλήσει τη γυναίκα μου στο σπίτι μας την ημέρα του γάμου μας και θα την κουβαλούσα μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος. Στο δρόμο αγόρασα ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα και όταν ο ανθοπώλης με ρώτησε τί να γράψει στην κάρτα του είπα “Θα σε κουβαλάω κάθε πρωί μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος.”

Γύρισα σπίτι με λουλούδια στα χέρια μου και ένα μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Αλλά η γυναίκα μου είχε πεθάνει στον ύπνο της. Αποδείχθηκε ότι εδώ και καιρό πάλευε με τον καρκίνο, αλλά εγώ ήμουν πολύ απασχολημένος με τη Jane για να το προσέξω. Ήξερε ότι σύντομα θα πέθαινε και ήθελε να με γλιτώσει από την αρνητική αντίδραση του γιου μας με ένα διαζύγιο. Στα μάτια του γιου μας θα ήμουν ακόμα τουλάχιστον ένας καταπληκτικός σύζυγος. Την κουβάλησα για μια τελευταία φορά.

Οι μικρές λεπτομέρειες των ζωών μας που είχα σκεφτεί αρχικά ότι ήταν ασήμαντες και βαρετές, είναι τελικά αυτές που μετράνε σε μια σχέση. Ούτε το σπίτι, ούτε το αμάξι, ούτε τα χρήματα. Αυτά όλα φτιάχνουν το περιβάλλον που θα φιλοξενεί την ευτυχία, αλλά δεν την γεννάνε από μόνα τους.

Γι’αυτό βρείτε χρόνο για τον φίλο και σύντροφό σας και κάντε αυτά τα μικρά πράγματα που χτίζουν την οικειότητα. Πολλοί άνθρωποι περνάμε μια ζωή χωρίς να καταλάβουμε πόσο κοντά ήμασταν στην ευτυχία.

διαφορετικό

Πηγή: www.diaforetiko.gr |
loading...
« PREV
NEXT »