Latest News

Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

Πόσο καιρό ακόμη θα ονειρεύομαι ότι είσαι δίπλα μου;

Της Μιρένας Πατρού.

Ξύπνησε μέσα στον ύπνο της, ζαλισμένη και ιδρωμένη. Πάλι τα ίδια! Κάθε βράδυ η ίδια ιστορία, το ίδιο βασανιστικό όνειρο, η ίδια βασανιστική κατάσταση.

Πάλι τον έβλεπε και τον ένιωθε δίπλα της, τόσο κοντά της. Πάλι ένα παραπλανητικό όνειρο· την πήρε αγκαλιά κι αυτή βυθίστηκε μέσα της. Άφησε κάθε ενδοιασμό στην άκρη και αφέθηκε στο άγγιγμά του, όπως παλιά. Πόσο της είχε λείψει! Τώρα το καταλάβαινε. Τόσο καιρό μακριά του ένιωθε πως ζούσε μηχανικά, πως απλά περνούσε ο καιρός κι αυτή μαζί του. Τον έβλεπε παντού· στα βλέμματα των περαστικών, στα χαμόγελά τους.

Η σκιά του την ακολουθούσε παντού. Και να τώρα που ήταν δίπλα της, την άγγιζε και τον ένιωθε. Τη φιλούσε κι έλιωνε. Ένιωθε την ανάσα του στο σώμα της, στο λαιμό της. Τα δάχτυλά της χάϊδεψαν τα μαλλιά του, το χαμόγελό του. Ήταν εκεί! Όλος δικός της, όπως παλιά. Της χαμογελούσε τόσο γλυκά, τόσο τρυφερά. Δεν άντεξε. Λύγισε! Ξέσπασε! Δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλά της. Εκείνος της τα σκούπισε και την διαβεβαίωσε πως δεν θα φύγει ξανά από δίπλα της, πως δεν θα κάνει το ίδιο λάθος δεύτερη φορά.

Ξαφνικά το δωμάτιο σκοτείνιασε. Ο ήλιος χάθηκε και μαύρα σύννεφα κάλυψαν τα πάντα. Οι ψιχάλες μετατράπηκαν σε καταιγίδα. Δυνατοί θόρυβοι ακούγονταν μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο· κεραυνοί και αστραπές, φουρτουνιασμένα μάτια και πλοία που βυθίζονταν. Το σκηνικό είχε αλλάξει. Εκείνος χάθηκε από δίπλα της, ξανά! Δεν κράτησε το λόγο του. Έφυγε και την άφησε πάλι!

Ξύπνησε τρομαγμένη, εγκαταλελειμμένη, προδωμένη, με μια πληγή βαθιά χαραγμένη στην ψυχή. Πονούσε σε όλο της το σώμα· τα χάδια του είχαν γίνει μαχαίρια, πληγώνοντάς την παντού, το ίδιο και τα λόγια του. Το όνειρο έγινε εφιάλτης! Ένας εφιάλτης… Το ίδιο όνειρο κάθε βράδυ…ευχή και κατάρα…

loading...
« PREV
NEXT »