Latest News

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Μεγάλωσες παιδί μου κι εγώ σε καμαρώνω που περπατάς το δικό σου δρόμο.

Σε καμαρώνω παιδί μου βλέποντάς σε να μεγαλώνεις μέρα με τη μέρα.

Γράφει η ψυχολόγος Άρτεμις Βαμβουνάκη.

Τι να πρωτοθυμηθώ από τον καιρό που σε κράταγα τόσο δα μικρούλι στην αγκαλιά μου; Θυμάσαι άραγε που σου μιλούσα και πετούσα στα σύννεφα σαν μου χαμογελούσες; 

Μικρό και απροστάτευτο πλασματάκι ήσουν που ζητούσες την αγάπη και τη φροντίδα μου. Και ήμουν εκεί για σένα, σώμα και ψυχή. Τις νύχτες αναρωτιόμουν πότε θα μεγαλώσεις και συ.

Θυμάμαι τότε μου φαινόταν πολύ μακρινό.
Μα μεγάλωσες καμάρι μου.Και ούτε που κατάλαβα πώς κύλησε ο καιρός. Να ξέρεις πως σε καμαρώνω καθημερινά.

Σε θαυμάζω κρυφά και φανερά γι’ αυτό που είσαι. Ξεκίνησες δειλά δειλά τα πρώτα σου βήματα εκεί έξω, στο δρόμο της ζωής.

Περπατάς μονάχο δίχως να χρειάζεται κάθε φορά να σου δίνω νερό να ξεδιψάσεις ή να σε ταΐζω για να χορτάσεις. Δε σου κρατώ το χέρι μη τυχόν και πέσεις στα πρώτα σου μικρά βηματάκια.

Προχωράς στον έξω κόσμο και εγώ απλά σε παρατηρώ και σε καθοδηγώ μονάχα αν χρειαστεί.
Είμαι περήφανη για σένα παιδί μου. Σου εύχομαι πάντοτε να πετάς στα ψηλά σαν αετός καμάρι μου , να κοιτάς μακριά και να ονειρεύεσαι.

Μη χαμηλώνεις το βλέμμα και τις φτερούγες σου ποτέ από φόβο. Μην τρομάζεις στην πρώτη αναποδιά.
Να εξερευνείς το άγνωστο, να γνωρίζεις τον κόσμο, να κερδίζεις, να χάνεις στη ζωή, μα προπάντων να την μαθαίνεις και να την αγαπάς.







loading...
« PREV
NEXT »