Latest News

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Να είμαστε καλά… Και μέσα μου να σαπίζω.

Πέρασε κι αυτό…

Όπως περνούν τόσα και τόσα.

Της Νίκης Ταγκάλου.


Η ζωή συνεχίζεται, ο καθημερινός αγώνας πάντα στη θέση του. Αυτά τα μάτια όμως, άλλαξαν. Πέτρωσε το βλέμμα, άδειασε. Παγωνιά βγαίνει από μέσα και σίγουρα φίλε μου, η καρδιά είναι που τα τιμωρεί.

Να είμαστε καλά! Μια πρόταση που βγαίνει από το στόμα μου μηχανικά πια σαν φτηνή ηχογράφηση. Να είμαι, να προσπαθώ τουλάχιστον… Με λύπες να κρέμονται από πάνω μου σαν σταφύλια, τόσο βαριά που καθιστούν δύσκολο το βήμα μου.

Και περπατάω και περπατάω και πάντα το δέντρο μου γίνεται βαρύτερο.
Να είμαστε καλά! … Και μέσα μου να σαπίζω.

Να είμαστε καλά! …Και να χαμογελάω σαν κούκλα βιτρίνας, να δείχνω τα δόντια μου και η γλώσσα μου να κλαίει.

Να ματώνω δάχτυλα για να μη ματώσω τα μάτια μου ξεριζώνοντάς τα.
Κατά τα άλλα, πέρασε κι αυτό και φθείρω τη ζωή μου μέσα στην λιποταξία του μυαλού μου που αρνείται να μου κάνει το χατίρι να δεχθεί και να κατανοήσει την πραγματικότητα που μας έσυρε μαζί της.
Και στέκομαι τώρα πια σε ένα κατώφλι, που μόνο νύχτα είναι και κοιτάζω μια θάλασσα από ψηλά γιατί αν θελήσω να πάω δίπλα της θα γίνω ένα με εκείνη.
Πέρασε κι αυτό… και τίποτα δεν περνάει…
Αιχμάλωτη μέσα σε κείμενα με άσχημο τέλος και εσύ να διαβάζεις μόνο την αρχή.
Εσύ να ζεις μέρα και εγώ μόνο νύχτα και ποτέ η μια να μην διαδέχεται την άλλη.
Πως θα βρεθούμε έτσι ;
Σε μίσησα πολύ, έχοντας ήδη γίνει ένα με εσένα και ζώντας σε ένα παράλληλο σύμπαν μαζί σου, μια ο κλέφτης εσύ, μια το θύμα εγώ και αντίστροφα.
Σου κλέβω λέξεις εγώ, μου κλέβεις μνήμες εσύ μέχρι να αδειάσει ο ένας από τον άλλον, να καταστραφούμε τελείως και να ξαναγίνουμε μαζί…




loading...
« PREV
NEXT »