Latest News

Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

Ονειρεύτηκα ολόκληρη ζωή μαζί σου…

Ονειρεύτηκα ολόκληρη ζωή μαζί σου…

Ονειρεύτηκα ένα μικρό σπιτάκι, κάπου κοντά στην θάλασσα ή ένα νεοκλασικό κάπου κρυμμένο στα στενά της Πλάκας. 

Της Μαρίας Σμυρνιωτάκη

Πέτρινο κατά προτίμηση και στις δύο περιπτώσεις, με κάτασπρα παράθυρα. Με μία μεγάλη ξύλινη πόρτα, έτσι ώστε κάθε φορά που θα τη διαβαίναμε, θα σκεφτόμουν πόσο μικροί φαντάζουμε απέναντι στην αγάπη που νιώθουμε. Με ένα μεγάλο μπαλκόνι ή μία μεγάλη αυλή, για να σε βλέπω να περπατάς τα δειλινά ρουφώντας τον καπνό απ’ το τσιγάρο σου κι αναλογιζόμενος την ευτυχία μας.

Ονειρεύτηκα ολόκληρη ζωή μαζί σου…

Έναν μικρόσωμο σκύλο να κυκλοφορεί στα πόδια μας και τα βράδια να παλεύει να διασπάσει την αγκαλιά μας για να χωθεί ανάμεσά μας. Ένα κίτρινο καναρίνι να περιφέρεται μέσα στο μεγάλο του κλουβί, που με παρακάλεσες να σε βοηθήσω να φτιάξεις. Και κάπου μέσα σ’ όλα αυτά να σε βλέπω καθιστό στο γραφείο σου και να γράφεις στη γραφομηχανή, που με τόση αγάπη σου είχα αγοράσει στα γενέθλιά σου.

Να περνάς από μπροστά μου και να παρατηρώ την λάμψη που αναδύει η ψυχή σου και να επιβεβαιώνω πως όλη μου η ύπαρξη ολοκληρώνεται μονάχα μέσα από τη δική σου παρουσία! Να σε βλέπω να σκαλίζεις τον κήπο μας ή να φροντίζεις τα λουλούδια μας – που τόσο αγαπάς- κι εγώ να σου προσφέρω καφέ, χυμό ή όποιο άλλο ρόφημα προτιμάς, για να κλέβω διαρκώς ένα σου βλέμμα ικανοποίησης!

Να μεγαλώνουμε και κάθε μέρα να κοιμόμαστε μαζί κι όταν μαλώνουμε να γυρνάμε πλάτη ο ένας στον άλλον και να ξυπνάμε αγκαλιά, γιατί σε κάθε περίπτωση το κορμί κάνει τα δικά του. Να μου νευριάζεις και να φεύγεις απ’ το δωμάτιο ανάβοντας άλλο ένα τσιγάρο και κλωτσώντας οτιδήποτε βρεις μπροστά σου κι ύστερα να έρχεσαι και να μου φιλάς το χέρι, να με σφίγγεις στο στήθος σου και να με ηρεμείς λέγοντάς μου “σ’ αγαπάω βρε κουτό.”

Κι εγώ να χάνομαι στο όνειρο…

Να ανυπομονώ να ξυπνήσω στο πλευρό σου για να παρατηρώ πρώτη το πρόσωπό σου και να λαχταρώ να κοιμηθώ κοντά σου, για να τυλίξω το κορμί μου με το άρωμά σου! Και την επόμενη μέρα να αγχώνομαι τις ώρες που θα λείπεις και να βρίσκω αδιάφορο το νόημα της ζωής μου όταν θα’ σαι μακριά. Και να πονώ για την απουσία σου, σα να τη λογαριάζω για χωρισμό, μα σαν θα περάσεις απ’ την μεγάλη μας πόρτα και θα φανείς ξανά μπροστά μου, εξανεμίζονται όλοι μου οι φόβοι και χάνονται όλες μου οι ανασφάλειες. Κι όταν μου δίνεις τα κλειδιά σου για να τα κρεμάσω, να σου ψιθυρίζω πως δίπλα από εκείνα τα κλειδιά του σπιτιού μας, κρέμονται κι εκείνα των καρδιών μας…

Μαζί… Δίπλα – δίπλα…!

Μην ψάξεις ποτέ για αντικλείδι… Τουλάχιστον τα κλειδιά της δικής μου καρδιάς, τα πέρασα στα δάχτυλά σου κι εσύ με τη σειρά σου τα μοστράρισες στην είσοδο του σπιτιού μας, για να βλέπουν οι επισκέπτες μας πως μου ανήκεις και σου ανήκω…!




loading...
« PREV
NEXT »