Latest News

Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Ο άντρας της ζωής σου μπορεί και να είναι αυτός που δεν περίμενες…

Είχα τελειώσει την Τρίτη Λυκείου. Όλο το χρόνο η κολλητή μου η Ντενίζ έκανε όνειρα και σχέδια για τις καλοκαιρινές μας διακοπές. Εγώ απλά άκουγα. Δεν με ενδιέφερε καθόλου πού θα πάμε. Ώσπου ήρθε η ώρα να μου ανακοινώσει τι είχε αποφασίσει:



Aπό την Έλενα Φάκου


«Θα πάμε στην Πάρο. Θα καθίσουμε 15 μέρες και θα μείνουμε σε camping» μου είπε. Με την Πάρο δεν είχα κανένα πρόβλημα. Με τις 15 μέρες ήμουν απολύτως σύμφωνη. Με το camping ανατρίχιασα. «Γιατί να πάμε σε καταυλισμό, Ντενίζ; Έχουμε τα χρήματα να μείνουμε σε ξενοδοχείο» τη ρώτησα. «Γιατί στα camping πάνε τα cool αγόρια, ρε χαζή. Αλάνια, μάγκες, όχι σαν τους φλώρους από το Κολέγιο και τη Σχολή Μωραΐτη που τρώμε στη μάπα όλο το χρόνο» μου απάντησε. Μέσα στη Ντενίζ είχε ξυπνήσει η Λαίδη κι ο Αλήτης. Ήξερα πως θα υπέφερα στο camping, αλλά τι να έκανα…. ήταν ανένδοτη.

Φτάνοντας στο camping συνειδητοποίησα το λάθος μου, αλλά ηταν πια πολύ αργά. Δεν ξέραμε ούτε να ανοίξουμε τη σκηνή (ευτυχώς προθυμοποιήθηκαν να μας τη στήσουν κιόλας ), έπρεπε να χρησιμοποιούμε κοινές τουαλέτες, κοινά ντούς και τελοσπάντων να υιοθετήσουμε τη χίπικη ζωή του κοινοβίου και της επιστροφής στη φύση. Κυκλοφορούσαν διάφορα έντομα, ζωύφια, ερπετά… χώματα μπαίνανε στη σκηνή, είχε μέρα νύχτα φασαρία, κι άλλα τέτοια ενοχλητικά πράγματα. Η σκηνή έβραζε το πρωί, όλα τα καλλυντικά μου έλιωναν και γω μαζί τους από τη ζέστη, δεν μπορούσα ούτε τα παπούτσια μου να αφήσω έξω γιατί εξαφανίζονταν. Ζούσα ένα μαρτύριο. Η Ντενίζ από την άλλη ήταν τρισευτυχισμένη. Έκανε παρέα με όποιον υπήρχε και δεν υπήρχε στον camping.

Το χειρότερο όμως που είχα να αντιμετωπίσω ήταν απέναντί μου. Μια σκηνή που είχε πάνω της σημαίες του Ολυμπιακού, κασσετόφωνα που έπαιζαν όλη μέρα στη διαπασών psychedelic trance και έναν τύπο, που πρέπει όσο έμενε εκεί πέρα να είχε πηδήξει ολόκληρο το νησί. Είχε γίνει πρώτο όνομα. Κόντευα να πάθω αποπνιξία από τα τσελέμια που έκαιγε όλη μέρα, σκόνταφτα πάνω στα μπουκάλια από τις μπίρες που μαζεύονταν βουνό τριγύρω, και αγόρασα ωτασπίδες για να μην ακούω τα ουρλιαχτά καθεμιάς που κουτούπωνε κάθε μέρα στη σκηνή. Άσε εκείνα τα ζάρια, αυτός ο άνθρωπος, τάκα τούκα τάκα τούκα, όσο δεν έκανε σεξ, έπαιζε τάβλι. Τον είχα στην μπούκα αλλά δεν μπορούσα να του πω και κουβέντα. Camping ήθελα και παιδιά του λαού.

Ένα πρωί αφού είχα χαθεί με τη Ντενίζ σε ένα club γυρνούσα στη σκηνή απελπισμένη, ευελπιστώντας τουλάχιστον να κοιμηθώ. Καθώς πλησίαζα, έβλεπα τη σκηνή μας να κουνιέται. Σκέφτομαι ότι συνήθως κουνιέται η σκηνή του γαύρου απέναντι, μήπως είχα παραισθήσεις; Όταν έφτασα κοντά, συνειδητοποίησα πως κουνιόταν η δική μας σκηνή, από μέσα η Ντενίζ αναστέναζε και κάποιος της μιλούσε Ιταλικά. Δεν ήξερα και Ιταλικά! Αγγλικά, Γαλλικά τα ‘μαθα, Ιταλικά ποτέ. Ο απέναντι με κοιτούσε και χαζογελούσε. « Η φίλη σου την περνάει κούτρα…» Του έριξα ένα νευριασμένο βλέμμα. Φώναξα στην Ντενίζ. Τίποτα. Αναστέναζε. Ο γείτονας γελούσε και με εκνεύριζε. Νύσταζα και είχα πάθει παράκρουση. Της φώναξα τόσο δυνατά που ο Ιταλός σταμάτησε τα πους απς και η Ντενίζ μού είπε να φύγω, και να ξανάρθω σε κάνα δίωρο. Και πού θα πήγαινα για ένα δίωρο στις 7 το πρωί, Ντενίζ; ΠΟΥ; O απέναντι το διασκέδαζε με την ψυχή του. «Έλα να κοιμηθείς εδώ» μου λέει. «Δε θέλω να κολλήσω αφροδίσια νοσήματα από τα βρωμοσέντονά σου» του απαντώ. «Καλά» μου κάνει. «Αν αλλάξεις πάντως γνώμη, εδώ είσαι ευπρόσδεκτη» Τι μεγαλοψυχία… Σκέφτηκα. Έμεινα άυπνη μέχρι τις δέκα και μισή που η Ντενίζ αποφάσισε να σταματήσει το μαραθώνιο σεξ με τον Ιταλό. Καθόμουν σε ένα πεζούλι ημιλιπόθυμη, με το make up να έχει λιώσει στα μούτρα μου , να μοιάζω με κλόουν και πεινούσα σαν λύκος. Εκείνη την ημέρα μάλωσα άγρια με την Ντενίζ. «Άλλη φορά να πηγαίνεις αλλού να κάνεις τα κόλπα σου. Δεν γινεται να το ξαναπεράσω αυτό», της είπα.

Ήταν βράδυ Σαββάτου κι ήμασταν μέσα σε ένα club. Είχε κι ένα γελοίο όνομα, όνομα ζαρζαβατικού. Φορούσα ένα άσπρο κολάν και χόρευα ανέμελη. Ξαφνικά με πλησιάζει ο αχώνευτος γείτονας. «Το ήξερα πως καταβάθος είσαι Ολυμπιακάρα» μου λέει. «Ούτε κατά βάθος ούτε κατά πλάτος ούτε κατά ύψος» του απαντώ. «Από πού έβγαλες αυτό το συμπέρασμα;» τον ρωτάω. «Βλέπω τόση ώρα που χορεύεις, το κόκκινο στρινγκάκι που φοράς». Παγώνω. Πώς ήξερε αυτός ο κάφρος ότι φόραγα κόκκινο εσώρουχο; «Έχει black light το μαγαζί, κοπελιά, και διαφανίζει το λευκό κολάν σου…» Mου ήρθε ταμπλάς. Ένιωσα ντροπή, όχι ακριβώς επειδή φαινόταν το εσώρουχό μου, αλλά επειδή το είχε δει αυτός. Έτρεξα στην τουαλέτα. Τι να έκανα…Να το έβγαζα τελείως; Aποκλειεται. Να έφευγα από το μαγαζί; Να καθόμουν σε καμμία σκοτεινή γωνία και να μην ξανασηκωνόμουν μέχρι το πρωί;

Eκεί που σκεφτόμουν δεν πρόσεξα έναν μεθυσμένο τουρίστα που είχε μπει στις γυναικείες τουαλέτες. «Τhis is the Ladies Room, go out please» του είπα. Δεν είχε κάνει λάθος. Επίτηδες ήρθε εκεί. Με πλησίασε και με στρίμωξε στο νιπτήρα. Φοβήθηκα πολύ και τον έσπρωξα πίσω. Άρχισα να του φωνάζω και προσπάθησα να τον κάνω πέρα να βγω έξω. Μου έπιασε το χέρι και μου το γύρισε τόσο πολύ που νόμιζα πως θα σπάσει. Έβγαλα μια κραυγη πόνου τόσο δυνατή και είχα καταλάβει πως βρίσκομαι σε πολύ δύσκολη θέση. Με τράβηξε προς το εσωτερικό της τουαλέτας, γλίστραγε και δεν μπορούσε να με κουμαντάρει εύκολα, του έχωσα μια κλοτσιά ανάμεσα στα πόδια αλλά δεν τον πέτυχα καλά και με έπιασε από το λαιμό. Πνιγόμουν. Νόμιζα πως όλα είχαν τελειώσει. Άνοιξε η πόρτα. Για πότε ο τουρίστας είχε γίνει τουλούμι από το ξύλο, οι τοίχοι είχαν γεμίσει αίματα και τα ρούχα του είχαν σκιστεί τόσο που είχε μείνει μόνο με το σώβρακο, ούτε που το κατάλαβα. Ήμουν σε κατάσταση σοκ. Ο σωτήρας μου με πήρε αγκαλιά και με έβγαλε έξω από το μαγαζί. Λιποθύμησα.

Όταν ξαναβρήκα τις αισθήσεις μου, ήμουν ξαπλωμένη στην αγκαλιά του, κόσμος πολύς είχε μαζευτεί τριγύρω, αστυνομία, δεν καταλάβαινα τι μου γινόταν. Άνοιξα καλά τα μάτια μου, ξεκαθάρισε το βλέμμα μου… και κατάλαβα πως ήμουν στην αγκαλιά του …γείτονα! Αυτός με είχε σώσει; Aυτός είχε σαπίσει τον μαλάκα που πήγε να με βιάσει στην τουαλέτα; Aυτός.

«Πώς νιώθεις; Έχεις μερικά χτυπήματα, πρέπει να πάμε στο κέντρο υγείας να σε περιποιηθούν» μου είπε. «Ευχαριστώ» ψέλλισα. Η Ντενίζ -κάπου εκεί τριγύρω την άκουγα να τσιρίζει- είχε πάθει νευρικό κλονισμό. «Άσε θα την πάω εγώ στο κέντρο υγείας. Μείνε εσύ. Θα την αναστατώσεις περισσότερο» τον άκουσα να της λέει. Βρεθήκαμε στο νοσοκομείο. Δεν πονούσε το σώμα μου. Πονούσε η ψυχή μου κι έκλαιγα. «Με λένε Άρη» μου λέει. « Εμένα…» δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω τη φράση μου. «Έλενα, ξέρω» μου απαντάει. «Ηρέμησε όσο μπορείς. Κανείς δε θα σε πειράξει τώρα. Είσαι ασφαλής και ευτυχώς γλιτώσαμε τα χειρότερα».. Επεσα για ύπνο.

Όταν ξύπνησα, ήταν εκεί δίπλα μου, μαζί με την Ντενίζ και κάτι άλλους φίλους. «Μπορούμε να φύγουμε από δω μέσα;» ρώτησα. Αφού συννενοήθηκαν με τους γιατρούς, φύγαμε. «Θα σε πάω στη σκηνή σου να ξεκουραστείς, Έλενα». «Όχι. Δε θέλω. Θέλω να με πας στην παραλία , να κοιτάω τη θάλασσα και να με αφήσεις εκεί». Με πήγε σε μία από τις ωραιότερες παραλίες που είχα δει στη ζωή μου. Δεν ήξερα καν πως υπήρχε αυτή η παραλία στην Πάρο. Έμεινε μαζί μου, καθίσαμε κάτω από ένα δέντρο και έκλαιγα ασταμάτητα χωρίς να μπορώ να σταματήσω. Οταν πια άδειασα ό,τι είχα μέσα μου από δάκρυα, τον παρακάλεσα να με πάει στο camping. Με έβαλε στη σκηνή μου και μου είπε, «Ότι χρειαστείς, εδώ θα είμαι απέξω».

Οι μέρες περνούσαν και με τον Άρη κάναμε παρέα. Ήταν πάντα καλός μαζί μου. Παίζαμε στις νεροτσουλήθρες, πηγαίναμε σε πάρτι με τη μηχανή του, έκανε bunjee jumping και τον κοιτούσα ενθουσιασμένη, χορεύαμε, τρώγαμε τεράστια παγωτά και πίναμε ποτά που από πάνω έπιαναν φωτιά, παίζαμε τάβλι κι έχανα στο πλακωτό, αλλά κέρδιζα στις πόρτες, τελικά οι διακοπές μου με την Ντενίζ εξελίχθηκαν σε διακοπές με τον Άρη. Είχε τρυπήσει τη θηλές του και του έδινα από τις ενυδατικές μου κρέμες για να θρέψει η πληγή και να δέσουν τα σκουλαρίκια, με μάθαινε σούζα, έφαγε μια μέρα για χαβαλέ ένα Viagra που του το έδωσε ενας παππούς και είχε αναψοκοκκινίσει μπαινοβγαίνοντας για κάνα δίωρο, στην τουαλέτα μιας κρεπερί γιατί δεν του έπεφτε με τίποτα κι εγώ είχα πεθάνει απ έξω από τα γέλια και προσπαθούσα μέρα με τη μέρα να ξεχάσω το δυσάρεστο συμβάν και να ξαναγίνω όπως ήμουν πριν.Προσπαθουσε πολύ να με βοηθήσει, να με κάνει να ξεχαστώ και να με κάνει να γελάω.

Οι διακοπές τελείωσαν κι έπρεπε να φύγουμε από το νησί. Τα καράβια πατητά. Όλοι στο κατάστρωμα κι εκεί στριμωγμένοι. Τη νύχτα έκανε τόσο κρύο που νόμιζα πως ζούσα το ναυάγιο του Τιτανικού όταν το πλοίο είχε βυθιστεί και ο Ντι Κάπριο πέθαινε από το πολικό ψύχος μέσα στο παγωμένο πέλαγος. Άνοιξε το sleeping bag του και μου είπε «Μπες μέσα. Εγώ δεν κρυώνω». Έλεγε ψέματα. Αποκλείεται να μην κρύωνε. Μπήκα. Τον έβλεπα κουκουλωμένο να καπνίζει και να έχει τυλιχτεί με το φούτερ φορώντας και την κουκούλα του. « Άρη», του φώναξα. «Έλα μέσα στον υπνόσακο, θα κρυώσεις». «Όχι σου λέω. Είμαι καλά. Αντέχω. Κοιμήσου εσύ». Ο υπνόσακος ήταν μονός και ξέραμε καλά και οι δύο πως αν μπαίναμε μαζί θα έπρεπε να ήμασταν τουλάχιστον σφιχτά αγκαλιασμένοι για να χωρέσουμε. «Άρη, δεν υπάρχει πρόβλημα, έλα μέσα. Ξέρω ότι είσαι φίλος μου και με σέβεσαι. Δε θέλω να σε βλέπω να τουρτουρίζεις». Ήρθε μαζί μου στο sleeping bag ξαπλώσαμε πάνω στο κιβώτιο με τα σωσίβια που έκοβε και λίγο ο αέρας. Ειχα κουλουριαστεί και με κρατούσε αγκαλιά. Πριν μας πάρει ο ύπνος, μου είπε «Τα μαλλιά σου έχουν το πιο ωραίο άρωμα που έχω ποτέ μυρίσει».

Φτάνοντας στον Πειραιά, ξυπνήσαμε από την κόρνα του πλοίου. Είχε χαράξει. Ετοιμαστήκαμε να κατέβουμε. «Θες να ξαναβρεθούμε στην Αθήνα;» με ρώτησε. «Ναι, φυσικά», του απάντησα. «Θα σου δώσω το κινητό μου κι αν θες πάρε με» μου είπε. Το έγραψα στο δικό μου. Κατεβαίνοντας από το πλοίο, είδα τη μαμά μου από μακριά να με περιμένει με το αυτοκίνητο. Ειχε έρθει να πάρει εμένα και την Ντενίζ.

Eκείνος ήταν στη μηχανή και περίμενε στην ουρά με τα οχήματα για να κατέβει. Φιληθήκαμε στο μάγουλο και χαιρετηθήκαμε, πήγαινε στα Ταμπούρια μου είπε, εκεί έμενε. Ούτε ήξερα πού ήταν ούτε είχα πάει ποτέ. Αυτό που έμαθα, ήταν ότι ο άνθρωπος που αντιπάθησα με την πρώτη ματιά, στη συνέχεια μου είχε σώσει τη ζωή και έγινε ο προσωπικός μου ήρωας.

Οι αληθινοί άντρες δε βιάζουν, αλλά αγκαλιάζουν.


loading...
« PREV
NEXT »