Latest News

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Παραείμαστε σκληροί με τον εαυτό μας.

Πολλές φορές κάνουμε το λάθος να κρίνουμε πολύ σκληρά κι αρνητικά τον εαυτό μας. Οι παιδοψυχολόγοι συμβουλεύουν τους γονείς όταν θέλουν να κάνουν μια παρατήρηση στο παιδί τους να τους λένε «αυτό που έκανες δεν ήταν καλό» αντί για το κλασικό «είσαι κακό παιδί».



Στην ενήλικη ζωή μας, συχνά κρίνουμε πολύ αυστηρά -σε βαθμό αυτομαστίγωσης- τον εαυτό μας για όλα όσα δεν έχει κατορθώσει να κάνει ή όσα έκανε λάθος. 

Έτσι, για παράδειγμα, έχει μεγάλη διαφορά να πεις «θα πρέπει να γυμνάζομαι περισσότερο» απ’ το «έχω γίνει σαν φάλαινα». Το πρόβλημα με τη σκληρή αυτοκριτική είναι πως αντί να μας βοηθά να βελτιωνόμαστε, μας κάνει να επικεντρωνόμαστε πολύ σε όλα τα «στραβά σημεία», στερώντας μας την ευελιξία που χρειάζεται για να ξεφύγουμε από μια προβληματική κατάσταση.


Όταν έρχεται εκείνη η ώρα, οι φίλοι μας είναι εκείνοι που είναι έτοιμοι να μας ανεβάσουν όταν πέφτουμε. Οι άνθρωποι νιώθουν καλύτερα όταν έχουν κοντά τους άλλους ανθρώπους που τους στηρίζουν και τους ενθαρρύνουν. Είτε νιώθουμε άσχημα επειδή μια συνέντευξη για δουλειά δεν πήγε όπως θα θέλαμε είτε δε μας αρέσει αυτό που βλέπουμε στον καθρέφτη, οι κοντινοί μας φίλοι θα ενισχύσουν την αυτοπεποίθησή μας και θα μας αναγκάσουν με τον τρόπο τους να νιώσουμε καλύτερα.


Όλοι κάνουμε λάθη κι όταν φτάνει εκείνη η στιγμή οι αληθινοί φίλοι είναι αυτοί που πρώτοι θα το εντοπίσουν και με καλοπροαίρετο τρόπο θα μας το πουν. Μαζί με τα θετικά που κάνουμε, είναι έτοιμοι να μιλήσουν και για τα αρνητικά, αλλά να μας στηρίξουν και στα δύο. Σε μια επιφανειακή σχέση, κανείς δεν πρόκειται να ασχοληθεί με αυτά που κάνουμε λάθος, αλλά ο πραγματικός φίλος θα μας πει πάντοτε αυτό που έχει στο μυαλό του χωρίς περιστροφές.


Το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να προσφέρει ο φίλος είναι η προσοχή του κι η παρουσία του. Ο αληθινός φίλος είναι εκείνος που θα βρεθεί κοντά μας όταν τον έχουμε ανάγκη και θα βάλει το κινητό του στο αθόρυβο προκειμένου να ακούσει απερίσπαστος το πρόβλημά μας. Βρίσκονται πάντοτε κοντά για να γιορτάσουν οποιαδήποτε επιτυχία μας, αλλά δε μας αφήνουν να ξεχάσουμε από πού ερχόμαστε. Εκείνη τη στιγμή που τα μυαλά μας ετοιμάζονται να πάρουν αέρα, ο αληθινός φίλος θα μας προσγειώσει στην πραγματικότητα και θα μας υπενθυμίσει ποιοι είμαστε. Άλλωστε, μας γνωρίζει καλύτερα απ’ τον καθένα.


Η ειλικρίνεια δεν είναι πάντοτε η πιο εύκολη κίνηση, αλλά είναι σημαντική για να χτιστεί μια σχέση. Όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη, αλλά αν η φιλία είναι πραγματικά δυνατή μπορεί να ξεπεράσει δυσκολίες και συγκρούσεις. Το σημαντικό είναι να βρίσκει κανείς το κουράγιο να προσεγγίσει τον άλλον αφού έχει κάνει κάτι λάθος και ταυτόχρονα να μπορεί να κατανοήσει και να συγχωρέσει.


Πρώτον, κάθε φορά που πάμε να πιάσουμε το μαστίγιο, πρέπει να πάρουμε μια βαθιά ανάσα και να αναρωτηθούμε πόσο τεράστιο ήταν το λάθος που κάναμε. Τις περισσότερες φορές έχουμε την τάση να το βλέπουμε ως βουνό ενώ συχνά πρόκειται για έναν λόφο -μην πω για καστράκι στην άμμο. Κάποιοι ψυχολόγοι προτείνουν να προσπαθούμε να οπτικοποιούμε το πρόβλημα στο μυαλό μας και να το τοποθετούμε στο ανάλογο μέγεθος κουτιού. Όλα τα προβλήματα χωρούν σε μέγεθος κούτας ή μπορούν να χωρέσουν σε ένα κουτάκι. Η νοερή εικόνα ενός κουτιού μας βοηθά να δούμε την πραγματική διάσταση του προβλήματος και κατά συνέπεια να μη γινόμαστε πολύ σκληροί με τον εαυτό μας.


Βέβαια η αυξημένη τάση για αυτοκριτική δεν εξαρτάται μόνο απ’ την οικογένεια. Οι τάσεις αυτές διαμορφώνονται απ’ το εκπαιδευτικό σύστημα, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τη σχεδόν «τελειομανή» κουλτούρα των καιρών μας που πολλές φορές μας κάνει να τοποθετούμε τους εαυτούς μας σε θέση διαρκούς σύγκρισης κι ανταγωνισμού.


Κάποιοι, πιστεύουν ότι ο εσωτερικός τους κριτής τους κινητοποιεί να γίνουν καλύτεροι. Ίσως αυτό να είναι εν μέρει αλήθεια, αλλά με ποιο τίμημα; Συχνά, η έντονη αυτοκριτική συνδέεται με διαταραχές όπως η κατάθλιψη και το άγχος. Επίσης, η αυτοπεποίθηση κι η θετική σκέψη είναι αποδεδειγμένα πιο ισχυρά κίνητρα της επιτυχίας αλλά και της ευτυχίας.


Δύο άνθρωποι στην συσκευασία τού ενός -του εαυτού μας- που κατά κανόνα αγαπιούνται μεταξύ τους κι ωστόσο στήνουν λαϊκό δικαστήριο κι ο ένας τον άλλον στον τοίχο, με απώτερο σκοπό την αυτοβελτίωση. Αξιοσέβαστη διαδικασία στη σύλληψή της αν έμενε στο επίπεδο «γίνομαι όλο και καλύτερος άνθρωπος». Ο πολιτισμός μας, ωστόσο, έχει φροντίσει να γεμίζει τους ευαίσθητους ανθρώπους με ενοχές και τους αναίσθητους με λεφτά -αλλά αυτό δε θα το εξετάσουμε τώρα. Δεδομένου ότι η αυτοκριτική είναι κατά βάση πράξη αγάπης, ας τη διατηρήσουμε εκεί. Στην αγάπη, για εμάς τους ίδιους.


Ούτε η οικογένεια, ούτε οι φίλοι, ούτε -πολύ περισσότερο- η κοινωνία είναι ή πρέπει να είναι παρόντες στη διάρκεια της συνδιαλλαγής με τον εαυτό μας.



Συντάκτης: Φωτεινή Φλωροσκούφη

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη







loading...
« PREV
NEXT »