Latest News

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Δώσε ανάσα στον εαυτό σου, φτιάξε εικόνες. Ζήσε…

Έφτασε η ώρα για την καλοκαιρινή άδεια!



Ένα μικρό διάλειμμα, απ’ την καθημερινή ρουτίνα, απ’ το πρόγραμμα που μας κρατάει δέσμιους κάθε μέρα για χρόνια. 

Της Μαρίας Χαρίτου.

Από την αιτία που μας κάνει να χάνουμε την αίσθηση του χρόνου που περνάει και της ζωής που χάνουμε αναβάλλοντας πράγματα συνεχώς λόγω κούρασης, ή καλύτερα εξάντλησης.

Τελευταία μέρα δουλειάς! Θα ασχοληθώ επιτέλους με το σπίτι, κάποιες υποχρεώσεις όπως το να συναντήσω ανθρώπους που έχω να δω καιρό λόγω του βεβαρημένου προγράμματος… να βάψω το σπίτι, να πάω το αυτοκίνητο για σέρβις, και γενικά όλα αυτά τα ωραία πράγματα που δε προλαβαίνουμε να κάνουμε στη καθημερινότητά μας. όλα αυτά τα ωραία πράγματα που θα κάνουν την άδεια να περάσει χωρίς να το καταλάβουμε!

Έτσι, κουρασμένοι τελικά, θα γυρίσουμε στη δουλειά έχοντας τακτοποιήσει μεν όλα αυτά που είχαμε εκκρεμότητα, αλλά πιο κουρασμένοι δε, από ότι ήμασταν πριν ξεκινήσει η άδεια. ΟΧΙ! ΛΑΘΟΣ!

Ας ζοριστούμε λιγάκι βρε παιδιά να χωρέσουμε όλες αυτές τις δουλειές σε μια δυο μέρες και μετά να κανονίσουμε διακοπές! Επιβάλλεται να αλλάξουμε παραστάσεις! Επιβάλλεται να φορτίσουμε τις μπαταρίες μας προτού γυρίσουμε πίσω και περάσει ακόμα ένας χρόνος, ώσπου να μας ξανά δοθεί η ευκαιρία να φύγουμε. Είναι δύσκολοι οι καιροί ξέρω, μα υπάρχουν πολλοί τρόποι να προσαρμόσουμε το πρόγραμμά μας ώστε να μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε έστω λίγες μέρες ξεκούρασης.

Είναι σημαντικό, στον κόσμο του σήμερα, που όλοι μας υποφέρουμε από άγχος και ψυχολογικά θέματα, να μπορέσουμε να δώσουμε μια ανάσα στον εαυτό μας. όλοι αξίζουμε ένα βλέμμα στο απέραντο της θάλασσας. Ένα περίπατο ανάμεσα στα δέντρα ενός βουνού. Μια στιγμή, που θα έχουμε ως φάρο, τις δύσκολες, γεμάτες άγχος και μαυρίλα, μέρες του χειμώνα.

Είναι σημαντικό να φτιάξουμε όμορφες εικόνες στο μυαλό μας, είναι σημαντικό να είναι πραγματικές, να τις έχουμε ζήσει και όχι να αρκούμαστε στα όνειρα και τα παραμύθια που θα θέλαμε να ζήσουμε, γιατί υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στο αληθινό και το φανταστικό, η πρώτη σκέψη, η ανάμνηση, προκαλεί χαρά στο τέλος της , ενώ η άλλη, λύπη που δεν μπορέσαμε να το ζήσουμε.




loading...
« PREV
NEXT »